• | | | | | | | |

    Vrij van verslaving

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

    Verslaving

    Onlangs sprak ik een Verlaat Verdriet-er, die me vertelde een drugsverslaving ontwikkeld te hebben. ‘Ik heb er genoeg van’ vertelde deze Verlaat Verdriet-er. ‘Het is tijd voor een ander leven. Ik wil van die verslaving af. De eerste stappen heb ik gezet. Het zal best tijd nodig hebben, maar ik heb een duidelijk beeld van hoe ik wil dat mijn leven er uit gaat zien. Heel anders dan nu dus.
    Niet meer die afhankelijkheid.
    Niet meer die leugens.
    Niet meer die zelfverachting.
    Ik kijk er naar uit!’

    Vrij van verslaving

    Al pratend komen herinneringen aan mijn eigen alcohol-afhankelijkheid terug. Het is nu ruim tien jaar geleden dat ik van de ene op de andere dag besloot: en nu is het klaar. Ik stop NU met drinken (en met roken).
    Rigoureus, op die dag – eigenlijk nacht – van het  ene op het andere moment: ik stop ermee. Maar dat dan wel na een strijd van vele jaren!
    Een strijd tegen alcohol.
    Tegen mezelf.
    Tegen ………..
    Voor……….

    De kracht van innerlijk beeld

    Anders dan de Verlaat Verdriet-er die ik sprak, had ik al die jaren van strijd geen innerlijk beeld van hoe mijn leven eruit zou zien zonder alcoholafhankelijkheid. Dat beeld had ik namelijk niet (en ik weet nu hoe belangrijk het is je wel een innerlijk beeld te vormen van hoe je leven er dan uitziet!).

    Waarom?

    Ik leg de Verlaat Verdriet-er een van mijn vele vragen van toen voor: dronk ik om de pijn van het verlies van mijn moeder niet te hoeven voelen? Hoe zit dat bij jou? Weet jij dat?
    In diverse therapieën (en aanverwanten) heb ik daar zelf altijd weer naar gezocht: kon/wilde ik de pijn van het verlies niet verdagen? Altijd weer werd juist dát aspect bevestigd.
    En ja: dat was het vast ook.
    Maar altijd was er ook het gevoel in mij: het dekt de lading niet. Dat is het niet alleen.
    Maar waarom wel?
    Wat was het dan wel?

    Bijzondere realisatie

    Het gesprek met de Verlaat Verdriet-er maakt iets bijzonders in mij los.
    Heel basaal, niet in mijn hoofd, maar diep in mijn lijf.
    Ineens weet ik in volle omvang: de overweldigende innerlijke paniek om de verantwoordelijkheden van een volwassen leven te moeten dragen.
    Daar zat het!

  • | | | | | | | | | | | |

    Verdriet is het ding met veren

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

    ‘We missen onze moeder, we houden van onze vader, we zwaaien naar kraaien.
    Zo vreemd is dat niet.’

     

    Gisteren ontving ik een bericht van een Verlaat Verdriet-er met een boekenhart.
    Ze tipte me voor het debuut van Max Porter: Verdriet is het ding met veren.
    Ik geef de tip graag aan je door – en zocht alvast wat extra informatie over dit boek voor je op het web. 

    Verlies

    Een vader (bewonderaar en kenner van het werk van de dichter Ted Hughes) en zijn twee jonge zoontjes worden geconfronteerd met de plotselinge dood van hun echtgenote en moeder.
    Dan dringt op een avond Kraai, het schelmse fabeldier uit Ted Hughes’ beroemde gedichtencyclus Crow, hun Londense bovenhuis binnen.
    Kraai – tegenspeler, helper, bedrieger, genezer, kinderoppas – kondigt aan bij hen te zullen blijven tot ze hem niet meer nodig hebben. Naarmate de weken tot maanden en jaren worden, wijkt de pijn van het verlies geleidelijk voor mooie herinneringen..
    Onverwacht humoristisch en waarlijk emotioneel: Verdriet is het ding met veren is een debuut om nooit meer te vergeten.

    Ted Hughes

    Ted Hughes was de (ex-)man van Sylvia Plath, dichteres die op haar achtste haar vader verloor. Op haar een-en-dertigste maakte Sylvia Plath een einde aan haar leven.

  • | | | | | | | | | | | | | |

    Schrijven, uitgeven, lezen

    DoorTitia Liese

    Een boek schrijven

    ‘Ik kan er wel een boek over schrijven…….’
    Regelmatig kom ik Verlaat Verdriet-ers tegen die verzuchten: ‘Ik kan er wel een boek over schrijven……’
    Maar dat je dat ook werkelijk kunt doen: da’s toch een heel ander verhaal…..
    En dat je het zelf kunt uitgeven: da’s nog weer een straatje verderop……

    Platform

    Dan is het fijn dat er een platform bestaat, een soort Eerste hulp bij schrijven, Eerste hulp bij uitgeven en Eerste hulp bij verkopen.

    Afgelopen week kreeg ik goed bericht voor onafhankelijke schrijvers en (kleine) uitgevers, die op zoek zijn naar een platform waar je

    • wordt uitgenodigd en geïnspireerd om te schrijven, 
    • wordt uitgenodigd je eigen uitgever te zijn 
    • je boek te koop kunt aanbieden. 

    Dat platform is er namelijk: Heel Nederland schrijft en Heel Nederland leest

    Digitaal magazine beschikbaar

    Ik kreeg onderstaand bericht toegestuurd door de initiatiefnemers van de beide platforms: Carin Wormsbecher & Ric Hofmans. Dit bericht geef ik op mijn beurt weer graag door aan jou: het eerste nummer van het digitale magazine Heel Nederland leest is beschikbaar! Met de uitnodiging dit bericht op jouw beurt weer door te geven aan mensen die jij kent, en die er blij mee zullen zijn.

     

    Carin Wormsbecher & Ric Hofmans
     Initiatiefnemers van Heel Nederland Leest en Heel Nederland Schrijft

    Carin Wormsbecher

    Carin is mede-initiatiefnemer en -organisator van het Verlaat Verdriet-symposium 2017.

    Maak kennis met deze bijzondere vrouw en ondernemer:

  • | | | | | | |

    Naar het altaar

    DoorTitia Liese

    ‘Je moet wel snel gaan kijken, op zondag (in dit geval op zondag 10 april 2016) worden alle berichten van PostSecret weggehaald en worden er nieuwe berichten geplaatst’.
    Juliette belt me op om te vertellen over het bericht dat ze heeft gelezen op PostSecret. ‘Ik heb me zo vaak afgevraagd hoe dat op mijn trouwdag zou gaan’ zegt Juul. Ik hoor aan haar stem hoe het bericht op PostSecret haar heeft geraakt – en raakt – in haar eigen pijn van het verlies, en het gemis, van haar vader die ze jong verloor. ‘Wie zou mij weg mogen geven? Wie zou mij naar het altaar mogen brengen?’

    Naar het altaar

     

    Op haar trouwdag geeft de vrouw die onderstaand bericht – met foto’s – op PostSecret  plaatste op een hele bijzondere manier haar vader een plaats in haar gang naar het altaar.

    Bericht op PostSecret

    My father, who I was very close to, passed away when I was 21 very suddenly and unexpectedly. 2 years later I met the man of dreams and could not imagine getting married without my dad there.
    To this day, whenever anyone asks me who walked me down the aisle the true and honest answer is: “My dad did”.
    Maybe someone else out there will find this to be a small comfort during the sadness of not having their dad.

    Niet de enige

    Op de site postsecret.com kun je zien en lezen (Tip: scroll wel helemaal door naar onderaan de pagina) dat deze vrouw niet de enige is, die haar overleden vader een plaats geeft op haar trouwdag.  

    PostSecret

    PostSecret is an ongoing community art project where people mail in their secrets anonymously on one side of a postcard. Your secrets, posted here, every Sunday.