• | | | |

    Ik houd heel veel van geraniums

    DoorTitia Liese

    Ja, zelf houd ik heel veel van geraniums. Zeker de hartstochtelijk rode en roze kleuren van de bloemen liggen me nauw aan het hart. Waarom deze planten ooit terecht zijn gekomen in de suffe Nederlandse uitspraak ‘Achter de geraniums zitten’ is me een raadsel. Waarom je als oudere medemens voor de keuze wordt gesteld al dan niet ‘achter de geraniums’ te gaan zitten is me een nog veel groter raadsel. En waarom niet alleen (70+)-leeftijdgenoten, maar ook jongere niet-leeftijdgenoten mij er steeds weer attent op maken dat ik al een aardig eind richting ‘UITGANG’ ben opgeschoven is me helemaal een raadsel. Want ja: ook ik ken ‘pijntje hier, pijntje daar’. Maar ondertussen is mijn leven vol van nieuwe perspectieven, en avontuur.

    Een waaier van ervaringen

    Bijvoorbeeld het verschijnen van de nieuwe versie van mijn boek Teruggaan om verder te kunnen op 8 september a.s. ‘Titia, jij mag zeggen hoe je de presentatie wilt hebben’ zei de uitgever een paar weken geleden tegen me. ‘Nou, geen borrel-met-nootje-met-praatje-in-zaaltje’ zei ik terug. ‘Maar hoe wel: dat weet ik nog niet.’ Inmiddels weet ik het wel. Ik wil een serie podcasts onder de titel ‘Een waaier van ervaringen‘. Gesprekken met Verlaat Verdriet-ers die samen met mij terug zijn gegaan om verder te kunnen. Komende woensdag vindt het eerste gesprek plaats, dat op 8 september klaar moet zijn voor gebruik. Mijn plan voor een doorgaande serie podcasts staat nog in de steigers. Maar bij dezen laat ik je alvast weten: ze komen er aan!

    Geraniums

    Wat de geraniums betreft: er staan 2 potten op de tafel voor mijn raam. Ik zit er graag achter. In m’n huiskamer. Te werken aan mijn toekomstige Verlaat Verdriet-plannen.

  • | |

    Eten in de Lunigiana: Schatgids voor Codiponte

    DoorTitia Liese

    De keuken van de Lunigiana is de keuken van de Toscane. Per slot van rekening ligt Codiponte in de Lunigiana, het Noordwestelijke deel van de Toscane. Maar de Lunigiana is wel een gebied met een heel eigen karakter. De Lunigiana wordt namelijk begrensd door de Apennijnen, de Apuaanse Alpen en de Ligurische Zee.
    Zoals elke streek in Italië heeft ook de Lunigiana z’n eigen(aardige) keuken. De Lunigiana is vooral beroemd om zijn paddenstoelen (met name eekhoortjesbrood) en z’n kastanjes. Een paar voorbeelden, en het recept van een zoete lekkernij uit Pontremoli, deel ik graag met je.

    Cucina povera (armeluis keuken)

    Ingrediënten uit de omgeving kastanjes, uien, verschillende soorten groenten, kazen, paddenstoelen.

    • Amor alla crema
    • Torte verde
    • Testaroli
    • Sgabei

    De scabei en de gefrituurde courgettebloemen van Davide wil je echt niet missen!

    • Focacette (focaccia)
    • Lasagne bastarde di Lunigiana
    • Pattone (een soort dun brood van kastanjemeel)
    • Kastanjes
    • Funghi Porcini (eekhoorntjesbrood)
    • Ribollita (groentesoep met brood)

    De weg van liefde

    Lees meer over de biografische retreat in Codiponte: De weg van liefde
    Lees meer over Codiponte: Rocca di Codiponte 

    Amor alla crema

    De weg van liefde kan in Italië niet zonder lekker eten.
    Lekker eten in Italië gaat niet zonder toetje. Vooral niet als dat toetje zoet is.
    Speciaal door mij gevonden voor De weg van liefde ‘Amor alla crema’ – ‘Romige liefde’. Uit de Lunigiana. Genieten van dit toetje in Italië verdient vanzelfsprekend de voorkeur. Maar zelf maken en thuis genieten kan natuurlijk ook.

    Ik geef je graag het recept voor vijftien liefdes door, zodat je thuis (alvast) kennis kunt maken met deze romige liefde. (Het recept voor echte Amor is geheim, dit is slechts een indicatie.)
    Tip: Zoals met alle liefde: simpel, maar heeft wel aandacht en toewijding nodig.

    Ingrediënten voor ongeveer vijftien liefdes:
    twee eierdooiers
    100 gram suiker
    100 gram boter (in kleine stukjes)
    35 gram bloem
    280 ml melk
    stukje citroenschil, fijngesneden
    glaasje cognac of rum (naar smaak)
    4 druppels geconcentreerde vanille
    Amaretti (kleine koekjes, fijngemaakt)
    wafels (bijvoorbeeld frou frou)

    • Doe de eierdooiers in een kom.
    • Klop ze los met de suiker.
    • Voeg de bloem toe.
    • Giet de melk erbij tot het mengsel enigszins homogeen is.
    • Voeg fijngesneden citroenschil toe.
    • Voeg de vanille toe.
    • Kook vervolgens op laag vuur.
    • Laat de room iets indikken door met een pollepel te roeren.
    • Zet het vuur uit.
    • Voeg de stukjes boter toe.
    • Voeg de cognac of rum toe.
    • Mix tot je een dikke pasta hebt.
    • Zet ongeveer een uur in de koelkast (dek af met vershoudfolie om een vel op de room te voorkomen.
    • Neem de room, vul de wafels (met een spuitzak).
    • Wentel de vier hoeken van de koekjes door de fijngemaakte amaretti.

  • | |

    Joost hakt zijn trauma’s aan gort

    DoorTitia Liese

    Friese artiest eert zijn overleden ouders

    Een Verlaat Verdriet-er deelde twee links met mij over Joost Klein. Op mijn beurt deel ik ze graag weer met jou. Met de tip, als je gelegenheid hebt, beide links te bekijken. Ze laten zien hoe Verlaat Verdriet-ers om kunnen gaan met hun Verlaat Verdriet en hun verlate rouw. En wat er in de hulpverlening kan gebeuren met een Verlaat Verdriet-er.

    Citaat

    Altijd al schuilde er onder zijn absurdistische humor een groot verdriet, altijd al waren de knipogen naar internetcultuur zijn manier om een superzware jeugd een plekje te geven. Maar zoals hij zelf op het podium zegt: ‘Pas de afgelopen twee jaar heb ik de weg naar zelfontwikkeling echt ingezet.’

    Want het ging niet goed met Joost, hij had een keiharde psychose, werd bij de GGZ van het kastje naar de muur gestuurd, om uiteindelijk in traumacentra geholpen te worden. Hij zingt het in het verwarrende Tiktok-fähige nieuwe ‘Wachtmuziek’: zelf staat–ie keihard mee te hakken op het happy hardcore-liedje over de verdrietigmakend lange wachtlijsten voor de GGZ. ‘Als het echt teveel wordt, als je groen en geel wordt, en je hebt een hoop verdriet…’, zingt een versneld kinderstemmetje over een vrolijke gabberbeat. Even later volgt een mal Doe Maar-liedje over ‘PTSD’. Het is tegelijkertijd vrolijk en diepverdrietig, en je zíét gewoon dat Joost live op het podium die shit nog staat te verwerken.

    Tijdens het 80s synthpop-liedje ‘Papa en Mama’ breekt hij echt, en lukt het hem niet meer om mee te zingen. Al tien jaar geleden is het dat zijn beide ouders overleden. Op het scherm komen foto’s van een piepjonge Joost Klein met zijn ouders voorbij. ‘Ik wist gewoon dat ik ging huilen. Elke repetitie moest ik huilen. Ik kwam de afgelopen twee jaar mijn kamer niet uit. Ik was het leven zat.’

    Links

    PP22: Joost hakt zijn trauma’s aan gort – 3voor12 (vpro.nl)

    https://lc.nl/cultuur/Hoe-YouTube-ster-EenhoornJoost-zijn-talenten-blijft-uitbreiden-22810182.html

  • | |

    Het verhaal van Irene: Siri Hustvedt

    DoorTitia Liese

    Het boek waar ik deze week over schreef Een geschiedenis van mijn zenuwen lag binnen 2 dagen in mijn brievenbus. (En is inmiddels ook 2e hands niet meer verkrijgbaar, heb ik me laten vertellen). Uit nieuwsgierigheid kon ik het natuurlijk niet laten alvast een voorproefje te nemen. Op bladzijde 31 lees ik het verhaal van Irene. 

    Irene

    …….. Janet (Pierre Janet, filosoof en neuroloog) vertelt het verhaal van Irene. Een tot armoede vervallen jonge vrouw van twintig, die haar geliefde moeder een langzame, pijnlijke dood door tuberculose zag sterven. Nadat ze wekenlang aan het ziekbed had gezeten, merkte Irene dat haar moeder niet meer ademde. Ze deed een wanhopige poging om haar weer tot leven te wekken. Terwijl ze zo bezig was, viel haar moeders lijk op de vloer. Met inspanning van al haar krachten tilde Irene het lichaam weer op het bed.

    Na haar moeders begrafenis begon Irene in trance haar dood te herbeleven. Ze beeldde de gruwelijke dood tot in het kleinste detail uit en vertelde het verhaal telkens weer. Na een dergelijke voorstelling keerde haar normale bewustzijn terug en deed ze alsof en niets was gebeurd. Irenes familie meldde dat het meisje vreemd genoeg niet geraakt leek door het overlijden van haar moeder. Ze scheen het zelfs vergeten te zijn. Zelf toonde Irene zich verbaasd. Ze vroeg wanneer en hoe haar moeder was gestorven. ‘Eén ding begrijp ik niet’ zei ze. ‘Ik heb zoveel van haar gehouden. Waarom ben ik dan niet verdrietiger nu ze dood is? Ik kan niet rouwen. Het lijkt alsof haar afwezigheid niets voor me betekent. Alsof ze op reis is en binnenkort terugkeert.’ ……….

    Ik ben benieuwd naar het vervolg van dit boek.
    Nog even wachten tot ik over veertien dagen op Terschelling ben.