• | |

    Rode kersttulpjes en mijn moeder

    DoorTitia Liese

    Rode kersttulpjes en mijn moeder

    Dit jaar, op tweede kerstdag, is het 60 jaar geleden dat mijn moeder overleed.
    1957. Twee weken voor haar overlijden was ik 8 jaar geworden.
    Ik heb weinig eigen herinneringen aan mijn moeder.
    Soms herinner ik me situaties, maar zelf is mijn moeder daarin nooit aanwezig.

    Rode kersttulpjes

    Ik herinner me de rode kersttulpjes die mijn vader altijd vlak voor de kerstdagen meenam voor mijn moeder. Zelfs heb ik het gevoel dat ik zijn hand nog voor me zie, met daarin de bolletjes met de kleine rode kersttulpjes.

    Schaaltje

    Mijn moeder zette de tulpjes altijd in een schaaltje.
    Met een plukje sphagnum.
    Of een plukje rendiermos.
    Fascinerende namen voor een klein meisje. Rendiermos (waar waren de rendieren? Wat deden die?). Sphagnum (Een raar woord. Wat was dat nou weer? Waar kwam dat vandaan? Wie maakte dat?).

    Op zoek

    Ieder jaar opnieuw probeer ik kersttulpjes te vinden. Dat valt niet altijd mee. Vaak ben ik aan de late kant. Vaak zijn ze duur. En toch wil ik ze hebben. Ook al doe ik verder niet iets bijzonders met de kerst. Ook al heb ik nooit een kerstboom. Rode kersttulpjes moeten er zijn.

    Gevonden

    Afgelopen donderdag ging ik op zoek naar de rode kersttulpjes. Op de Nunspeetse weekmarkt. Tot mijn stomme verbazing bleken de marktkramen met bloemen en planten ineens vol te staan met dozen met kleine rode kersttulpjes.
    Ik heb ze dus gevonden.
    Rode kersttulpjes, zoals ze altijd in mijn ouderlijk huis stonden tegen de tijd dat het kerstmis werd.

    Zestig jaar later

    2017. Zestig jaar na het overlijden van mijn moeder staan de kleine rode kersttulpjes weer in mijn huis.
    In een schaaltje dat ik erfde van mijn moeder.
    Inmiddels weet ik waar de rendieren zijn. En ook waar ik rendiermos kan vinden.
    Het schaaltje met de kleine rode kersttulpjes is dus compleet.
    Kleine rode kersttulpjes in een schaaltje van mijn moeder. Met een plukje rendiermos.

  • | | |

    Burgemeester, uw kinderen hebben u nodig

    DoorTitia Liese

    Uw kinderen hebben u nodig

    Ken je dat? Zo’n zin die ergens in je lijf ligt opgeslagen? Zo’n zin uit het verleden, die zich soms ineens weer aandient? Voor mij is dat bijvoorbeeld de vermaning ‘Burgemeester u moet meer thuis zijn. Uw kinderen hebben u nodig.’

    Verlaat Verdriet-werk

    Vorige week verbleef ik een week in mijn Terschellingse onderkomen. In deze week heb ik alle tijd besteed aan (zelf)onderzoek naar Meer dan 25 jaar Verlaat Verdriet-werk. Inmiddels ben ik namelijk al meer dan 25 jaar beroepsmatig bezig met Verlaat Verdriet.
    Tijd om te onderzoeken:
    Wat betekent mijn Verlaat Verdriet-werk voor Verlaat Verdriet-ers?
    Wat betekent mijn Verlaat Verdriet-werk voor mij?
    Wat heeft mijn Verlaat Verdriet-werk tot nu betekend?
    Wat betekent mijn Verlaat Verdriet-werk nu?
    Wat wil ik in de toekomst, nu ik mijn Verlaat Verdriet-werk onder wil gaan brengen in een samenhangend aanbod. Zowel voor Verlaat Verdriet-ers als voor hulpverleners: Practicum Verlaat Verdriet.

    Herinneringen

    Een week in alle rust op Terschelling met geweldig weer. Veel regen. Koud. Maar ook af en toe zon.
    Het kon niet beter voor mijn doel!
    Dan komen er herinneringen langs die lang weggezakt waren. Zo ook de vermaning ‘Burgemeester, u moet meer thuis zijn. Uw kinderen hebben u nodig’.

    Opvoeden

    Gedurende mijn jeugd was mijn vader burgemeester van een gemeente in Groningen. Mijn vader – eerder beroepspedagoog van z’n vak – was een vooruitstrevend man. Althans: hij was politiek een vooruitstrevend man. Waar het zijn opvattingen over het gezin betrof was hij een man van zijn eigen tijd en allerminst vooruitstrevend (hoewel: hij kon koken!). Opvoeden is de taak van de moeder. De vader brengt het geld binnen.
    Na de dood van mijn moeder hertrouwde mijn vader. Hij handelde naar zijn overtuiging: opvoeden is de taak van de moeder. Zelf stortte hij zich meer dan ooit op zijn werk. Met als gevolg dat hij weinig thuis was.

    Uw kinderen hebben u nodig

    In die tijd maakte een van de eerste vrouwelijke wethouders van Nederland deel uit van ‘zijn’ College van Burgemeester en Wethouders. Het was deze vrouwelijke wethouder die mijn vader op een dag vermanend toesprak: ‘Burgemeester, u moet meer thuis zijn. Uw kinderen hebben u nodig’.
    Ongetwijfeld heeft mijn vader mij deze vermaning nagelaten in alle geschreven documenten die ik dank zij hem heb. Wat hij met deze vermaning heeft gedaan?
    Ik kan mij niet een vader herinneren die plotseling meer thuis was. Ik weet het dus niet. En ik kan het hem niet meer vragen.

    Doen

    Al schrijvend aan deze blog realiseer ik me dat ik jou als Verlaat Verdriet-er, vanuit mijn eigen ervaring, wil meegeven: als je nog in de gelegenheid bent je overgebleven ouder te vragen naar die tijd, overwin dan je schroom, je weerstand en je angst.
    Er komt een tijd waarop je niets meer aan je overgebleven ouder kunt vragen.

    Afbeelding

    Burgemeester Dikkerdak
    Tm Poes / Marten Toonder

  • | |

    Auke Hulst, interview in VPRO Boeken

    DoorTitia Liese

    Auke Hulst, interview

    Vanochtend kreeg ik een bericht in verband met een interview met schrijver Auke Hulst in VPRO boeken, 29 oktober 2017.
    Auke Hulst – Hoogezand-Sappemeer 1975, verloor 2 dagen voor zijn 8e verjaardag zijn vader – schreef met Motel songs een nieuw indringend en muzikaal reisboek over de kracht van kunst en de schaduw van de dood.

    Motel songs

    Trouw, 28 oktober 2017

    Op z’n eentje in een motel dacht schrijver Auke Hulst na over zijn vaders dood

    …………Auke Hulst: ‘Mijn boek gaat ten diepste over de dood. Het is ontstaan vanuit een reis die ik in 2016 dwars door Amerika heb ondernomen, op stel en sprong nadat mijn relatie geklapt was. Ik dacht: ik kan me nu gaan bezatten of ik kan iets gaan doen met mijn leven. En toen heb ik de dag daarna een reis naar Amerika geboekt, in m’n eentje………….’

    ………..’Voor mij is schrijven denken met mijn handen; ik kan veel beter over dingen nadenken als ik ze op papier zet. De kern van het boek is toch wel het verhaal over mijn vader. Ik had voor deze reis heel weinig nagedacht over zijn dood en de betekenis daarvan in mijn leven en nu waren de omstandigheden ernaar dat ik er niet omheen kon. Echt reizen gaat naar buiten en naar binnen. Je vergroot je begrip van de wereld, maar je vergroot ook je begrip van jezelf. Dat is met dit boek wel gebeurd, denk ik.’……………..

    Kinderen van het ruige land

    Auke Hulst is tevens auteur van de (autobiografische) roman Kinderen van het ruige land.

    Over Kinderen van het ruige land

    Trouw / De Verdieping

    ………….Vader overlijdt twee dagen voor Kai’s achtste verjaardag, wordt twee dagen ná diens verjaardag begraven en laat moeder achter met vier jonge kinderen en een bedrijfje dat draaiende gehouden moet worden………..

    ………………………Auke Hulst: ‘Nee, een reclamespotje voor zijn moeder is het boek niet geworden, zegt Hulst. Maar een afrekening is het evenmin: ‘Kinderen van het Ruige Land’ is juist een barmhartig boek geworden.’
    ‘Schrijven is, volgens mij, één grote oefening in empathie. Ik wil mijn moeder begrijpen. Ze is geen slechte vrouw. Ze heeft het ongelooflijk voor haar kiezen gehad – stel je eens voor: 33 jaar oud, weduwe en moeder van vier kinderen – ik geef het je te doen. Maar mijn moeder heeft daar bovenop de pech dat ze een sterke neiging heeft om haar kop in het zand te steken. Zij was net de verkeerde persoon om in deze situatie terecht te komen.’……………………….

    Kinderen van het ruige land