• | |

    Prins Harry is de schaamte voorbij

    DoorTitia Liese

    Prins Harry is de schaamte voorbij

    De prins heeft er meer mee bereikt dan ik in mijn hele 25-jarige carrière

    Sir Simon Wessely, voorzitter Britse psychiatrievereniging

    Prins Harry open over het vroege verlies van zijn moeder Diana en de hulp die hij heeft gezocht

    Ik kan gerust zeggen dat het verliezen van mijn moeder op mijn twaalfde, en het mijzelf afsluiten van al mijn emoties in de afgelopen twintig jaar, een enorm effect op mij heeft gehad. Niet alleen op mijn persoonlijke leven, maar ook op mijn werk.

    Koningskinderen huilen niet

    Het ontroerde bij de uitvaart van Diana, bijna twintig jaar geleden: de kleine, rossige Harry die met zijn oudere broer William, vader Charles, opa Philip en oom Spencer achter de kist aanliep op weg naar Westminster Abbey. Een week eerder was zijn moeder, 36 jaar jong, om het leven gekomen bij een auto-ongeluk in Parijs. De Britten verloren die week hun stiff upper lip, maar de 12-jarige Harry hield zich dapper, schijnbaar onbewogen.
    Koningskinderen huilen niet.

    Onbewogen pose

    Deze onbewogen pose hield Harry (32), meer een moederskind dan zijn oudere broer, twee decennia vol. ‘Mijn manier om met het verlies om te gaan was door mijn kop in het zand te steken en te weigeren na te denken over mijn ma, omdat dat toch niets zou helpen,’ zegt hij. ‘Ik dacht dat het me alleen maar triester zou maken. Ik vond dat ik de emoties erbuiten moest laten.’

    Ineenstorting

    Harry is naar eigen zeggen “diverse malen zeer dicht bij een totale ineenstorting geweest”, doordat “allerlei soorten verdriet, leugens en misvattingen vanuit alle mogelijke hoeken” op hem afkwamen.

    Greep

    In de afgelopen tweeënhalf jaar zegt hij weer greep te hebben gekregen op zijn leven.

    Lees meer

    Volkskrant 17-04-2017

    http://www.volkskrant.nl/buitenland/prins-harry-openhartig-over-psychologische-hulp-bij-verwerking-dood-moeder-diana~a4487837/

    NOS 17-04-2917

    https://nos.nl/artikel/2168695-britse-prins-harry-open-over-psychische-problemen-na-dood-diana.html 

  • | | |

    Titia heeft haar eigen leven

    DoorTitia Liese

    Titia heeft haar eigen leven

    In 1959, ik was toen tien jaar, schreef mijn vader in een brief aan mijn tante: Titia heeft haar eigen leven. En zo was het. Ogenschijnlijk maakte ik deel uit van het gezin dat in het huis woonde aan de Vijverlaan, maar dat was alleen maar de buitenkant. Van binnen leefde ik mijn eigen leven en probeerde ik mezelf op te voeden zoals ik dacht dat mijn moeder dat gedaan zou hebben.

    Eenzaam

    Dat was een eenzaam bestaan, met weinig meer perspectieven dan ik mezelf te bieden had. Wat dat leven me wel bood, was veel vrijheid van handelen. Ik was in grote mate mijn eigen baas. En zo is het nog steeds. Ik ga in mijn privé leven mijn eigen gang en maak de mensen in mijn directe omgeving zelden of nooit vooraf deelgenoot van wat ik ga doen of ga laten. Ik denk er uit mezelf niet aan om verantwoording achteraf af te leggen. Niet omdat ik dat niet zou willen, maar omdat het niet bij me opkomt om het te doen.’

    Stiefmoeder

    Nu nog heb ik moeite om ‘mijn‘ stiefmoeder te zeggen, ze was niks van mij. Toen ze net met mijn vader getrouwd was had ik het over ‘mijn moeder’, als ik het over haar had. Toen ik uit huis was, ben ik de term stiefmoeder gaan gebruiken. Pas in de laatste jaren zeg ik ‘de tweede vrouw van mijn vader’. Ze was zijn vrouw, en ik kon me, voor mijn gevoel, niet genoeg van haar distantiëren. Dat is zo gebleven tot ze vorig jaar overleed. Hoewel ik niet bij haar overlijden betrokken ben geweest, heeft haar dood me wel een gevoel van bevrijding gegeven. Voor mij was ze de tweede vrouw van mijn vader.

    Moeder-achtige

    Na zijn scheiding heeft hij in de laatste jaren van zijn leven een vriendin gehad. Ze hadden een LAT-relatie in Haarlem, ik woonde in Groningen. Ik zag ze niet zo heel erg vaak, maar zijn vriendin heeft wel veel betekenis voor me gehad. Ze haalde vaak aan dat het belangrijk is om een doel te hebben in je leven. Ik begreep nooit wat dat was: een doel in je leven hebben. Toen ik het wel begreep was ze al jaren dood. Ik heb haar helaas nooit kunnen vertellen dat zij daarmee het belang van een doel in me wakker heeft gemaakt. Aan haar, ze had vier kinderen groot gebracht die ouder waren dan ik, heb ik ook kunnen zien wat een moeder is, en dat was mooi. Hoewel mijn relatie met haar nooit vanzelfsprekend is geweest, zover kon ik mij in die tijd helemaal niet openstellen, heb ik in haar wel kunnen ervaren hoe moeders met vanzelfsprekendheid om kunnen gaan.’

    Symposium ZEER

    Ben je Verlaat Verdriet-er?
    Herken je je in bovenstaand fragment?
    Dan is symposium ZEER op 13 mei 2017 geschikt voor jou.
    Weet dat je welkom bent.
    Meld je aan!

    Interview

    Bovenstaande tekst is afkomstig uit het interview dat Joyce de Schepper (redactie glossy ZEER) een paar jaar geleden met Titia Liese had.
    In de komende dagen meer delen uit dit interview in de blogs.

    Vermenigvuldigen door delen

    Help mee zo veel mogelijk mensen te bereiken voor dit symposium.
    Deel ZEER- berichten in je eigen netwerk!

  • | |

    Weggestopt

    DoorTitia Liese

    Weggestopt

    Als verlies zo ver is weggestopt, zo niet bespreekbaar is, maar ondertussen zo in àlles zit… in de manier waarop mensen in hun leven staan, in hun relaties, in hun werk. Hoe het verdriet in het leven van alledag zit, in het gezin van herkomst, in de relatie met broers en zussen.
    Als verdriet door je leven heen sijpelt, het zich in de kruipruimten van je bestaan nestelt en je blijft het negeren, dan veronachtzaam je een deel van je leven van wat je toekomt.

    Buitensluiten

    Dan sluit je een deel van jezelf buiten en de kans is groot dat dat eigenlijk je meest krachtige deel is, liefde, ook voor jezelf.
    Veel mensen stoppen hun verdriet zó ver weg dat ze niet eens merken dat ze het negeren.

    Publiciteit

    Vandaar dat publiciteit over dit onderwerp zo belangrijk is. Pas als je erover leest, denk je, weet je; dit gaat over mij, niet een beetje, maar dan ook totaal. Dit gaat he-le-maal over mij, dit is mijn verhaal.
    Hoe verschillend de verhalen ook zijn, uiteindelijk gaan alle verhalen over hetzelfde.
    Ze gaan over eenzaamheid, zich niet gehoord en gezien hebben gevoeld, over gevoelens van machteloosheid.

    Symposium ZEER

    Ben je Verlaat Verdriet-er?
    Herken je je in bovenstaand fragment?
    Dan is symposium ZEER op 13 mei 2017 geschikt voor jou.
    Weet dat je welkom bent.
    Meld je aan!

    Interview

    Bovenstaande tekst is afkomstig uit het interview dat Joyce de Schepper (redactie glossy ZEER) een paar jaar geleden met Titia Liese had.
    In de komende dagen meer delen uit dit interview in de blogs op deze site.

    Vermenigvuldigen door delen

    Help mee zo veel mogelijk mensen te bereiken voor dit symposium.
    Deel berichten over ZEER zoveel als je kunt in je eigen netwerk!

  • | | | | | | | | | |

    Mijn Geheim: interview van Channah Kalmann

    DoorTitia Liese

    Channah Kalmann interviewt Titia Liese voor Mijn Geheim

    Titia Liese (1949) is acht jaar als haar moeder overlijdt aan de gevolgen van borstkanker. Pas vele jaren later komt ze erachter hoeveel invloed het verlies van haar moeder op haar persoon en haar verdere leven heeft gehad. Verlaat verdriet, noemt ze dat. Nu helpt ze anderen die ook op jonge leeftijd een of twee ouders hebben verloren hun verlaat verdriet te erkennen en een verlaat rouwproces aan te gaan.

    Ze had een fijn leven, Titia Liese. Ze groeide op in Wildervank, Groningen, als oudste kind van liefdevolle ouders, die een goed, harmonieus huwelijk hadden. Ze kozen na de oorlog heel bewust voor kinderen. Linkse idealisten waren het.
    Maar als Titia zes jaar oud is, slaat het noodlot toe. Bij haar moeder wordt borstkanker ontdekt. Haar borst wordt geamputeerd, ze wordt bestraald, maar overlijdt twee jaar later aan de gevolgen van botkanker.

    Titia heeft helemaal geen eigen, innerlijke, herinneringen aan haar moeder. “Dat is ook kenmerkend voor kinderen die op deze leeftijd een ouder verliezen,” vertelt ze. “Er gaat als het ware een deur dicht in je ziel.”

    Lees meer in onderstaand artikel 

     

     

     Mijn Geheim