• | |

    Ze heeft toch rouwverwerking gehad….

    DoorTitia Liese

    Ze heeft toch rouwverwerking gehad….

    Steeds vaker krijg ik signalen als: ‘Ze heeft toch rouwverwerking gehad‘ uit de wereld van hulpverleners. Het zijn verzuchtingen in deze – of vergelijkbare – bewoordingen van professionals die werken met kinderen die in hun jeugd een ouder – of hun beide ouders – hebben verloren. Kinderen. Tieners. Pubers. Adolescenten. Jong volwassenen. Die onbegrijpbaar gedrag vertonen. Die, en dat is nog vele malen ernstiger, onbegrepen gedrag vertonen. Jonge Verlaat Verdriet-ers die zich, ondanks alle goedbedoelde hulp die ze na het verlies van hun ouder(s) kregen, onbegrepen voelen. Zich nog verder afsluiten voor weer een hulpverlener die er geen snars van begrijpt. Zij/hij heeft toch rouwverwerking gehad! Wat kan er dan nu nog aan de hand zijn?

    Hulpverleners

    Elke keer als ik weer zo’n verzuchting hoor of lees voel ik de boosheid in me opkomen. De frustratie. Wanneer, oh wanneer, dringt het eens bij hulpverleners door dat een kind dat een ouder verliest door overlijden veel meer verliest dan die ouder alleen. Oneindig veel meer. Wanneer dringt het eens bij hulpverleners door dat hulpverlening bij jong ouderverlies is gebaseerd op onderzoek van wetenschappers naar kinderen, verlies en rouw. Wanneer dringt het eens bij hulpverleners door dat deze wetenschappers geen snars weten van de gelaagdheid en de complexiteit van de gevolgen van jong ouderverlies op de lagere termijn. En wanneer dringt het eens bij hulpverleners door dat ‘rouwverwerking’ bij kinderen die hun ouder(s) verliezen niet voorkomt dat deze kinderen in hun volwassenheid vast kunnen lopen in patronen van de overleefkracht die ze hebben moeten gebruiken om zich staande te houden.

    Schaamte overwonnen

    ‘Weet je wat het is?’ stelt een van de deelnemers – zelf wetenschapper en onderzoeker – in een Verlaat Verdriet-workshop enige tijd geleden. ‘Wetenschappers denken altijd dat zij gelijk hebben’.
    Wat ben ik blij met Verlaat Verdriet-ers als Annemieke Arendsen die haar angst, en haar schaamte, om naar buiten te treden overwint. Een artikel schrijft over het vroege verlies van haar vader dat kort geleden is gepubliceerd in NRC. Haar artikel met ons deelt tijdens het Verlaat Verdriet-symposium van 2 maart j.l. Die de moed opbrengt zich te laten interviewen door een krant (Algemeen Dagblad, editie Utrecht. Zaterdag 30 maart 2024. Binnenkort mogelijk doorgeplaatst naar andere regionale edities van Algemeen Dagblad. En mogelijk ook naar regionale edities van De Stentor.)
    Wat ben ik blij met Joost Klein, die onbeschroomd laat weten wat het vroege verlies van zijn ouders met hem heeft gedaan. En nog doet. Wat zijn trieste zoektocht naar adequate hulp met hem heeft gedaan. En nog doet.

    JA

    JA – het is tijd

    • Om hulpverleners te scholen in de complexiteit van de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn;
    • Voor een Verlaat Verdriet-symposium voor hulpverleners;
    • Voor een nieuwe website: Kenniscentrum Verlaat Verdriet.

    Ik kan je verzekeren: aan alle JA’s wordt gewerkt (en nog veel meer!).

  • | | |

    Een verlies voor altijd

    DoorTitia Liese

    Verlaat Verdriet

    ‘Ik heb het hele web afgespeurd op zoek naar iemand die kan wat jij kunt met Verlaat Verdriet. Die weet wat jij weet. Die doet wat jij doet. Ik heb niemand gevonden. En geloof me: in Coronatijd heb ik alle tijd gehad om te zoeken. Wat jij hebt ontwikkeld is zo waardevol. Daar moet je ook internationaal iets mee gaan doen.’ Aan het woord een deelneemster van de Verlaat Verdriet-workshop in de afgelopen herfst.

    Animatiefilm

    Tijdens de Terugkomdag liet dezelfde deelneemster ons een animatiefilmpje zien van de WHO over depressie. Het filmpje resoneerde bij ons allemaal. Dat zouden we ook moeten hebben voor Verlaat Verdriet. Zo’n filmpje kan ook internationaal Verlaat Verdriet-ers op het spoor zetten. We besloten samen de mogelijkheden te onderzoeken voor het laten maken van een animatiefilm. We zijn al een eind gekomen, en gaan verder onze plannen vorm te geven.

    Een verlies voor altijd

    Voor nu is de werktitel Een verlies voor altijd. De levenslange invloed van de vroege dood van een ouder. Wat zou het mooi zijn als we een animatiefilm kunnen laten maken dat meertalig wordt ingesproken. We kunnen nu al voorzien in het Nederlands. Engels. Duits. Frans. Italiaans.

    Crowdfunding

    Een animatiefilm laten maken kost geld. Veel geld. Geld dat we nu niet hebben. Waarvoor we een crowdfundings-actie op touw zullen moeten gaan zetten. Het symposium van komende zaterdag 2 maart Ontmoeting met Ap Dijksterhuis is wat ons betreft een eerste stap in de goede richting.

    Volg ons

    Volg de blogs op deze site, en de Verlaat Verdriet-Facebook-sites. Wij van onze kant vertellen je graag meer. En nodigen ook jou graag uit jouw aandeel te leveren in deze actie.

  • | |

    Afscheid nemen van je buitenkant

    DoorTitia Liese

    Afscheid nemen van mijn buitenkant

    ‘Willen jullie alsjeblieft niet in m’n buitenkant trappen? Want daar zit nou net mijn probleem.’ Het is inmiddels tientallen jaren geleden. Vrijwel letterlijk met de rug tegen de muur meldde ik me indertijd aan bij het toenmalige RIAGG. En werd afgewezen. Ze zagen geen probleem bij mij.
    Ik weet niet meer hoe, maar mijn smeekbede werd verhoord. Ik werd geaccepteerd. Mocht een traject starten bij een psychologe. Helaas. Zonder succes. Maar achteraf gezien wel een eerste poging om de muur waarachter ik me verborg een beetje te openen. Een poging die me uiteindelijk veel heeft gebracht. Die me – stap na stap – afscheid liet nemen van mijn buitenkant.

    Jouw buitenkant

    Als je dit leest ben je waarschijnlijk in je jeugd je ouder(s) verloren. Mogelijk ben je nu 30 jaar en verloor je 25 jaar geleden je vader. Of je bent 56 jaar en je verloor 40 jaar geleden je moeder. Je lijkt te functioneren. Je functioneert. Op je overlevingsmechanismen. Op wat je gespiegeld krijgt door mensen die je ontmoet. Die jou het gevoel geven: wat doe je het toch goed! Terwijl je van binnen weet dat het niet klopt.
    Je gevoel van eenzaamheid wordt nog groter. Met wie kan je je pijn nog delen als jouw buitenkant laat zien: ik red me prima. Met wie kan je je verdriet dan delen? Je angsten? Met wie kan je de ontreddering delen die altijd opnieuw de kop op steekt als je weer alleen bent?
    Dan voel je weer hoe eenzaam je je in werkelijk voelt. Je poetst je buitenkant weer op. Verbergt je littekens maar weer onder een dikke laag make-up. Je trekt je meest extravagante kleding aan. Gaat naar de sportschool. Doet weer extra je best. Om maar weer bewonderd te worden. Voor jouw buitenkant.

    Afscheid nemen van jouw buitenkant

    Totdat je weer alleen bent. De leegte voelt. Weer erkenning moet zoeken bij andere mensen. Je eindelijk tot het besef komt dat je zo niet verder wilt. Dat dit niet leven is, maar verblijven in een schijnwereld. Zoals de veiligheid achter de muur die je hebt opgetrokken in werkelijkheid schijnveiligheid is.
    Als je besluit dat het zo niet langer gaat. Dat je het zo niet langer wilt. Wilt leven in plaats van overleven. Een tipje van de sluier oplicht. Naar buiten gluurt. Besluit: ik ga het doen. Ik ga het aan. Jezelf belooft dat je het werk gaat doen dat gedaan moet worden. Ophoudt met mijmeren. Discipline opbrengt. Doorgaat. Ook als het tegenzit. De moed opbrengt afscheid te nemen van jouw buitenkant.

    Dat zijn de Verlaat Verdriet-ers met wie ik in de Verlaat Verdriet-workshops mag werken. Dan kunnen we ineens samen een Elfje schrijven. Zoals bij verrassing gebeurde in de Verlaat Verdriet-workshop van de afgelopen dagen.

    Verlies
    Verlate rouw
    Verlate rouw verwerken
    Verbinden en opnieuw vertrouwen
    Volwassen

    Horen, zien, lezen, doen

  • | | |

    Beste wensen voor een nieuw jaar

    DoorTitia Liese

    ‘Het liefst zou ik eind november onder de dekens kruipen. De dekens over m’n hoofd trekken. En er op 2 januari weer uit komen.’ Een opmerking die ik in de loop van de jaren menig Verlaat Verdriet-er heb horen maken. Nee. Verjaardagen. Feestdagen. Ze zijn niet de favorieten van veel Verlaat Verdriet-ers.

    Beste wensen

    Dit wetende wil ik je voor de komende laatste dagen van 2023 dat wensen wat je nodig hebt. Erkenning van de leegte die je kunt voelen. Van gemis. Van verlangen. Erkenning voor je gevoelens van eenzaamheid. Erkenning van je bestaan. Te mogen zijn die je bent.

    Kennismaken met een nieuw logo

    Met heel veel liefde en plezier laat ik je op deze plaats graag kennismaken met een deel van een nieuw logo. Een logo dat je in de komende jaren vaker/vaak zult gaan zien. Ontstaan terwijl we nog zaten te praten over wat ik zou willen. Rhodé Weerheim, nu nog student aan CIBAB, pakte resoluut haar laptop toen ik haar de toegangsdeur liet zien van de zaal van Casa Bodoni in Codiponte. ‘Wacht even’ zei ze. En na even wachten was het er. De eerste aanzet voor het logo. Een logo dat zowel in vorm als in kleur uitstraalt: Kom maar hier. Hier is het goed. Je wordt gekend. Hier mag je zijn die je bent. Hier is het veilig voor je.

    Nieuwe ideeën, plannen en initiatieven

    Volg onze nieuwe ideeën, plannen en initiatieven voor 2024 via mijn blogs.
    Leef mee. Denk mee. Doe mee. Ga mee.

    Beste wensen voor 2024

    Verdriet
    Verlaat Verdriet
    Verlaat Verdriet verlaten
    Beste wensen voor 2024
    Vertrouwen