• | | | |

    ‘Ik hoef dit niet alleen te doen’

    DoorTitia Liese

    Een andere manier van financiering. In plaats van de toegezegde Europese subsidies. In deze Codipontse week gaat er dagelijks van alles door me heen. Gevoelens. Gedachten. Gedachten. Gevoelens. Niet meer blijven wachten op wat komen gaat. Of niet komen gaat. Zelf de regie nemen.

    Raad & daad

    Het meest bijzondere wat zich deze week in mij voltrekt is een groeiend gevoel. ‘Ik hoef dit niet alleen te doen.’
    Wegen zoeken naar andere vormen van financiering. Er komen namen bij me op van mensen die me mogelijk bij kunnen staan. Bij het vormgeven van plannen. Bij het uitvoeren van plannen. Verlaat Verdriet-ers binnen mijn – inmiddels omvangrijke – Verlaat Verdriet-netwerk. Verlaat Verdriet-ers die de waarde hebben ervaren van mijn Verlaat Verdriet-werk. Die mijn werk een warm hart toedragen. Maar ook mensen buiten mijn Verlaat Verdriet-werk. Mensen die een andere relatie hebben met geld dan ik. Die de waarde zien van deze plek als onderdak voor mensen die op zoek zijn naar heling van oud zeer. Die me willen helpen denken. Me adviezen willen geven. Me bijstaan met raad & daad. ‘Ik hoef dit niet alleen te doen.’

    Veranderde reacties

    In de tijd dat ik bezig was het huis aan te kopen, tussen 2021 en 2022, reageerden sommige mensen die ik het vertelde positief. Maar de meeste reacties die ik kreeg waren terughoudend. Of zelfs negatief. ‘Waar begin je aan.’ Je bent gek, op jouw leeftijd.’ ‘Zeker zo’n ‘Ik vertrek-verhaal.’
    Hoe anders zijn de reacties die ik nu krijg van de mensen die ik spreek. ‘Wat een prachtig en bijzonder project.’ ‘Dat gaat vast lukken.’ ‘Ik denk graag met je mee.’ ‘Ik help je graag met wat binnen mijn vermogen ligt.’

    Weelde

    Wat een bijzonder gevoel voor een Verlaat Verdriet-er die toch nog wel eens, stiekem, diep van binnen, denkt: ‘Ik heb m’n hele leven alles alleen moeten doen.’ Wat een weelde!

    Samen

    Wat ‘niet alleen doen’ betreft: de enorme, niet aflatende inzet van Maartje Schönefeld voor het hele project (het behoud van de huisjes op het pleintje van Codiponte Castello) staat buiten kijf. Zonder het doorzettingsvermogen van Maartje was er helemaal geen project op het pleintje. Als ik ergens ooit een heel groot SAMEN heb ervaren, dan is het in deze samenwerking met Maartje, en met haar partner Davide.
    Heb je nog geen kennis gemaakt met Maartje en met Davide, en met de omgeving van dit nog onbekende deel van Toscane: de Lunigiana: doe dat dan vooral gauw via de link Droomhuis gezocht.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg
    Een innerlijk proces krijgt vorm
    Een bestemming voor het huis

    Verder

    Over Casa Bicaudata en ons pleintje vertel ik je graag meer in volgende blogs.

  • | | |

    Een bestemming voor het huis

    DoorTitia Liese

    Zonder ooit binnen geweest te zijn in het huis besluit ik, winter 2020, het huis aan het pleintje aan te kopen. Het voorlopig koopcontract is getekend. Voor het eerst ben ik binnen in het huis. In ben binnen in een huis dat ik, met een voorlopig koopcontract, heb aangekocht. Een huis in Italië. Waar ik nog nooit binnen ben geweest. Wat een merkwaardige ervaring.

    We zijn, in diezelfde winter van 2020, binnen in het huis. Maartje. Davide. Ik. We lopen rond in een huis dat verre van bewoonbaar is. Proberen te doorgronden wat het huis mij te bieden kan hebben. Te bieden heeft. Een ruime zaal. Een breed balkon. De mogelijkheid om 3 appartementen te creëren voor verhuur. Een grote, middeleeuwse onderkeldering. Met ruimte voor lichaamswerk. En voor een bescheiden SPA.

    Bestemming

    ‘Maartje’ roep ik. ‘Maartje, het huis gooit mij eruit. Ik voel het aan alle kanten.’ Maartje kijkt me verschrikt aan. ‘Dat kan niet joh. Het huis is van jou. Jij kan daar wonen. Jij moet daar wonen.’ Maar ik voel het. Dit is niet ‘mijn huis.’ Dit huis is niet een huis voor mij om in te wonen. Dit huis heeft een heel andere bestemming. Beter kan ik het niet onder woorden brengen. Maar ik voel het. Ik weet het.

    Centro Biografico

    Het zal nog duren tot juni 2023, nu dus, voor ik weet wat de werkelijke betekenis is van wat ik aldoor heb gevoeld. Wat nu als het ware is geïncarneerd. Dit huis is bestemd voor mensen die het nodig hebben. Voor Verlaat Verdriet-ers die een plek nodig hebben waar ze kunnen helen. Verwerken en helen. Waar ze met hun levensverhaal aan de slag kunnen gaan. Waar ze kunnen schrijven. Kunnen delen. Waar oud zeer kan helen.

    Een Centro Biografico. Een biografisch centrum. Voor Verlaat Verdriet-ers uit Nederland. Italië. Europa. Uit de hele wereld. Voor andere mensen die hun proces aan willen gaan van rouw. Van verandering. Die met hun oud zeer aan het werk willen gaan. Met hun levensverhaal. Hun biografie. Voor hen is dit Centro Biografico bedoeld. Op het pleintje van CodiponteCastello.

    Meer

    Maar daarover later meer in nieuwe blogs.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg
    Een innerlijk proces krijgt vorm

  • | | |

    Interview met Roxane van Iperen

    DoorTitia Liese

    In Volkskrant Magazine van 13 mei 2023 een groot interview met Roxane van Iperen.

    Dilemma

    Het voelt regelmatig als een dilemma: schrijf ik alleen over trauma als het specifiek gaat over de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn? Of schrijf ik ook over trauma als gevolg van onveiligheid, bedreiging en verlies als dat niet specifiek gaat om jong ouderverlies door overlijden?

    Interview

    In het interview met Roxane van Iperen naar aanleiding van haar nieuwe, sterk autobiografische, boek Dat beloof ik lees ik over een aantal thema’s die ze noemt. Thema’s die overeenkomen met ervaringen van Verlaat Verdriet-ers. Per slot van rekening kun je als Verlaat Verdriet-er altijd zelf besluiten of je het interview wilt lezen, of niet.

    Bijvoorbeeld

    ……….Wat ik invoelbaar heb proberen te maken, is hoe fysiek je het leven ervaart in zulke situaties. Letterlijk, omdat het om lijfsbehoud gaat. En omdat onverwerkt trauma in je lichaam gaat zitten, waar het vervolgens steeds meer je gedrag dicteert. Ik heb daar eerder over geschreven. Dat het bijna gescheiden gemeenschappen zijn. Je hebt mensen die een leven van de geest leven, van het hoofd, maar dit soort mensen leeft een leven van het lichaam……….

    ………. ‘Maar een traumatisch verleden haalt je altijd in’, zegt ze. ‘Je moet rouwarbeid verrichten. Zeker als je kinderen krijgt moet je bereid zijn je troep op te ruimen, want anders ga je hen ermee belasten.’………

    Boek

    Dat beloof ik

  • | |

    Meer over oud zeer: Bram Bakker

    DoorTitia Liese

    Oud zeer

    ‘Om je te verbinden met  ‘oud zeer’ heb je tijd en dus geduld nodig.
    Laag voor laag kom je dieper, het is geen werk, het is overgave.’

    Over vroeger dat nog pijn doet

    Veel mensen dragen traumatische gebeurtenissen van vroeger met zich mee. En misschien nog wel meer mensen lijden onder het gevoelsarme klimaat waarin ze opgroeiden, de beperkte emotionele beschikbaarheid van hun ouders en andere naasten en een gebrek aan knuffels en complimenten.

    Dit ‘oud zeer’ stak pas na mijn vijftigste flink de kop op, en dat proces veranderde mijn leven ingrijpend. Zo gaat het bij veel meer mensen: ook al kan het jaren lijken dat het er niet is, ‘oud zeer’ verstopt zich in je lichaam en kan ineens tevoorschijn komen.

    Lichaamswerk

    In Oud zeer ook veel aandacht voor de feitelijke kennis rond trauma en affectieve verwaarlozing, met speciale aandacht voor de rol van het lichaam. 

    Lees meer

    Lees meer over Oud zeer en Bram Bakker. 

    Boek bestellen

    Bestel Oud zeer