• | |

    Levend verleden op La Concia

    DoorTitia Liese

    Heb je de foto gezien bij de blog Andremo a Codiponte ?
    In de blog van vandaag nodig ik je graag uit in gedachten met mij de foto in te gaan. Kennis te maken met het levend verleden van Codiponte. Van La Concia.

    Codiponte

    Codiponte ligt op een kruispunt van eeuwenoude handels- en pelgrimsroutes. Overal in Codiponte tref je overblijfselen aan van eeuwen menselijk handelen. Al in de hele vroege middeleeuwen werd begonnen met de bouw van de kerk van Codiponte. Hij staat er nog steeds. In volle glorie. De pas-gerestaureerde middeleeuwse brug over de rivier. De borgo. De ruïne van het kasteel. Het klooster.

    Cypressen

    En dan de foto van de Concia. De gebouwen die samen de Concia vormen. Al vanaf de aller-vroegste middeleeuwen is de Concia een trefpunt geweest. (en naar alle waarschijnlijkheid al veel langer!).
    Ga met me mee.
    Zie je de beide cypressen? Davide vertelt erover. Lang geleden zijn ze geplant. Symbolen voor het contact met de zielen van de mensen die er hebben gewoond. Contact tussen aarde en hemel.

    Zijderups

    La Concia. De naam zegt het. In vroeger tijden zijde-kwekerij. Moerbeien (er staan nog een paar Moerbei-bomen op het terrein).  De ’tekstilia’ in mij (ooit opgeleid tot lerares tekstiele werkvormen) werd onmiddellijk geraakt door de symboliek van de kweek van zijde-rupsen. Cocon. Zijden draden. De rijkdom van geweven zijden stoffen. Wat een inspirerende beelden!

    Bron

    In een van de kleine bijgebouwen van de Concia de eeuwenoude bron. Niemand weet hoe oud die bron kan zijn. Bron van alle tijden, kun je zeggen.

    Kraamkamer

    Nog altijd lopen in Codiponte mensen rond die zijn geboren in de kraamkamer op La Concia. Want ook die functie heeft de Concia gehad.

    Natuur

    En dan de omgeving van de Concia. Codiponte. Villa Sorgente. Wilde kruiden overal om je heen. Tijm. Marjolein. Laurier. Munt. Lavendel, zorgvuldig aangeplant door Maartje. Olijfbomen.

    Gastvrijheid

    Maar het aller- allerbelangrijkste van La Concia zie je op deze foto niet. De vanzelfsprekende Italiaans/Nederlandse gastvrijheid van Maartje en Davide. De overheerlijke Italiaanse (Toscaanse!!) maaltijden.

    Rust en inspiratie

    In deze tekenen van leven vind je de rust om jouw leven te onderzoeken. Jouw leven tot leven te brengen. Het verdriet, de pijn in jouw leven onder ogen te zien en een plaats te geven in jouw levensverhaal. De mooie en bijzondere momenten van jouw leven in het licht te zetten. Ze de plek geven in je levensverhaal die ze verdienen.

    De weg van liefde

    Ga op zoek naar de beeldenrijkdom en de symboliek die bij jou passen.
    Neem de tijd en de rust met de schrijfretreat in Codiponte in het voorjaar van 2021.
    Zoek en vind jouw weg van liefde in Codiponte. 

  • | |

    Verlaat Verdriet en de vicieuze cirkel van angst

    DoorTitia Liese

    Regelmatig maak ik het mee. Verlaat Verdriet-ers die contact met me opnemen. Per telefoon. Per mail. Of soms in een terloops gesprek.

    Vastgelopen

    Sommige van deze Verlaat Verdriet-ers hebben iets bij me gedaan. Ik ken ze. Andere Verlaat Verdriet-ers ken ik niet.
    Wat ze in die gevallen allemaal gemeen hebben is dat ze (weer) zijn vastgelopen. Verdrietig. Boos. Wanhopig. Angstig. Ontredderd. Ze hebben allemaal het gevoel dat ze (weer) iets zouden moeten ondernemen. In beweging komen. Doen.

    Contact

    We praten. Of mailen.
    Ik begrijp ze.
    We spreken af dat ze contact met me opnemen als ze hebben besloten (weer) een stap te zetten.
    ‘Ik wacht rustig af’ zeg ik dan. Of mail ik.

    In veel gevallen hoor ik daarna niets meer. Of voor lange tijd niets meer. Ze kunnen weer verder met hun leven (tot ze weer zijn vastgelopen).
    Nemen voor de zoveelste keer hetzelfde besluit ‘Het gaat weer goed met me. Laat maar. Ik ga er nu niet mee aan de slag (…………….ook al weet ik dat ik dat eigenlijk wel zou moeten doen…..).

    De vicieuze cirkel van angst

    Welk besluit neem jij als je voelt dat je (weer) bent vastgelopen? Kom je in beweging? Neem jij (weer) tijd om met je Verlaat Verdriet-thema’s aan het (ver)werk-werk te gaan?
    Of stap je – gewoontegetrouw – weer in de vicieuze cirkel van angst?

  • | |

    Tips voor Verlaat Verdriet-ers die de moeite waard zijn

    DoorTitia Liese

    In de afgelopen dagen kreeg ik een paar Tips die de moeite van het delen waard zijn.

    Merlijn Kamerling

    ………… De combinatie van roem en zelfgezochte dood is moeilijk voorstelbaar. Het boek Nu ik je zie. Op zoek naar mijn vader van Merlijn Kamerling (1998), zoon van acteur, zanger en musicalster Antonie Kamerling, gaat over de keerzijde van roem.

    Tien jaar geleden, op 6 oktober 2010, beïndigde Antonie Kamerling op 44-jarige leeftijd zijn leven. Merlijn was elf jaar oud. Antonie was getrouwd met actrice Isa Hoes met wie hij behalve zoon Merlijn ook dochter Vlinder had. Antonie was een van geliefdste personages uit de soap Goede tijden, slechte tijden en werd wel de nieuwe Rutger Hauer genoemd………..

    Lees meer

    Merlijn Kamerling  https://www.nrc.nl/nieuws/2020/09/25/merlijn-de-zoon-van-antonie-a4013570

    Boek

    Nu ik je zie.
    Op zoek naar mijn vader
    /https://www.bol.com/nl/f/-/9200000132192729/

    Milou

    Milou verloor haar moeder door zelfdoding en wil nu taboes doorbreken

    ……………….. Ze leggen de schuldvraag bij zichzelf, worstelen met hun verdriet en zijn bang de andere ouder ook kwijt te raken. Kinderen die één van hun ouders verliezen door zelfmoord kunnen er maar moeilijk over praten. Want op het onderwerp rust een groot taboe.

    Dat ervoer ook Milou, toen haar moeder tien jaar geleden zelfmoord pleegde. Ze kreeg het gevoel dat leeftijdsgenoten met een grote boog om haar heen liepen en kon haar verhaal niet kwijt, omdat niemand haar vragen durfde te stellen. Ze raakte in een isolement. Dat maakte haar rouwproces nog moeilijker en ze voelde zich eenzaam.

    Nu is Milou 29 en heeft ze er een film over gemaakt. Om lotgenoten, nabestaanden en anderen bewust te maken van de taboes rondom zelfmoord door ouders. In haar documentaire Waarom bleef je niet voor mij? praat ze met vier jonge kinderen die net één van hun ouders door zelfmoord zijn verloren. Ze durfden hun angsten en gevoelens te delen. Het resulteerde in een aangrijpende documentaire, die volgens rouwexperts taboedoorbrekend is………………..

    Documentaire

    De documentaire Waarom bleef je niet voor mij? wordt samen met alle andere eindexamenfilms van de Nederlandse Filmacademie op 24 oktober in zijn geheel uitgezonden door HUMAN.
    Op 9 en 10 oktober is de documentaire online te zien.

  • | | |

    Van De kunst van het verbinden naar De kunst van het loslaten

    DoorTitia Liese

    ‘Heb je deze week tijd om bij te praten? Dan kom ik naar je toe.’
    Begin vorige week kreeg ik een Appje van Geerte Cammeraat met deze vraag.

    De kunst van het verbinden

    Al meer dan tien jaar werken Geerte en ik samen in de jaartraining De kunst van het verbinden. Een jaartraining die we ruim tien jaar geleden samen hebben samengesteld en in de jaren die volgden hebben uitgevoerd. Gebaseerd op ons beider kennis en ervaring. Geerte uit haar jarenlange werk met creatieve werkvormen en rituelen. Ikzelf uit mijn jarenlange ervaring met Verlaat Verdriet-werk.
    Wij beiden ook als deel van onze ‘doelgroep’ – volwassenen die in hun jeugd hun ouder(s) verloren door overlijden.

    De vraag van Geerte naar ‘bijpraten’ brengt me terug naar die meer dan tien jaren waarin we, samen met tal van deelnemers, hoogtepunten en dieptepunten hebben gekend. Verdriet. Vreugde. Boosheid. Onverschilligheid. Weerstand. Liefde. Verbinding. Verbondenheid.

    Maar ik realiseer me ook wat Geerte naar alle waarschijnlijkheid komt doen. Iets meer dan een jaar geleden – in de loop van de cyclus van de jaartraining – is ze ernstig beschadigd geraakt door een ongeval op haar toenmalige werk. Zowel fysiek als mentaal. Veel heeft zich inmiddels hersteld. Maar nog niet alles. Nog steeds is Geerte op zoek naar balans.

    Pauze

    Mijn voorgevoel klopt. ‘De laatste dag van de groep waarmee we nu aan het werk zijn – de afsluitende dag met rituelen – rond ik met liefde af’ zegt Geerte. ‘Maar een nieuwe cyclus met een nieuwe groep opstarten: ik moet het niet doen. Ik heb het gevoel niet alleen mezelf tekort te doen, maar ook de nieuwe deelnemers aan een nieuwe groep.’

    Ik begrijp Geerte. En stel voor een pauze te nemen in de jaartraining van een jaar. Dus tot september 2021. En dan te zien of de tijd rijp is voor een nieuwe cyclus van onze prachtige jaartraining.

    De kunst van het loslaten

    Als Geerte is vertrokken voel ik de spijt van een jaar niet bezig zijn met De kunst van het verbinden. Maar tegelijkertijd voel ik ruimte komen. Ruimte in mijzelf om nu eindelijk BeeldTaal verder gestalte te geven. Te gaan gebruiken als een hele mooie werkvorm voor Verlaat Verdriet-ers.

    De volgende ochtend, bij het wakker-worden, voel ik: ‘Als ik niet bezig kan zijn met De kunst van het verbinden dan komt er ruimte voor De kunst van het loslaten.
    Over De kunst van het loslaten meer in de loop van deze week.