• | |

    Over het uitstellen, en het aangaan

    Ken je dat? Je weet dat je iets moet doen. Dat het tijd is om het te doen. Je wilt het. Echt waar. Je wilt het. Maar je doet het niet. Stelt het uit. Iedere dag opnieuw weet je het. En toch doe je het niet.

    Teruggaan

    Mij overkwam dat in de afgelopen maanden met mijn boek Teruggaan, om verder te kunnen Ik wist allang dat het er aan zat te komen. Mijn boek Teruggaan, om verder te kunnen uitverkocht. Afgelopen winter was het me duidelijk: het is zover. Het is tijd. Het moet. Ik moet ermee aan het werk. Maar hoe? Op welke manier? Elke dag was het er. Maar ik deed het niet. Van alles deed ik, maar niet dat. Ik kwam in weerstand terecht. Deed een stapje. Toch maar niet. Het werd een last voor me. Ik voelde hoe ik dicht slibde. Weerstand kreeg de overhand. Ik trok me terug als het over Teruggaan ging. M’n lijf reageerde. Alles in me vertraagde. Stolde als het ware. Ongenoegen over mezelf groeide. Nog meer weerstand.

    Woord na woord

    Ik belde m’n uitgever. Na een gesprek met haar werd het wat lichter. Maar nog niet genoeg. Ik belde een bevriende coach. Op de terugweg van het gesprek met haar schoot de stop van de fles. Ineens wist ik wat me te doen stond. Ik moet het bestaande boek helemaal overschrijven. Met de hand. Pen op papier. Woord na woord. Voelen wat ik ooit eerder schreef. Klopt het nog wat ik schreef? Klopt het voor Verlaat Verdriet-ers nog om met dit boek terug te gaan? Om verder te kunnen?

    Liefde

    Ik kon niet wachten tot ik thuis was. Heb meteen een vers schrijfblok gekocht. Ben aan het werk gegaan. Woord na woord alles opnieuw schrijven. Het werkt! Langzaam, maar zeker voel ik me weer verbonden met het boek. Voel ik weer stromen van liefde in me. Liefde voor Verlaat Verdriet. Voor Verlaat Verdriet-ers. Voor mijn werk. Mijn boek. Voor teruggaan. Om verder te kunnen. Ik ervaar het weer zelf. In m’n lijf. M’n hoofd. In m’n hele zijn. Doen helpt!

  • | | |

    Samenkomst 16 x ver(t)rouwen op zondag 6 maart 2022

    Heel graag wil ik je nog even herinneren aan onze samenkomst op zondag 6 maart a.s.
    Gelegenheid: de foto-tentoonstelling van Rosa van Ederen: 16 X VER(T)ROUWEN.

    Rosa

    Rosa vertelt ons over haar verlate rouwproces. En over de foto’s die ze heeft gemaakt als afsluit-ritueel van onze jaartraining De kunst van het verbinden.

    Titia

    Titia is aanwezig om vragen te beantwoorden van aanwezigen over Verlaat Verdriet en verlate rouw.

    Geerte

    Geerte Cammeraat heeft laten weten eveneens bij onze samenkomst aanwezig te zijn.

    Jaartraining De kunst van het verbinden

    Ruim tien jaar geleden hebben Titia en Geerte de jaartraining De kunst van het verbinden ontwikkeld. Sindsdien hebben Titia en Geerte deze jaartraining vaak, en met veel inzet en plezier, gegeven.

    Margreet

    Ook Margreet is bij onze bijeenkomst aanwezig. Margreet introduceert bij deze samenkomst haar aanbod voor online-support voor Verlaat Verdriet-ers. En licht haar aanbod tijdens onze samenkomst graag toe.

    Bijzonderheden

    • Plaats
    • Datum
      • Zondag 6 maart 2022
    •  Tijd
      • Tussen 14 uur en 15.30 uur
    • Kosten
      • Het museum is blij met een vrijwillige bijdrage.

    De foto’s van Rosa hangen nog tot einde maart 2022 in dit museum.

    Lees meer

  • | | |

    Verlaat Verdriet, en verwarring door botsende perspectieven

    Zo vaak vraag ik het me af. Wat is er toch aan de hand. Waarom wordt Verlaat Verdriet nog steeds niet breed gedragen? Nog steeds veel te veel Verlaat Verdriet-ers worstelen met onbegrepen problemen. Hebben vaak geen idee dat deze problemen gerelateerd zijn aan het vroege verlies van hun ouder(s). Of hebben wel een vermoeden van de samenhang, maar hebben geen idee wat ze er mee moeten. Laat staan mee kunnen.
    Zoals er ook nog steeds veel te veel hulpverleners zijn die geen idee hebben van de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn. Laat staan van de talrijke complicaties die aan dit vroege verlies gerelateerd kunnen zijn.

    Perspectieven

    Vorige week, in een inspirerend gesprek met rouwdeskundige Maria de Greef vielen er ineens weer puzzelstukjes op z’n plek: perspectieven, in verwarring met elkaar. Botsende perspectieven.

    Vier perspectieven

    1. Van het kind dat een ouder verliest;
    2. Naar het kind dat een ouder verliest;
    3. Naar de Verlaat Verdriet-er door de volwassene/de professional;
    4. Van de Verlaat Verdriet-er die als kind haar/zijn ouder(s) is verloren.

    Eerste perspectief

    Het eerste perspectief bestaat uit de ervaringen van het kind dat een ouder verliest. Een kind dat haar/zijn ouder(s) verliest, verliest veel meer dan alleen die ouder(s). Het kind verliest ook veiligheid, continuïteit, vertrouwen.

    Tweede perspectief

    Het tweede perspectief: het perspectief naar het kind. Het gaat om het kind dat een verlies lijdt. Maar. Dan gaat het altijd om het perspectief van de volwassene. En dan gaat het in veruit de meeste gevallen om het perspectief van de ‘deskundige’. De professional die haar of zijn kennis baseert op theorie.

    Derde perspectief

    Het derde perspectief verschuift naar Verlaat Verdriet-ers. Naar volwassenen die in hun jeugd hun ouder(s) hebben verloren door overlijden. Ook dan is er sprake van het perspectief naar het kind van toen, vanuit de volwassene c.q. de professional. Nog steeds het perspectief dus van de volwassene die weet hoe het zit (of denkt te weten hoe het zit). Die kennis baseert op theorie. Bijvoorbeeld: problemen die zich voordoen bij Verlaat Verdriet-ers komen voort uit het feit dat je als kind ‘niet gerouwd hebt’, door welke oorzaak of oorzaken dan ook. Dus moet je als Verlaat Verdriet-er alsnog rouwen. Je moet loskomen uit het verleden. Je moet je ouder loslaten.

    Vierde perspectief

    Het vierde perspectief is het perspectief van de Verlaat Verdriet-er. De volwassene die in haar/zijn jeugd haar/zijn ouder(s) heeft verloren. Dan gaat het om heel andersoortige kennis. Namelijk: kennis uit ervaring.
    Verlaat Verdriet-ers met tal van – gestapelde – verlieservaringen. Volwassenen met gecompliceerde verhalen. Verhalen die gehoord willen worden. Volwassenen die gezien willen worden. Verlaat Verdriet-ers die niet willen beginnen met ‘loslaten’. Maar die aan het begin staan van de weg naar een nieuwe verbinding met hun vroeg overleden ouder(s). Die daarin goed en deskundig begeleid willen worden.

    Gordiaanse knoop

    Deze Gordiaanse knoop lijkt mij een sta-in-de-weg op de weg naar erkenning. Ik ga deze verwarring van perspectieven verder onderzoeken. Maar ik wilde deze Gordiaanse knoop graag alvast met je delen.

    Voel je je geraakt? Wil je hier iets over kwijt? Wil je hierover iets met me delen? Laat het me weten. Zo kan – met kennis uit ervaring – het Verlaat Verdriet-werk zich steeds verder ontwikkelen. En verduurzamen. Stuur je mail titia@verlaatverdriet.nu

  • | |

    Waar gezongen wordt

    Waar gezongen wordt
    Shula Tas

    Als een rode draad mij zou verbinden met alle generaties voor en na mij, dan zou die op dit moment alleen bestaan uit een klein, rood puntje. Een eenzaam stipje in de eeuwigheid. Een enkele noot op een verder lege partituur.

    ‘Een zoektocht naar een eigen stem, die ze in dit boek gevonden heeft. Nieuwsweekend
    ‘Een boeiende en contrastrijke roman.’ Friesch Dagblad
    ‘Een klein mirakel van lichtgevende eenvoud.’ De Limburger
    ‘Intelligent, fijnzinnig debuut.’ – Trouw
    ‘De stijl van Shula Tas is tastend, helder en ontroerend.’ – de Volkskrant

    Zoektocht

    Een jonge vrouw studeert af aan het conservatorium zonder daarna ooit nog een noot te zingen. Wanneer haar buurvrouw op een dag vraagt waarom ze niet meer zingt, begint ze aan een zoektocht.

    Jong ouderverlies

    Die brengt de voormalige zangeres naar een overvolle zolder en langs verschillende tijden die aan haar verbonden zijn. Naar haar conservatoriumstudie en het overlijden van haar ouders, maar ook naar verder terug, toen haar ouders in dit land onder heel andere omstandigheden leefden.

    Verleden en verhalen

    En naar de tijd van haar voorouders, nog langer geleden, in een ander land maar met vergelijkbare verhalen. Verhalen over muziek, verlies, jodendom, rouw en schaamte.
    Waar gezongen wordt is de intieme zoektocht van een zangeres naar haar verleden, haar familiegeschiedenis en identiteit, maar bovenal naar haar eigen stem.

    Shula Tas

    Shula Tas (1987) studeerde zang aan het conservatorium en volgde Taal- en Cultuurstudies. Ze werkt als programmamaker en moderator.

    Boek

    Waar gezongen wordt