Contact tijdelijk alleen via email
De contactformulieren (inschrijven activiteiten, contact) zijn tijdelijk gedeactiveerd.
Voor contact met Bureau Funale, vragen we u vriendelijk om voor nu gebruik te maken van email.
De contactformulieren (inschrijven activiteiten, contact) zijn tijdelijk gedeactiveerd.
Voor contact met Bureau Funale, vragen we u vriendelijk om voor nu gebruik te maken van email.
Geef deze tip alsjeblieft door in je eigen netwerk, zodat zoveel mogelijk Verlaat Verdriet-ers in het noorden kunnen profiteren van deze lezing in Groningen!
Lezing over de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn in Goriningen, door Titia Liese
Wanneer je al vroeg in je leven je vader en/of moeder verliest, vormt dit je leven vanaf deze jonge leeftijd. Veel van deze volwassen mannen en vrouwen, ondervinden in hun volwassen leven problemen, die te maken hebben met dit vroege verlies van hun ouder(s). Tal van complicaties, die niet alleen de Verlaat Verdriet-ers zelf raken, maar die ook impact hebben op de mensen in de omgeving: familie, vrienden, partners, collega’s en/of hulpverleners.
Ondanks het feit dat Verlaat Verdriet een grote groep mensen betreft (meer dan een miljoen volwassen Nederlanders verloren in hun jeugd een ouder – of beider ouders door overlijden), is er nog steeds relatief weinig (h)erkenning voor de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn. Zowel bij eventuele hulpverleners als bij Verlaat Verdriet-ers zelf.
Titia is ervaringsdeskundige en werkt meer dan 20 jaar met volwassenen die dit meegemaakt hebben en hier later in hun leven bij stil durven staan.
Ze ontwikkelde lezingen, begeleidingsprogramma’s, schreef zelfhulp- en informatieve boeken over mensen met Verlaat Verdriet.
Ervaring
Irene (32, vader overleden toen ze 11 was): ‘Tijdens mijn burn-out ontdekte ik Verlaat Verdriet, na het lezen van de boeken, het bezoeken van de lezing en het deelnemen aan de workshop vielen er zo veel kwartjes, fijn om deze (h)erkenning te vinden en mee verder te kunnen!’
Cursuscentrum De Poort
Moesstraat 20
9717 JW Groningen

Vanochtend kreeg ik een bericht in verband met een interview met schrijver Auke Hulst in VPRO boeken, 29 oktober 2017.
Auke Hulst – Hoogezand-Sappemeer 1975, verloor 2 dagen voor zijn 8e verjaardag zijn vader – schreef met Motel songs een nieuw indringend en muzikaal reisboek over de kracht van kunst en de schaduw van de dood.
…………Auke Hulst: ‘Mijn boek gaat ten diepste over de dood. Het is ontstaan vanuit een reis die ik in 2016 dwars door Amerika heb ondernomen, op stel en sprong nadat mijn relatie geklapt was. Ik dacht: ik kan me nu gaan bezatten of ik kan iets gaan doen met mijn leven. En toen heb ik de dag daarna een reis naar Amerika geboekt, in m’n eentje………….’
………..’Voor mij is schrijven denken met mijn handen; ik kan veel beter over dingen nadenken als ik ze op papier zet. De kern van het boek is toch wel het verhaal over mijn vader. Ik had voor deze reis heel weinig nagedacht over zijn dood en de betekenis daarvan in mijn leven en nu waren de omstandigheden ernaar dat ik er niet omheen kon. Echt reizen gaat naar buiten en naar binnen. Je vergroot je begrip van de wereld, maar je vergroot ook je begrip van jezelf. Dat is met dit boek wel gebeurd, denk ik.’……………..
Auke Hulst is tevens auteur van de (autobiografische) roman Kinderen van het ruige land.
………….Vader overlijdt twee dagen voor Kai’s achtste verjaardag, wordt twee dagen ná diens verjaardag begraven en laat moeder achter met vier jonge kinderen en een bedrijfje dat draaiende gehouden moet worden………..
………………………Auke Hulst: ‘Nee, een reclamespotje voor zijn moeder is het boek niet geworden, zegt Hulst. Maar een afrekening is het evenmin: ‘Kinderen van het Ruige Land’ is juist een barmhartig boek geworden.’
‘Schrijven is, volgens mij, één grote oefening in empathie. Ik wil mijn moeder begrijpen. Ze is geen slechte vrouw. Ze heeft het ongelooflijk voor haar kiezen gehad – stel je eens voor: 33 jaar oud, weduwe en moeder van vier kinderen – ik geef het je te doen. Maar mijn moeder heeft daar bovenop de pech dat ze een sterke neiging heeft om haar kop in het zand te steken. Zij was net de verkeerde persoon om in deze situatie terecht te komen.’……………………….

Vandaag kreeg ik een tip in verband met een artikel over de Nederlandse schrijver Arthur Japin in Psychologie Magazine.
Japin zegt in dit artikel over zichzelf (en zijn hooggevoeligheid)
‘Lang heb ik niet begrepen dat anderen mij niet net zo duidelijk konden lezen als ik hen. Ik weet in een oogopslag wat iemand voelt, wil, denkt en meestal ook grofweg waaruit dat voortkomt. Diegene hoeft daarvoor niet dichtbij te zijn, maar wel in mijn blikveld. Dat klinkt zweverig, maar is heel praktisch. Het is niet het lezen van gedachten, maar het oppikken en combineren van heel veel fysieke signalen. Als kind heeft dat me geholpen om te overleven.’
Het artikel over Arthur Japin (1953, 13 jaar toen hij zijn vader verloor) verscheen naar aanleiding van zijn nieuwe roman Kolja.
Een roman waarin leven en dood van componist Peter Iljitsj Tsjaikovski (1840-1893, 14 jaar toen hij zijn moeder verloor) een centrale rol speelt.
Over Peter Iljitsj Tsjaikovksy zei zijn gouvernante ooit: “Voorzichtig met Petja, het is een glazen kind.”