• Het oude loslaten

    DoorTitia Liese

    Het oude loslaten, het nieuwe verwelkomen.
    Het is zo gemakkelijk gezegd.
    Maar doen: da’s toch weer iets anders.

    Het oude loslaten

    In de afgelopen tijd heb ik dat weer eens aan den lijve ondervonden. ‘Als ik met pensioen ben, kopen we een casco. Dan kunnen we dat helemaal maken zoals we dat zelf willen.’
    Sinds twintig jaar hebben we een eigen plekje op Terschelling. Bijna twintig jaar onze Aquamarijn: een stacaravan met al een fors aantal jaren op de teller toen we hem konden kopen.
    Vorig jaar was het zover. We kochten een casco en M. ging aan het werk. Een groot avontuur, waar de overtocht in vliegende storm afgelopen januari nog maar een deel van was.
    Gewerkt heeft M.! Maanden lang. Samen met zijn maat F. Beiden een casco (De Duntep). Beiden vakmannen bij uitstek. De een metaal-man, de ander van het hout. Alleen dat al: twee vakmannen samen aan het werk zien zijn. Wat een feest! Zoveel zorg, zoveel aandacht, zoveel toewijding, zoveel doorzettingsvermogen, zoveel liefde, zoveel krachttermen.
    Twee grote karren vol keuken, kachel, bed, kussen, matras enzovoort enzovoort hebben we verscheept naar Terschelling.
    Intussen is onze Aquamarijn in de herfst op een ander plekje gezet, naast ons nieuwe onderkomen. Zodat we nog een plek hebben om in te leven.
    En daar zit ‘m nou net de kneep. Onder de handen van M. en F. groeiden de Dunteps uit tot prachtige huisjes. Minstens tachtig keer per minuut heb ik het uitgeroepen: ‘Wat doen jullie dat goed!’
    ‘We kunnen er in’, roepen we regelmatig. Om vervolgens te vertrekken naar onze Aquamarijn, om daar te koken, te eten, te zitten, te slapen. ‘Kan er nog geen afscheid van nemen’, waagt de een het tegen de ander te mompelen.
    Tot ik heb besloten: ‘Zo, en nu ga ik daar het bed op maken. Vannacht slaap ik in de Duntep. Ik merk wel hoever jij bent.’

    Het nieuwe verwelkomen

    Daar zitten we. Samen op onze prachtige nieuwe bank. Getimmerd door een vakman. Bekleed door een vakvrouw. Samen kijken we rond in ons nieuwe huis.
    ‘Ik mis m’n bankje’, zegt M. ietwat bedremmeld. ‘Nou ja, het zal wel wennen.’

  • | | | | | |

    Gids voor Verlaat Verdriet: de dummy

    DoorTitia Liese

    Ik wist dat het er aan zat te komen, en toch is het een verrassing. Ik kom thuis, en op de deurmat ligt de envelop. Ik wist dat daar twee dummies (dummy = proefdruk) van de Gids voor Verlaat Verdriet in zouden zitten. De drukker had me aangeboden twee verschillende dummies voor me te maken, zodat ik beter een keuze kan maken over de omslag van het boek. We gaan de CD van Ingrid Schudde in de Gids meezenden. Een wat steviger kaft is daarom raadzaam.

    Spannend is het wel! Ik ben heel benieuwd. Hoe zal het boek er in het echt uitzien? Levert de drukker goed werk? Ik maak de envelop open, haal de beide boeken er uit, en zie in één oogopslag: het is goed!
    ‘Het eerste wat je ziet als je het boek openslaat is een fout’ zei mijn contactpersoon bij de drukker van het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek me jaren geleden toen ik maar bleef corrigeren. Het is niet het eerste wat ik zie, maar in tweede instantie zie ik wel iets wat ik herdruk zal gaan veranderen. Maar goed: herdruk. Daar gaat het nu nog even helemaal niet over. Eerst de eerste druk, dat is nu het meest belangrijke. En mijn besluit: terugslagflap of niet?

    In verband met de vakantietijd gaan er nog wel een paar weken overheen voordat de Gids echt beschikbaar is voor verkoop.
    Maar de volgende stap is gezet.
    Ik heb het boek in handen gehad.
    De eerste reacties zijn positief en lovend!

  • | | |

    Vijfentwintigduizend namen

    DoorTitia Liese

    Ongeveer de helft van het aantal mensen dat contact met me zoekt in verband met Verlaat Verdriet, verloor als kind een ouder als gevolg van kanker. Het Koningin Wilhelminabos in Dronten is mij dus zeker niet onbekend. Integendeel. Ik kom er met enige regelmaat met Verlaat Verdriet-ers, en ook ik plantte daar een aantal jaren geleden een boom ter nagedachtenis aan mijn moeder en liet haar naam en haar sterfdatum graveren in één van de glazen platen.

    Vandaag was ik er weer.
    Deze keer met S. S., nu midden dertig, verloor 20 jaar geleden haar vader als gevolg van kanker. S. overweegt dit jaar een boom te planten voor haar vader, en zijn naam in één van de glazen platen te laten graveren. Ze heeft zich grondig georiënteerd en de mogelijkheden rond het Wilhelminabos en de boomplantdag op het web opgezocht.
    ‘Weet je wel dat het dit jaar (2015) voor de laatste keer mogelijk is?’ vraag S. mij. Nee. Dat weet ik niet. Geen idee gehad van het feit dat dit prachtige initiatief van het KWF, Staatsbosbeheer en de Nationale Boomplantdag eindig zou zijn. Een beetje logisch is het wel. Inmiddels zijn alle bospercelen beplant (en dat zijn er al meer dan in het oorspronkelijke plan was opgenomen).

    We lopen wat rond op de gedenkplaats. Die ligt er prachtig bij. Omgeven door de aangeplante bomen die inmiddels gedurende vijftien jaar boomplantdagen zijn geplant – en gegroeid!. Het is er stil. En groen.
    Het raakt me als ik zie hoe in de loop van de jaren in stilte (althans: op deze plaats is het stil) een compromis is gegroeid tussen het oorspronkelijke plan de glazen platen zonder meer in het gras te plaatsen en de mensen voor wie deze gedenkplaats betekenis heeft gekregen. De mensen die graag op deze plaats hun eigen tekens voor hun dierbaren achter willen laten – en dat ook deden. En doen. Aan de voet van de glazen platen zijn nu piepkleine ’tuintjes’ aangelegd. Daar groeien en bloeien plantjes, groeien kleine struikjes, staan lichtjes en andere voorwerpen die getuigen van een klein ritueel.

    ‘We moeten het doorgeven dat er dit jaar voor de laatste keer de mogelijkheid is om mee te doen aan de boomplantdag in het Wilhelminabos’, besluiten we. ‘We moeten het doorgeven aan alle mensen die het eigenlijk al zo lang van plan zijn, maar die het nooit werkelijk hebben gedaan. En die het toch, eigenlijk, nog steeds zouden willen doen.’

    Vijfentwintigduizend namen staan er op de glazen platen. Vijfentwintigduizend bomen zijn er geplant. Dit jaar is je laatste kans om je voornemen op deze plaats ten uitvoer te brengen.

    Kijk voor meer informatie over de mogelijkheden op de website: www.wilhelminabos.nl
    En geef het op jouw beurt alsjeblieft door aan alle mensen van wie jij weet dat het voor hen belangrijk is om dit te weten.

  • | | | | | | | |

    Tijd voor verandering: time out

    DoorTitia Liese

    De signalen waren er een jaar geleden al volop: ik was moe. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Doodmoe. Twintig jaar Verlaat Verdriet-werk + de voorafgaande jaren van mijn eigen intense en intensieve proces waren bepaald niet langs me afgegleden. Ik deed het een tijdje rustiger aan, maar pakte mijn werk weer op zodra de energie zich aandiende. Te vroeg!
    Begin april van dit jaar maakte ik een heel bijzondere en indrukwekkende reis door IJsland. Meteen daaraan sluitend kreeg ik griep. Een heftige griep, waar ik maar moeizaam van herstelde. Te moeizaam. En veel te langzaam. Alles wat ik van mezelf moest in de afgelopen weken kon rekenen op een intens gevoel van weerzin.

    Jippie! Ik heb er weer ZIN in

    Vanochtend vroeg fietste ik naar Elburg voor een behandeling bij de osteopaat. Ineens voelde ik door mijn hele lijf: Jippie, ik ben er weer! Ik heb er weer ZIN in! En meteen wist ik: dit ga ik anders doen dan vorig jaar. Dit is het moment om niet alleen van binnen te besluiten, maar het ook naar buiten toe te zeggen: het is tijd voor een time-out. Het is tijd voor verandering. Het is tijd voor veranderkracht. Het is tijd om verandering tijd en ruimte te geven. Het is tijd om tijd en aandacht te besteden aan mijzelf. Ik neem een time out. En ik neem alle tijd en alle ruimte om te onderzoeken:

    • Hoe kan ik in de komende jaren, naast de basisworkshops en de jaartraining De kunst van het verbinden Verlaat Verdriet-ers van dienst zijn;
    • Hoe zet ik in de komende jaren Verlaat Verdriet verder op de kaart en creëer ik meer maatschappelijk bewustzijn omtrent de levenslange invloed van de vroege dood van een ouder;
    • Hoe zet ik in de komende jaren de kennis en de inzichten die ik heb verworven – en verder heb ontwikkeld – in;
    • Hoe geef ik dat vorm;
    • Welke plaats geef ik mijzelf daarin;
    • Wat is goed voor mij.

    Met dat laatste: wat is goed voor mij ben ik al begonnen. De rest komt mee als ik mezelf de tijd en de ruimte daarvoor gun.

    Nieuwe berichten

    De komende zomermaanden ga ik vooral ook genieten van het vorm en inhoud geven aan ons nieuwe verblijf op Terschelling.
    Begin september 2015 starten we een nieuw seizoen, met de tweede bijeenkomst van de jaartraining De kunst van het verbinden en een dag later met de presentatie van mijn nieuwe boek: Gids voor Verlaat Verdriet.

    Maar: wees niet verbaasd als je van tijd tot tijd toch een nieuw bericht van me onder ogen krijgt. Want dat gebeurt vooral ook met mijn Verlaat Verdriet-werk: Verlaat Verdriet houdt me altijd bezig. Letterlijk: dag en nacht. Altijd weer dienen zich nieuwe thema’s en inzichten aan. Thema’s en inzichten die gedeeld willen worden. Ook wat dat betreft is het fijn weer ZIN te hebben. Dan kunnen (nieuwe) thema’s en inzichten – zoals nu in dit bericht het geval is – letterlijk gedeeld worden.