• | |

    De dag dat ik mijn vader en mijn moeder begroef

    Bij het boek dat ik vorige week kocht in de boekhandel (Geen tijd verliezen) kreeg ik het kleine boekje Zonnegloren cadeau. Een kleine bundel korte verhalen, samengesteld door Matthijs van Nieuwkerk.

    Herbegraven en cremeren

    In de trein, op weg naar Terschelling, sla ik het boekje open. In de Inhoud valt mijn oog meteen op het korte verhaal van Heleen van Royen De dag dat ik mijn vader en mijn moeder begroef. Herbegraven en cremeren zijn thema’s die nogal eens spelen bij Verlaat Verdriet-ers (lees ook: Herbegraven en cremeren, blz 108 in Gat in je ziel). Daarom deel ik een fragment uit het korte verhaal van Heleen van Royen graag met je. Het cadeau-boekje is vast nog voorradig in de boekhandel.

    ……….Ik strek mijn hand uit naar de bekleding en raak die aan. En dan gebeurt het: het universum scheurt open en ik word in een wormgat gezogen. Van het ene op het andere moment ben ik weer dertien jaar. Het is 1978. Mijn vader is dood. Ik breek. Ik begin te jammeren en onbedaarlijk te huilen. We hebben nooit afscheid van elkaar genomen, want hij vertrok als een dief in de nacht en was daarna bijna een week vermist. Nu is hij hier. Dichter bij hem ben ik in geen veertig jaar geweest……  

    Zonnegloren

    Zomerlezen 2022

  • |

    Verschil tussen verdringen en verwerken (?)

    In 2009, in dezelfde voorjaars-tijd van het jaar, bleek ik voor de tweede keer borstkanker te hebben. Andere borst. Andere kanker. Opnieuw bestralingen. In het ziekenhuis in Arnhem. Zelfde afdeling als waar ik in 1998 werd bestraald.

    Verdrongen

    ‘Mevrouw, u hebt het goed verdrongen’ zegt de dame achter de balie opgewekt tegen me. ‘U weet hier de weg’ zei ze na het inkijken van mijn dossier. ‘Ik weet hier helemaal niets mee’ zei ik naar waarheid. Ik had werkelijk geen idee meer. ‘Nou mevrouw, dan hebt u het goed verdrongen.’
    Verdrongen? Verdrongen? ging regelmatig door mijn hoofd daarna. Heb ik het goed verdrongen als ik het niet meer weet? Of heb ik het goed verwerkt? Dat kan toch ook?

    Vergeten

    Afgelopen woensdag ging ik naar de jaarlijkse borst-controle. Na 2009 bleek ik in 2011 voor de derde maal borstkanker te hebben. Sindsdien blijf ik in de jaarlijkse controle. ‘U kunt morgen bellen voor de uitslag’ werd me gezegd.
    Gisteravond vroeg een vriendin me of ik al uitslag had van de mammografie. ‘Oh, antwoordde ik verschrikt. ‘Vergeten te bellen’

    En daar was hij weer. de vraag. Heb ik het verdrongen? Of ben ik het vergeten? (volgens mij ben ik het vergeten. Maar hoe eerlijk ben je naar jezelf als je iets hebt verdrongen?)

    PS
    Vanochtend vroeg heb ik gebeld. Goeie uitslag.
    Ik kan het weer een jaar vergeten.

  • | | |

    Schatgids voor Codiponte 2022

    Schatgids voor Codiponte 

    Voor de deelnemers aan de schrijf-retreat De weg van liefde heb ik Schatgids voor Codiponte samengesteld. Met ingang van vandaag te volgen op mijn blogspot Rocca di Codiponte.

    Schatten

    Schatgids voor Codiponte helpt je als deelnemer aan de De weg van liefde verborgen – en minder verborgen – schatten in Codiponte te ontdekken. Maar niet alleen als deelnemer aan De weg van liefde wil je je laten verrassen door de schatten van Codiponte. Misschien vind je het ook als – min of meer toevallig – passant in dit bijzondere Toscaanse dorp fijn om meegenomen te worden in een ontdekkingstocht door Codiponte. Daarom met ingang van vandaag steeds in kleine porties, Schatgids voor Codiponte op mijn blogspot over Codiponte.

    Bronnen van inspiratie

    Codiponte is veel. Maar Codiponte is niet een uitgesproken mooi dorp. Niet een romantisch dorpje dat zich over lieflijke Toscaanse heuvels heeft gevleid. Geen indrukwekkende borgo met middeleeuwse steegjes, palazzi, bogen, trappen, kerkjes. Geen gekleurde huisjes aan een turquoise zee.

    Bijzondere plek

    Wat is Codiponte dan wel? Wat maakt Codiponte dan zo’n bijzondere plek? Codiponte is een millennia-oude strategische pleisterplaats. Een verbindingsplek waar oude routes samenkomen. Routes tussen Noord- en Zuid-Europa. Zoals een zijtak van de Via Francigena, de pelgrimsroute tussen het Engelse Canterbury en Rome. En de Via Santo Volto, de route van het Heilige Gelaat. Verbindingsweg tussen de Ligurische Zee en Lucca. Een plek waar sinds duizenden jaren menselijk verkeer is geweest. Waar mensen verbleven die op doortocht waren. Pelgrims. Handelaren. Zwervers. Soldaten. Gekke mensen. Domme mensen. Geleerde mensen. Bijzondere mensen. Gewone mensen. Mensen met gedachten. Met gevoelens. Mensen zoals wij.

    Oversteekplaats

    Veilige oversteekplaats tussen de – toendertijd gevaarlijke – Apuaanse Alpen en de Apennijnen. Een plek waar tol werd geheven. Waar handel werd gedreven. Niet de mooiste onder de Italiaanse dorpen, wel een bijzondere, historische plek. Met een rijk verleden. Gelegen aan de voet van de Apuaanse Alpen. Op een (flinke) steenworp afstand van de marmergroeven van Massa en Carrara. Dertig kilometer van de Ligurische zee: de Golfo dei Poeti.

    Heilig

    Een heilige plek. Met een kerk (pieve). Een pieve die met recht een van de oudste en meest representatieve monumenten mag worden genoemd van de (vroeg)-middeleeuwse kunst in de Lunigiana.

    Tijdloze tijd

    Zelf draag ik nog steeds de ervaring in me mee van mijn eerste verblijf op La Concia. De B&B in Codiponte van Maartje Schonefeld en Davide Donati, en hun dochter Beatrice. De ervaring van eeuwige – en tegelijkertijd tijdloze – tijd. Van weldadige rust. Stilte. Van ontdekkingen die je doet als tijd tot stilstand komt.

    Lees meer

    Volg afleveringen van Schatgids voor Codiponte op www.roccadicodiponte.blogspot.com  

  • | | |

    De weg van liefde: schrijf-retreat in Codiponte

    De weg van liefde

    Schrijf-retreat in Italië om aandacht te geven aan Verlaat Verdriet-thema’s die belangrijk zijn voor jou.

    Schrijf-retreat

    In een dagritme waarin toewijding (schrijven, lopen, denken, praten, schrijven, delen, voelen, praten, schrijven) en dolce far niente (het zoete nietsdoen) elkaar afwisselen. Waar je alle tijd hebt. Je mag zijn die je bent, ook als je niet zo goed weet wie je bent. Waar je gezien wordt. En gehoord.

    Gastvrijheid

    Waar je je gesteund voelt door de deskundigheid van Titia, en haar begrip. Waar je kunt delen met ervaringsgenoten. In de inspirerende omgeving van Codiponte, waar eeuwen en eeuwen pelgrims je op hun weg naar liefde zijn voorgegaan. Waar je een heerlijke plek hebt in Villa le Muse, en geniet van de liefdevolle gastvrijheid van Maartje Schonefeld en Davide Donati. Waar Davide met liefde en op Italiaanse wijze zorgt voor je inwendige mens.

    Welkom

    De weg van liefde ligt voor je open.
    Je bent van harte welkom!
    Kom meedoen.
    Sluit je aan bij deze bijzondere weg van liefde voor Verlaat Verdriet-ers.

    Adres

    Villa le Muse
    Codiponte (Casola in Lunigiana; NoordWest Toscane)

    Datum

    8 – 14 oktober 2022

    Aantal deelnemers

    Maximaal 6

    Lees meer

    De weg van liefde / Praktische informatie

    Codiponte

    Lees meer over Codiponte

    Maartje & Davide

    Maak kennis met Maartje Schonefeld en Davide Donati en hun B&B-agricultura La Concia 

    Inschrijven voor de Weg van liefde