• | |

    Niemands Nummer 1

    DoorTitia Liese

    Een Verlaat Verdriet-er stuurde me informatie over een expositie, een documentaire en een website over het verlies van beide ouders door de dood in je jeugd: Niemands Nummer 1.

    Citaat van de website Niemands Nummer 1

    Opgroeien zonder ouder(s), kun je je dat voorstellen? Er zijn veel jonge nabestaanden die tussen wal en schip vallen omdat zij volgens de wet als volwassene worden gezien wanneer zij 18 jaar zijn. Zo kun je zonder pardon je huis worden uitgezet, moet je niet alleen je eigen maar ook de financiële zaken van je ouders regelen, je studie zien te halen en dat terwijl je midden in een rouwproces zit. Dat niet alleen, ook relaties met school, vrienden en familie veranderen. Want wie gaat je nu de weg wijzen, wie vraag je om hulp? Hoe vind je dan een weg in het leven zonder ouders, wanneer je niemands onvoorwaardelijke nummer 1 meer bent?

    Expositie Niemands Nummer 1

    In de expositie ‘Niemands Nummer 1’ nemen we je mee in de realiteit van weeskinderen in Nederland. Onderdeel van de expositie is de fragmentarische documentaire van +/- 30 minuten.
    Middels 3 persoonlijke verhalen kun je zien hoe jonge wezen in Nederland een weg zoeken in het leven terwijl ze opgroeien zonder hun onvoorwaardelijke thuis: ouders. Hoe ziet hun leven eruit?
    Waar lopen ze tegenaan?
    En hoe zorgen zij er voor dat de wereld weer aan hun voeten ligt?

    Website Niemands Nummer 1

    Meer lezen over jong ouderverlies

    Titia Liese
    Teruggaan om verder te kunnen 

    Zien

    Titia Liese
    Rouw kent geen tijd – gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn

    Doen

    Workshop Dubbel Ouderverlies

  • | | | |

    Anny Duperey: Mensenkatten

    DoorTitia Liese

    Anny Duperey

    Vorige week kreeg ik een tip voor een bijzonder boek voor Verlaat Verdriet-ers: Mensenkatten van auteur/actrice Anny Duperey. Op haar achtste verloor Anny Duperey haar beide ouders door koolmonoxide-vergiftiging.

    Boek

    …….. ‘Er waren mensen die zich afvroegen waarom ik zo nodig een boek moest schrijven. Waarom zou ik niet gewoon mijn hart uitstorten bij vrienden of kennissen of bij een beroepsfiguur? Alsof het makkelijk is om iemand woorden te ontfutselen als hij of zij dertig jaar lang ‘stom’ is geweest, iemand aan het praten te brengen die volkomen geblokkeerd is door wat hem is overkomen. En als je dan toch begint te praten, dan blijven de woorden in je keel steken, elke gedachte stopt. Sommigen kunnen het wel. Des te beter. Mij lukt het op die manier niet.’……………

    Weeskind

    ………’Ik probeerde opnieuw woorden te vinden voor mijn rauwe gevoelens, mijn weeskind-opstandigheid en zelfs voor mijn uitgebluste herinneringen. Afsluiten, in woorden uitdrukken, afpalen, zinnen als bruggen of grenzen formuleren, definiëren. Het is ons lot dat we onze situatie moeten definiëren‘……….

    Verlies verwerken

    ……..’Het nam alles bij elkaar zes jaar in beslag. Zes jaar om een verlies te verwerken waarvan je de rouw hebt uitgesteld, voor je uit hebt geschoven, is dat te lang? En wat betekent ‘rouwen’ eigenlijk? Misschien dat je gewoon kunt denken ‘Ze zijn dood’, zonder dat je je bloed in ijs voelt veranderen of schreeuwend in gejank uitbarst? Gewoon toegeven dat het is gebeurd. en dat ze nu ergens anders thuishoren, dat ze, dood, elders een plek hebben gevonden en dat je ze niet tot elke prijs als spoken met je meedraagt. Dat is alles. Ik had die last niet vanaf mijn achtste mee moeten blijven dragen.’…….

    Lees meer

    Anny Duperey
    Mensenkatten 

    Lees de blog van Titia Liese over Schaduw en stilte van Anny Duperey

    Teruggaan om verder te kunnen

    Titia Liese: Teruggaan om verder te kunnen 

  • | | | |

    ZEER. Dit zijn onze verhalen

    DoorTitia Liese

    Zeer

    Dit zijn onze verhalen. Ze laten zien hoe jong ouderverlies er echt uit ziet.

    • Ben je Verlaat Verdriet-er? (dus: verloor je voor je 20e levensjaar je ouder(s) door overlijden)?
    • Heb je deelgenomen aan symposium ZEER in 2017?
    • Heb je er zin in mee te werken aan een boek met foto’s en tekst?

    Dan nodig ik je graag uit om jouw bijdrage te leveren aan ZEER. Dit zijn onze verhalen.

    Introductie

    Symposium ZEER, 2017. Als je deelnemer was, dan herinner je je vast nog de bijzondere impact van de foto-presentatie van de ouders die er al zo lang niet meer zijn. Alle beelden die langskwamen. De uitnodiging om de foto(‘s) van jouw ouder(s) te delen met je naaste buur-Verlaat Verdriet-ers. Je verhaal met ze te delen.
    Wat bij betreft is dat veruit de meest indrukwekkende en bijzondere start geweest die ik ooit heb meegemaakt van een symposium. Een begin dat mede kleur en vorm heeft gegeven aan de warmte, de intensiteit en de geborgenheid van deze bijeenkomst ZEER.

    Ik wil hier iets mee, wist ik al vanaf het begin. Maar wat? Hoe? In welke vorm?
    Gisteren, in de wachtruimte van de fysiopraktijk, kwam ik een boek tegen. Zodra ik het boek in handen had wist ik het: DIT! Zo wil ik het! In een mum van tijd had ik de synopsis klaar.
    De eerste Verlaat Verdriet-ers hebben zich al gemeld om aan dit ZEER-project deel te nemen. Alleen al door ze te vertellen wat mijn plan is. Bij voldoende aanmeldingen kan project ZEER meteen van start gaan!

    Kortom

    • Ik ben op zoek naar 25 Verlaat Verdriet-ers die hun verhaal met foto(‘s) van hun ouder(s) in boekvorm willen delen;
    • Eerste criterium is de volgorde van aanmelding;
    • Tweede criterium: voorrang hebben de Verlaat Verdriet-ers die deel hebben genomen aan symposium ZEER 2017;
    • Derde criterium: Vijf mannen die hun moeder hebben verloren en vijf vrouwen die hun moeder hebben verloren. Vijf mannen die hun vader hebben verloren en vijf vrouwen die hun vader hebben verloren. En vijf Verlaat Verdriet-ers die hun beide ouders hebben verloren.

    Uitnodiging

    Heb je, na deze korte introductie, zin om jouw bijdrage te leveren aan dit boek?
    Meld je dan snel bij mij: titia@verlaatverdriet.nu 

    Zodra ik jouw aanmelding heb ontvangen, ontvang je van mij een meer uitgebreide uitnodiging, met meer informatie. Je kunt dan alsnog besluiten of je mee wilt doen.

    Je bent van harte welkom!

    Titia Liese  

     

  • | |

    Als het over apen gaat…..

    DoorTitia Liese

    Zondagochtend vroeg. Ik heb m’n fiets gepakt. Nu het nog koel is en stil ga ik een eind fietsen. Amper ben ik een kilometer het bos in gefietst. Dan staan een reeën-moeder en haar reeën-kind midden op het fietspad. De reeën-moeder houdt me nauwlettend in de gaten. Haar kind kijkt onbevangen om zich heen. Als ik te dicht nader loopt de moeder het bos in. Haar kind blijft nog even staan. Nieuwsgierig. Dan loop het naar z’n moeder toe. Wat heeft een reeën-kind z’n moeder hard nodig om te leren over de gevaren van het reeën-leven!

    Als het over apen gaat

    Ik denk aan een Verlaat Verdriet-workshop van lang geleden. Een jonge deelnemer heeft ons een parabel voorgelezen over een apen-kind dat zijn moeder is verloren. Nadat het dagenlang ontredderd z’n moeder heeft lopen zoeken zakt het treurend neer op de oever van een beek. Het apen-kind sterft van verdriet. Tranen met tuiten bij de andere deelnemers. De jonge Verlaat Verdriet-er kijkt de groep rond en zegt mismoedig: ‘Ja, als het over apen gaat begrijpt iedereen wel dat een kind z’n moeder nodig heeft.’

    Chimpansee-wezen

    Gisteravond las ik verder in het boek van primatoloog Frans de Waal: De bonobo en de tien geboden. Ik las over chimpansee-groepen waarin volwassen chimpansees de volledige zorg op zich nemen voor wees geworden chimpansee-kinderen. Niet alleen chimpansee-vrouwen, maar evengoed chimpansee-mannen adopteren jonge wezen en zorgen voor ze.

    Wat  hebben wij mensen toch vaak merkwaardige opvattingen over menswaardig en beestachtig.

    Meer lezen

    Frans de Waal: De Bonobo en de tien geboden