• | | |

    Uit je hoofd, in je lijf

    DoorTitia Liese

    Een paar weken geleden liep ik door Equi Terme. Een klein – deels middeleeuws – dorp, op 10 kilometer afstand van Codiponte. Een bergdorp in de Apuaanse Alpen. Ook in Equi Terme wordt het wereldberoemde witte marmer van de Apuaanse Alpen gewonnen (de marmergroeven van Carrara liggen aan de andere zijde van de bergrug).
    Zoals de naam al zegt is Equi Terme een plaats met – al sinds de Romeinse tijd – een thermaal bad. Met natuurlijke bronnen. En met een grot die in de pre-historie al bewoond is geweest. Zoals dat hoort bij een badplaats, heeft ook Equi Terme een promenade. Langs de promenade staan twee wit-marmeren beelden. Het ene beeld (hierboven) is een vrouwen-figuur dat een enorm uitgedijd hoofd torst. Een blokhoofd, zeg maar. Ik zag het beeld en dacht meteen: Verlaat Verdriet. Foto maken. Blog schrijven. Wat een herkenbaar symbool!

    In je hoofd

    Altijd weer is ‘in je hoofd zitten’ een groot thema voor Verlaat Verdriet-ers. Je kent het gebaar vast wel. Je handen links en rechts naast je hoofd. Vervolgens een hand boven je hoofd en een hand onder je kin. Om aan te duiden: IK ZIT ALTIJD IN MIJN HOOFD.

    Uit je hoofd

    Wat kun je ernaar verlangen uit je hoofd te komen. Uit die gedachten die eeuwig in je hoofd lijken rond te draaien. Hardnekkige overtuigingen. Negatieve oordelen. Over jezelf. Over andere mensen. De wereld om je heen. Over schuld. Over verantwoordelijkheid. Angst. Boosheid. Wanhoop.
    Gevoel & verstand.
    Je bent er moe van. Doodmoe. Je wilt wel anders. Maar hoe?

    In je lijf

    Ongetwijfeld niet toevallig staat naast het beeld met het ‘blokhoofd’ een ander – ook marmeren – beeld. Eveneens een vrouwenfiguur. Deze vrouwenfiguur strekt zich schijnbaar moeiteloos uit over haar linkerbeen. Heeft haar voet vast. Kijkt verwachtingsvol de wereld in.

    Steeds meer komen we tot de ontdekking dat alleen psychologische hulp niet toereikend is. In ons hoofd weten we het allemaal wel. Maar in ons gevoel …….. Hoe bang zijn we om te voelen. Contact te maken met ons lijf. Te voelen dat we bestaan. Dat we er zijn. ‘Ik voel niks’ hoor ik Verlaat Verdriet-ers vaak roepen. ‘Ik kan niet bij m’n gevoel! komen!’ De wanhoop hoor je in hun stem. Alsof dat niet voelen is!
    Voelen kun je leren. Een eerste stap is al je te realiseren hoe wanhopig je je kunt voelen als je denkt dat je niet kunt voelen. Je voelt wel. Je voelt alleen niet wat je zou willen voelen. Dat kun je ook niet voelen. Je gevoelens van wanhoop, van twijfel, van cynisme zitten ervoor.

    Doen

    Ga eens voor de spiegel staan.
    Zie jezelf eens dat gebaar maken waarmee je zichtbaar maakt ‘Ik zit in m’n hoofd.’
    Kijk in de spiegel.
    Zie jezelf.
    Hoe voelt het om dat te doen?
    Hoe voelt het om dat te zien?

    Ga vervolgens voor de spiegel zitten.
    Strek je been uit.
    Buig je over je been.
    Pak je voet eens vast. Als het je lukt: pak je voet eens liefdevol vast.
    Kijk in de spiegel.
    Zie jezelf.
    Wat zie je nu?
    Wat ervaar je nu?

    Lezen

    Deze website: Gevoel en verstand
    Deb Dana: De polyvagaaltheorie in therapie
    Gabor Maté: Wanneer je lichaam nee zegt
    Peter A. Levine: De stem van je lichaam
    Michel Le Van Quyen: Wat stilte met je hersenen doet
    David Emerson en Elizabeth Hopper: Traumaverwerking door yoga (niet meer in de boekhandel verkrijgbaar)

    Kijken

    Rouw kent geen tijd: Ruptuur

  • | | |

    Wat is het toch fijn om eigen-wijs te zijn!

    DoorTitia Liese

    Herken je het fenomeen van jezelf? De eerste zelfstandige gedachte die je ooit had? Waarvan je je toen waarschijnlijk niet bewust was hoeveel invloed die gedachte zou hebben op jou, en op jouw leven? Hoe die gedachte jouw leven zou kleuren? Vorm zou geven? Inhoud?
    Een invloedrijke gedachte waar je je pas veel later bewust van zou worden. Maar die er wel was. Die eerste gedachte die je niet was voorgezegd door je ouders. Die je niemand napraatte. Maar die zich gevormd had. In jou. Op weg naar zelfstandigheid. Eigen-wijs.

    Oordelen over ‘oud’

    De gedachte die ik ooit ergens in mijn jeugd – waarschijnlijk in mijn middelbare schooltijd – heb gehad, was de gedachte dat het ongelofelijk dom is om negatieve oordelen te hebben over ‘oud’. Je kent ze vast wel, die haast pervers masochistische verzuchtingen. ‘Tsjaaaa – de leeftijd…… Ja, ouderdom komt met gebreken…...’ Ja, ja: we worden oud……’ ‘Tsjaaaa, je bent geen 25 meer‘…  Negatieve gedachte, of eigenlijk: oordelen over ‘oud-zijn’.

    Maar…. zo dacht ik toen vroeger, hoe moet dat dan als je veertig bent ? Moet je dan zelfmoord plegen omdat je zeker weet dat het nooit meer wat kan worden met je? Dat het dan alleen nog maar berg-afwaarts kan gaan? Alleen maar omdat je ‘oud’ bent?

    Schatten

    In mijn eigen verlate rouwproces heb ik vaker van deze mooie schatten op kunnen duiken, door me bewuster bezig te houden met ’toen’. Schatten die me dierbaar zijn. Zoals deze eerste zelfstandige gedachte die mijn leven mee vorm heeft gegeven. Die me altijd ruimte heeft gegeven. ‘Er kan nog van alles gebeuren. Het is altijd tijd voor een nieuw begin. Er is altijd tijd en ruimte voor nieuwe ideeën. Voor nieuwe plannen‘.

    Ik zal je zeggen: nu ik 70+ ben heb ik nog altijd veel plezier van deze eerste zelfstandige gedachte die een overtuiging werd. Die mijn leven mee vorm heeft gegeven. Kleur. Inhoud.
    Wat is het toch fijn om eigen-wijs te zijn!

    En dan vraag ik me af: hoe zit dat bij jou? Welke schatten duik jij op? Welke eerste zelfstandige gedachte van jezelf herinner jij je? Wat schiet jou als eerste te binnen?

  • | |

    De harmonie van natuurlijke ordening

    DoorTitia Liese

    Mandala’s en fractalen

    Ken je het fenomeen van de fractalen? Met name van de fractalen die voorkomen in de natuur? En ken je het fenomeen van de mandala? In beide fenomenen manifesteert zich de harmonie van de natuurlijke ordening. Ze illustreren beiden de natuurlijke behoefte aan ordening – aan harmonie – die wij als mens in ons dragen. Wij. Als mens. Als onderdeel van de natuur.

    Fractalen

    Mij fascineert het fenomeen van de fractalen al sinds mijn opleiding tot leerkracht beeldende vorming. Soms lijken ze een tijdlang verdwenen te zijn uit mijn bewuste leven. Ze lijken afwezig te zijn in de manier waarop ik kijk naar bloemen. Naar planten. Naar bomen. Dan is kijken weer kijken geworden. In plaats van waarnemen. Van zien. Van voelen. Van ervaren. Maar als ik me weer bewust ben van wat deze fractalen met me doen, dan zijn ze weer helemaal aanwezig. Dan ga ik weer op zoek naar ze. En vind ik ze weer overal.

    Mandala’s

    In het begin van mijn eigen verlate rouwproces kwam ik in aanraking met het fenomeen van de mandala. De tekenlerares in mij reageerde verheugd. Wat een heerlijke manier om bezig te zijn met passer, driehoek, potlood en kleur. Ik verwelkomde ze in mijn leven. Ging ermee aan de slag in een tijd waarin mijn leven voelde als volkomen zinloos. Als stuurloos. Het werken met mandala’s bracht me vreugde. En plezier. Ze gaven me ankerpunten in een tijd dat ik die heel hard nodig had. Maar er gebeurde ook iets wat ik wel voelde, maar wat ik niet helemaal begreep. Wat wel heel veel deed met mij. Maar wat?

    Ook de mandala’s raakten bij mij wat uit beeld. Niet dat ik ze vergat, maar echt aanwezig waren ze niet meer. Andere werkvormen namen hun plaats in. En zo verloor ik ook uit het oog Verlaat Verdriet-ers te inspireren ze te maken.

     

     

     

    Heling

    Totdat ik in een van de boeken van Deb Dana over de Polyvagaal theorie in de praktijk las over de helende werking van het maken van mandala’s, en van het bewust observeren van fractalen, voor ons centrale zenuwstelsel. Toen begreep ik wat ik eerder voelde, maar niet goed begreep. Sinds ik dat las kondig ik De weg van liefde aan als ‘(schrijf)retraite’. Want in de rust en de stilte van Codiponte, en de liefdevolle gastvrijheid van Maartje en Davide, is zoveel meer helend dan schrijven alleen. Bijvoorbeeld ook in alle tijd en rust met aandacht construeren en kleuren van mandala’s. (Voor de Verlaat Verdriet-ers die zich hebben aangemeld voor De weg van liefde,en die dit lezen: ik neem teken-materialen mee naar Codiponte).

  • | | | |

    De magie van rituelen en symbolen

    DoorTitia Liese

    De magie van rituelen en symbolen

    In de loop van mijn Verlaat Verdriet-werk heb ik ervaren hoe sterk rituelen je kunnen helpen helen. Ook kleine rituelen. En niet te vergeten: symbolen. Zeker kleine rituelen, en symbolen die iets met je doen. Waar je je dagelijks, al is het maar even, van bewust kunt zijn.

    Ook kleine rituelen helpen je helen

    Een paar van de symbolen en de kleine – simpele – rituelen die mij in de loop van de jaren hebben geholpen wil ik hier graag met je delen. Wie weet inspireren ze je om jouw eigen symbolen, en/of jouw eigen rituelen nog eens goed te bezien. De waarde die ze voor jou hebben te (het)ontdekken.

    Nikè

    Een jaar of twaalf zal ik geweest zijn toen ik voor de eerste keer in Parijs was. Het Louvre bezocht. Het beeld zag met de voor mij toen nog onbegrijpelijke naam Victoire de Samothrace. Een gigantisch beeld van een vrouw met enorme vleugels. Ik viel voor dit beeld dat me overweldigde. Als een blok. Vanaf dat moment maakt de Nikè van Samothrake, dat enorme beeld met de naam Overwinning deel uit van mijn leven. ‘Zo zou ik willen leven‘ heb ik vaak gedacht. Zo groot. En zo lichtvoetig. Met zulke enorme vleugels om me te dragen. Soms was ze tastbaar in mijn leven. Soms wat meer op de achtergrond. Maar als ze er was – en eigenlijk nog altijd is – dan voel ik die lichtvoetigheid in me waarmee ze landt. Gedragen door de wind. Zo maakt deze Nikè al sinds mijn twaalfde jaar deel uit van mijn leven.

    Lees de vernieuwde pagina over rituelen en symbolen helemaal

    De magie van rituelen en symbolen

    Intuïtie
    Je oorsprong
    Heel ver weg
    Ga maar op zoek
    Vertrouwen