• | | |

    Je bent jong en je rouwt wat

    DoorTitia Liese

    ………. Toen haar moeder overleed, dacht Lisanne van Sadelhoff (1989) als een typisch kind van haar generatie: er is vast wel een handboek met een helder stappenplan. Zodat ze rouwen snel van haar to-do-list kon schrappen. Guess what: dat was er niet.
    Wat er wel was: vrienden die zich prompt tot rouwdeskundigen ontpopten en haar liefdevol bombardeerden met wijsheden en clichés.
    Soms schrok ze van wat ze zeiden (‘Gelukkig heb je de herinneringen nog’), of was het simpelweg te pijnlijk (‘Ik hoop dat je moeder rustig is gestorven’ NEE!!!), een andere keer hielp zo’n opmerking haar juist de dag door te komen (‘Je moeder is elke traan waard’).

    Je bent jong en je rouwt wat 

    Verzoek

    Gisteren ontving ik de vraag van Lisanne van Sadelhoff om haar boek Je bent jong en je rouwt wat op mijn site te plaatsen.
    Aangezien ik vermoedde dat het boek van Lisanne vooral over recente rouw gaat aarzelde ik. Ik liet het haar weten.

    Er volgende een chatwisseling tussen Lisanne en mij over haar vraag en mijn aarzeling.
    De laatste chat van Lisanne gaf de doorslag. Ik besloot dat het o.k. is het boek van Lisanne te noemen. Bij deze!

    Vraag

    Dag! Ik heb een vraagje. Ik ben (ook) journalist en heb een boek geschreven over rouw na het overlijden van mijn moeder. Zelf was ik 26 toen ze ziek was, 27 toen ze stierf aan kanker, ze is 56 jaar geworden. Ik merkte dat de samenleving niet is ingericht op rouw, en op groot en langdurig verdriet zonder houdbaarheidsdatum. Daarom wilde ik graag dit boek schrijven, Je bent jong en je rouwt wat. Ik denk dat andere mensen er ook wat aan hebben. Het boek is nu drie weken uit, en ik hoor van heel veel lotgenoten dat ze er iets aan hebben. Zou je het op je pagina willen plaatsen? 

    Antwoord

    Dag Lisanne, mijn aanbod is gericht op volwassenen die in hun jeugd – jonger dan 20 jaar – een ouder hebben verloren. Vriendelijke groet, Titia

    Jonge doelgroep

    Dag Titia. Ik snap je! Ik denk juist dat het er goed bij past, omdat ik me op een jonge doelgroep richt. Scholieren.com heeft me bijvoorbeeld ook geïnterviewd, en ik kreeg heel veel reacties van tieners. Dus mocht je je bedenken: dan zou ik dat heel fijn vinden. En nu houd ik op met zeuren. Warme groetjes, fijne dag, Lisanne

    Nadenken

    Dag Lisanne, ik denk erover na. Je hoort van me. tot later,  Titia 

    Tijd

    Helemaal goed, Titia, neem je tijd, mijn boek loopt niet weg haha. Groetjes!

    Recente rouw en verlate rouw

    Weet je wat het is Lisanne, ik vermoed dat jij schrijft over recente rouw. Zelf probeer ik altijd weer mensen bewust te laten worden dat verlate rouw een totaal andere vorm van rouw is dan recente rouw. Maar als jij een mooi argument hebt om jouw boek te plaatsen, dan zal ik dat van harte doen. Laat maar weten.

    Punt

    Hoi Titia. Ja, ik snap je punt. Ik hekel in m’n boek wel de hedendaagse opvatting dat rouw op een gegeven moment ‘afgelopen’ moet zijn en omschrijf heel erg hoe rouw in verschillende vormen met je meegaat in het leven (althans; zo heb ik het ervaren). En ik omschrijf ook hoe er een nieuwe bulk oud verdriet en rouw om m’n moeder naar boven kwam toen m’n vriend het uitmaakte. Anyway; het is aan jou hoor! Fijne dag. Liefs Lisanne

  • | |

    Van harte gecondoleerd

    DoorTitia Liese

    Van harte gecondoleerd

    Twintigers en dertigers die een ouder verliezen merken vaak dat ze door de rouw een achterstand oplopen in hun leven, zegt Ameline Ansu. Ze bepleit in haar boek Van harte gecondoleerd meer aandacht voor de jongvolwassene van wie de vader of moeder overlijdt. 

    Jongvolwassenen

    Ameline Ansu (32), gedetacheerd adviseur bij de Rijksoverheid, was 23 jaar toen haar moeder overleed na een langdurige ziekte. Vanaf dat moment kwam ze tijdelijk terecht in wat ze noemt ‘een schemergebied’: te jong om het emotioneel zelf te rooien, maar volgens de wet volwassen genoeg om officiële verantwoordelijkheden te dragen. Aan boeken over rouw had ze weinig – die waren voornamelijk gericht op de partner van een overlevende of op zeer jonge kinderen met een overleden ouder. Gek, vond ze. Want de groep jongvolwassenen die een ouder heeft verloren is fors. ‘Voorzichtig geschat zijn er 100.000 jongeren in Nederland die opgroeien zonder vader of moeder door overlijden.’

    Steun 

    Nu, bijna tien jaar na de dood van haar moeder, heeft Ameline Ansu zelf een boek geschreven over rouw bij twintigers en begin dertigers. In Van harte gecondoleerd spreekt Ansu lotgenoten die een ouder hebben verloren door (erfelijke) ziekte, plotseling overlijden of zelfdoding. Aan de hand van anekdotes bespreken ze verschillende thema’s, van de veranderde gezinsdynamiek tot het gat op cv. In het boek, dat leest als een keukentafelgesprek, deelt Ansu bovendien haar eigen ervaringen met dood en rouw. ‘Als steun voor iedereen met vergelijkbaar verdriet en hun naasten’, zegt Ansu. ‘En om het taboe op de dood en rouw weg te nemen.’

    ISBN

    ISBN Van harte gecondoleerd: 9789000371303

    Artikel Volkskrant

    In de Volkskrant van vandaag (18 februari 2020) een interview met Ameline Ansu in verband met haar boek Van harte gecondoleerd.  

    Rouwverwerking

    Op dinsdag 18 februari  2020 organiseert debatcentrum De Balie een programma over rouwverwerking bij mensen die op jonge leeftijd een ouder hebben verloren. Ameline Ansu zal er ook spreken, samen met jongerenrouwcoach Remco Groenewegen en journalist Gijs van der Sanden.
    Uitverkocht

  • | |

    Ook Titia was een goed en normaal kind

    DoorTitia Liese

    …….Terwijl toch andere mensen steeds weer benadrukken dat mijn beide kinderen – ook Titia – normale en goede kinderen zijn.

    Gisteren schreef ik in mijn blog Familie: een onverwacht verrassend bericht over de onverwachte mail die ik ontving van een Duitse neef. Vandaag ontving ik nog een uitgebreide mail. Met bijvoorbeeld een brief die mijn vader in 1968 schreef aan de ouders van deze neef.

    Opnieuw kantelt mijn idee over vroeger. In deze brief schrijft mijn vader over het huwelijk met zijn 2e vrouw. Onder meer: ……. Hoewel het tegen mijn principes is, heb ik vaak de kant van de kinderen – zeker van Titia – moeten kiezen. Wat mijn vrouw mij nooit heeft kunnen vergeven…….. 

    En dat, terwijl ik me tot ver in mijn volwassenheid hopeloos verraden heb gevoeld door mijn vader. Omdat hij voor mijn gevoel altijd de kant koos van zijn 2e vrouw (met wie ik inderdaad vanaf het allereerste begin (vanaf dat ik 8 was) een hele slechte relatie heb gehad).

    Kantelend perspectief

    Een verandering van perspectief, mag ik wel zeggen. En dat wel tientallen jaren later……
    En ja: er gebeurt iets met me als ik de zin lees   ……..Terwijl toch andere mensen steeds weer benadrukken dat mijn beide kinderen – ook Titia – normale en goede kinderen zijn. 

    Nog een nieuw perspectief

    Ik wist het altijd. Van de slechte relatie die mijn vader had met zijn vader. Zowel mijn grootvader als mijn vader geheelonthouder – nooit alcohol. Mijn overgrootvader verliet zijn gezin toen zijn kinderen nog jong waren. Zwaar alcoholist. Overleden in een tehuis voor alcoholverslaafden.
    Ik kijk naar de stamboom die mijn nieuw verworven neef mij toestuurt. En zie dat mijn overgrootvader zijn moeder verloor toen hij 3 was. En zijn vader toen hij 8 was. Voor zijn 10e jaar wees dus.

    Om over na te denken

    Zo kun je op je 70e onverwacht nog een heleboel nieuwe perspectieven toegestuurd krijgen. Om over na te denken!

  • | | |

    Het verhaal van de voorzitter van de diepvriesvereniging 1

    DoorTitia Liese

    Dag Elle,

    ‘Vakliteratuur.
    Doorlezen!
    Dit is vakliteratuur.
    Doorlezen!’ dacht ik steeds snel als ik de afgelopen anderhalve dag weer een moment had waarop ik bedacht dat ik misschien eigenlijk iets anders zou moeten doen dan jouw boek lezen.
    Als mede-Verlaat Verdriet-er wil ik graag meteen reageren naar jou. Persoonlijk. Van ervaringsgenoot naar ervaringsgenoot.

    Wat een geweldig boek heb je geschreven. (Bijna) alle voorkomende Verlaat Verdriet-thema’s in één boek. Alleen dat al is een eervolle vermelding waard! Wat een rijkdom aan herkenning. Aan erkenning van de gevolgen van jong ouderverlies. Toen, als kind. Nu, als volwassene.

    De beloofde recensie van de Verlaat Verdriet-deskundige in mij komt later. Dat kan niet met een boek de dag nadat ik het heb uitgelezen. Dat kan pas als het boek geland is. Als ik iets meer distantie voel.

    Voor nu: ik gun jouw boek heel veel lezers. Ik gun heel veel lezers jouw boek. (En voor de volledigheid: ik zou jouw boek TANTE erbij doen!)

    PS: mocht het waar zijn dat de mooiste kunst wordt gemaakt door mensen die het diepste leed (hebben) ervaren, dan hoor jij voor mij bij de mensen die vanuit hun leed iets heel waardevols hebben voortgebracht.
    Dank Elle, voor Het verhaal van de voorzitter van de diepvriesvereniging.

    Elle van Lieshout

    Het verhaal van de voorzitter van de diepvriesvereniging
    ISBN: 9789089673121

    Tante
    ISBN: 9789089672315