• | |

    Column van Loes Reijmer in de Volkskrant: Verlies

    DoorTitia Liese

    Column

    In de Volkskrant van zaterdag 28 december 2019 lees ik een prachtige column van Loes Reijmer: VERLIES. Als kind van 13 verloor Loes Reijmer haar vader als gevolg van kanker. Deze column heeft ze geschreven in het kader van Terugblikken: de uitnodiging van de Volkskrant aan columnisten om een persoonlijke terugblik op het afgelopen decennium te schrijven.

    Ik kan deze column niet helemaal voor je overnemen. Een foto plaatsen van de column kan – in verband met auteursrechten – niet zomaar, vrees ik. Ook de link, zo lang hij werkt, geef ik graag aan je door. De intro van de column neem ik graag voor je over. Advies: probeer deze Volkskrant te pakken te krijgen – haar column is heel mooi geschreven en echt de moeite waard.

    Verlies

    ‘Heel zwaarmoedig denk ik niet te zijn. Of helemaal niet, eigenlijk. Maar toen me werd gevraagd een persoonlijke column te schrijven over de jaren twintig, ‘wat je hoopt of vreest’ mailde de chef behulpzaam, bleef het hoofd maar vol verlies. 
    Dat krijg je als op jonge leeftijd een van je ouders doodgaat. Mijn vader overleed toen ik 13 jaar oud was. Hij had kanker, was heel ziek, maar zelfs op het moment dat de huisarts binnenkwam om euthanasie te verlenen wist ik zeker dat mij dit niet ging overkomen.
    Ouders zijn lief, irritant, geweldig, stom, je zet ze op een voetstuk en je schaamt je er kapot voor, maar ze zijn er boven alles gewoon altijd. 
    Gewoon en altijd – een paar uur later wist ik wel beter………

     

  • | |

    Ik heb dit al eens meegemaakt

    DoorTitia Liese

    ‘Ik heb dit al eens meegemaakt.’
    De realisatie beneemt me even helemaal de adem.

    December 2019

    Decemberweer. Korte dagen. Nat. Koud. Sinterklaas. Mijn verjaardag. Aankomend kerst. Kerstbomen. Lichtjes. 

    Mijn partner is in de laatste tijd van zijn leven aangekomen.
    Naderend eind. Hij 68. Ik net 70.
    Na ruim 30 jaar onze LAT-relatie in Nunspeet. Naast een gedeeld leven op Terschelling.

    Hoe doe je dat? Wat gebeurt er? Wat gebeurt er niet? Wat wil je? Wat wil je niet? Wat kan? Wat kan niet? Hoe geef je dit alles vorm?

    December 1957

    Decemberweer. Korte dagen. Nat. Koud. Sinterklaas. Mijn verjaardag. De verjaardag van mijn broertje. Aankomend kerst. Kerstboom. Kaarsjes. Muziek.

    Mijn moeder is in het laatste tijd van haar leven aangekomen.
    Naderend eind. Zij 49, ik net 8.

    Wat weet ik? Wat weet ik niet? Wat ervaar ik? Wat ervaar ik niet? Wat voel ik? Wat voel ik niet? Wat wil ik? Wat wil ik niet?
    Op tweede kerstdag overlijdt mijn moeder. Mijn leven zonder moeder is begonnen.

    Ik heb dit al eens meegemaakt

    Toen met het bewustzijn van het kind van 8 dat ik was.
    Nu met het bewustzijn van de volwassene die ik ben.

    Gat in je ziel

    Lees ook mijn blog De kerstengel en mijn moeder in mijn boek Gat in je ziel.

     

  • | | |

    Bodemloze put: tips voor mensen in je omgeving

    DoorTitia Liese

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek: Tips voor mensen in je omgeving

    In de komende weken deel ik Tips voor mensen in je omgeving uit het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek met je.

    Bodemloze Put

    Geen grenzen kennen betekent in veel gevallen dat mensen die jong een ouder hebben verloren het geduld, het inlevingsvermogen en het incasseringsvermogen van mensen in hun directe omgeving vaak en grenzeloos op de proef stellen. Met name waar het gaat om aandacht, eisen ze heel veel van hun omgeving. Ze tonen ze zich regelmatig ware aandachts-junken, voor wie het nooit genoeg is.

    Tip

    Veel Verlaat Verdriet-ers hebben met hun ouder ook een ouder verloren die hen corrigeerde en strafte als dat nodig was, maar die evengoed met hen in contact bleef en van ze bleef houden. Te lang hebben kinderen die jong een ouder hebben verloren deze, in liefde corrigerende en grenzen stellende, kant van de opvoeding gemist.

    Je hoeft als partner natuurlijk niet alles van hen te accepteren, verre van dat, maar het kan in een relatie voor beiden bevrijdend werken als je als partner ook deze kant van de grenzenloosheid kunt zien.

    Volgende tip

    Vertrouwen enzo

    Vorige TIPS

    Inleiding 
    Niet gehoord en gezien gevoeld
    Herinneringen
    Trots, koppig en eigenwijs
    Anders
    Tweestromen-proces 
    De factor TIJD
    Het gezin van herkomst
    Het samengestelde gezin
    Leeftijd
    Verlies moeder, verlies vader
    De magische leeftijd
    Afstand en nabijheid
    Tekort
    De Grote Verdwijntruc
    Waakzaam
    Stoer en zelfstandig
    Genieten
    Over grenzen

    Bestellen

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek
    Boeken bestellen van Titia Liese over Verlaat Verdriet en verlate rouw.

    Delen

    Deel met ervaringsgenoten op het besloten Verlaat Verdriet-forum Ontmoetingsplaats.

  • | |

    Verliefd op mijn eigen cursus

    DoorTitia Liese

    Verliefd

    Ik ben verliefd op m’n eigen cursus. Het overkwam me jaren geleden al met de jaartraining De kunst van het verbinden. Alles klopte. Mijn plan voor de jaartraining. De uitnodiging aan Geerte Cammeraat om van de jaartraining een samenwerkingsproject te maken. Geerte die onmiddellijk en zonder voorbehoud ‘JA’ zei. Het samen ontwikkelen van de jaartraining. Alles ging in harmonieuze samenwerking. Vanzelf.
    ‘Ik ben verliefd op De kunst van het verbinden‘ realiseerde ik me indertijd ineens verrast. Wat had ik graag deze jaartraining zelf willen doen in de tijd dat ik nog snakte naar ‘iets’ dat mij verder zou brengen in mijn eigen Verlaat Verdriet-proces.

    Beginnen bij het eind

    En nu, in deze tijd, overkomt het me weer. Ik ben verliefd op m’n eigen cursus.
    De weg van liefde.

    Insieme (Samen)

    Insieme.
    Wat betekent: samen.
    In Italië vaak in het gesprek verbeeld door de vingers tegen elkaar te tikken (zie de foto hierboven).

    Ook nu weer valt alles als vanzelfsprekend samen.
    Mijn vakantie in de Lunigiana.
    Ontmoeting met Maartje Schonefeld.
    LaConcia, de heerlijke plek van Maartje en haar partner Davide.
    Het nieuwe grote huis in Codiponte waar Maartje en Davide groepen gaan ontvangen.
    De prachtige omgeving van de Apuaanse Alpen.
    De rijke historie van de Lunigiana.

    BeeldTaal in Italië

    Zijn dit puzzelstukjes die in elkaar vallen? vroeg ik me van de week af. Nee, zo voelt het toch niet. Het is als de caleidoscoop waar ik als kind zo door werd gefascineerd. Door steeds een heel klein stukje te draaien vallen de stukjes steeds weer op een andere manier in elkaar. Vormen ze een nieuw kleurrijk beeld.

    Meer over Insieme in de komende tijd

    Heel graag neem ik je in de komende tijd mee in de ontstaansgeschiedenis van de  cursus De weg van liefde.
    Ik nodig je uit met me mee te gaan in mijn volgende blog’s over BeeldTaal in Italië.
    Wie weet kriebelt het al bij je om mee te gaan.
    Je bent van harte welkom!