• | |

    Angst mijn vader voorgoed te verliezen

    DoorTitia Liese

    ‘Eindelijk durf ik het onder ogen te zien.’
    Aan het einde van de workshop kijkt een van de deelnemers ons wat onzeker aan. Of eigenlijk moet ik zeggen: wat onwennig aan.
    ‘Nu durf ik het eindelijk onder ogen te zien. Al die therapieën die ik in mijn leven heb gevolgd. (En dat waren er heel wat). Aldoor weer. Met volle inzet. Maar nu weet ik: eigenlijk altijd met de bedoeling niet te hoeven doen wat ik moest doen. De dood van mijn vader onder ogen zien. Zijn dood accepteren. Te voelen wat ik moest voelen.
    Nu begrijp ik eindelijk waarom ik dat deed. Altijd ben ik bang geweest mijn vader voorgoed te verliezen. Altijd ben ik bang geweest dat ik hem dan voorgoed kwijt zou raken.’

    Om de hete brij heen draaien

    Zelf herken ik wat deze Verlaat Verdriet-er zegt. Ook in mijn eigen verlate rouwproces kwam het moment waarop ik me dat realiseerde. ‘Al die therapieën die ik in de afgelopen jaren heb gevolgd, hebben er vooral voor gezorgd dat ik eindeloos om de hete brij heen kon blijven draaien. Te voelen wat ik moest voelen. De angst mijn moeder voorgoed kwijt te raken als ik haar dood zou accepteren.’

    Lezen

    Jaren geleden las ik het boek Uit de tijd vallen van de Israëlische schrijver David Grossman. David Grossman verloor zijn zoon Uri in een van de Israëlische oorlogen. Hij weigerde het rouwproces om zijn zoon aan te gaan. Het verlies van zijn zoon te accepteren. Uit angst zijn zoon voorgoed kwijt te raken.

    Opnieuw verbonden

    Totdat deze vader volkomen vast liep. Niet anders meer kon dan te gaan rouwen om het verlies van zijn zoon.

    Hij raakte zijn zoon niet voorgoed kwijt.
    Integendeel.
    Hij verbond zich opnieuw met zijn zoon.
    Met de zoon die heeft geleefd.

  • | |

    Mijn leven voelt weer als versplinterd

    DoorTitia Liese

    Zoals je waarschijnlijk wel weet werk ik al heel lang met volwassenen die – net als ikzelf – in hun jeugd een ouder zijn verloren door overlijden. Niets was meer zoals het was.
    Altijd zie en hoor ik het weer. Hoe het leven toen door het verlies gefragmenteerd is geraakt. Hoe Verlaat Verdriet-ers worstelen – weer – grip te krijgen op hun leven. ‘Mijn leven is toen uit elkaar gevallen.’

    Scherven

    ………..’Kinderen rapen de scherven op van hun leven nadat het door de vroege dood van een ouder aan stukken is geslagen en proberen een zinvol geheel te reconstrueren………….. schrijft Maxine Harris in haar boek ‘Een verlies voor altijd. De levenslange invloed van het vroege verlies van een ouder.’

    Puzzelstukjes

    Ook ik ben een substantieel deel van mijn leven bezig geweest de puzzelstukjes van mijn leven te ontdekken. Te onderzoeken. Ze weer bij elkaar te zoeken. Weer in elkaar te passen. Mezelf een nieuwe basis onder mijn bestaan te geven. En dat is gelukt.

    Basis

    Langzamerhand wordt het steeds meer helder voor me. Mijn leven van nu – mijn leven na het overlijden van mijn partner Michel – voelt weer als versplinterd.
    Zoals vroeger. Maar dan anders.

    Focus

    De nieuwe basis die ik mezelf heb gegeven is er. Ik zak er niet doorheen. Er is geen paniek. Geen angst. Geen gevoelens van machteloosheid.
    Wel een verstoorde focus. Waar was ik ook al weer mee bezig? Wat was ik ook al weer aan het doen? Waarom? Hoe?
    Mijn leven voelt weer als versplinterd. Maar dat is het niet. Ik weet wie ik ben. Ik ben er nog.
    Wat een bijzondere ontdekking.

    Maxine Harris

    Maxine Harris: Een verlies voor altijd 

  • | |

    Workshop Dubbel Ouderverlies

    DoorTitia Liese

    Kan het wel….? Kan het niet….?
    Kunnen we het wel niet doen…..? Kunnen we het niet wel doen…..?
    We appen. Albertine en ik.
    Mailen.
    Bellen.

    Workshop Dubbel Ouderverlies

    De workshop Dubbel Ouderverlies van 21, 22 en 23 januari 2021.
    De nieuwste maatregelen. Kunnen we de workshop door laten gaan? Kunnen we de workshop een dag tevoren afzeggen?

    Afzeggen kan niet, zo besluiten we dinsdag nog voor de persconferentie. Er is ook nog iets als geestelijke gezondheid.
    En bovendien: we krijgen geen visite. We gaan samen aan het werk.

    We bellen de beide deelnemers tot wie we de workshop al hadden gereduceerd in verband met de bestaande maatregelen. Ook zij willen graag aan het werk.

    We gaan het doen. Aangepast – dat wel. Maar we gaan door.
    Twee-en-halve dag workshop Dubbel Ouderverlies.
    Twee deelnemers. En Albertine en ik.

    Dank

    Weer getuige mogen zijn van de verbindende kracht van delen. Van toewijding. Van samenwerking.
    Albertine – dank voor onze samenwerking die al zolang bestaat dat we de jaren niet eens meer tellen.
    Deelnemers – dank voor de manier waarop jullie deze dagen jullie krachten hebben gebundeld. Gegeven hebben. Genomen hebben. Ontvangen hebben.

    Ik kijk uit naar onze Terugkomdag eind februari.
    Het ga jullie goed tot die tijd.

  • | |

    Verlaat Verdriet en wetenschappelijk onderzoek

    DoorTitia Liese

    ‘Er zou wetenschappelijk onderzoek gedaan moeten worden naar ‘ons’. Ik hoor het vaak. Met ‘ons’ wordt dan Verlaat Verdriet-ers bedoeld. Er zou dus wetenschappelijk onderzoek moeten worden gedaan naar jong ouderverlies en de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn.

    Altijd weer heb ik dan mijn – grote – twijfels. Wat schieten Verlaat Verdriet-ers ermee op? Voelen we ons pas serieus genomen als er ‘wetenschappelijk onderzoek’ naar ons wordt gedaan?

    Blog

    Een aantal jaren geleden schreef ik er een blog over. Dit blog hebben we opgenomen in ons boek ‘Gat in je ziel‘. Ik geef het blog graag nogmaals in z’n geheel aan je door.

    Wetenschappelijk onderzoek

    ‘Langdurig wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat de meeste volwassenen die in hun jeugd een ouder hebben verloren door overlijden daar later geen last van hebben.’ Aan het woord een wetenschappelijk onderzoeker met een lange staat van dienst op het gebied van verlies en rouw. 

    Verbijsterd

    Ik hoor hem verbijsterd aan. Meent hij wat hij zegt? Denkt hij zelf dat dit waar is?
    Zijn wij dan toch gek? Sukkels die het niet goed hebben gedaan? Al die honderden Verlaat Verdriet-ers die ik in de loop van de jaren heb gesproken, met wie ik heb gewerkt, zijn dat echt allemaal klunzen die de aanleg hebben kluns te zijn en dus levenslang kluns te blijven? 

    Diagnoses

    ‘Mensen die jong een ouder hebben verloren maken niet opvallend vaker gebruik van hulpverlening dan andere volwassenen.’ komt uit deze onderzoeken naar voren.
    Zou iemand al bedacht hebben dat ‘geen hulp zoeken’ een kenmerk is van Verlaat Verdriet-ers?
    Dat Verlaat Verdriet-ers reguliere hulp liever uit de weg gaan omdat ze daar diagnoses krijgen als ADD, ADHD, autisme, borderline, dysthyme stoornis, bipolaire stoornis en wat mogelijk allemaal nog meer? Met bijbehorende behandelplannen, inclusief medicatie? In plaats van hulpverleners die zeggen: ‘Jong ouderverlies? Aha. Ik begrijp je probleem. Daar kunnen we mee aan het werk!’

    Cynisch

    De uitspraak houdt me maandenlang bezig. Wat is hier aan de hand? Waarom zijn mijn bevindingen totaal anders dan die uit wetenschappelijk onderzoek?
    Tot ik vanochtend wakker werd en het tot me doordrong.
    Als Verlaat Verdriet-ers ergens behoefte aan hebben, dan is het zich gezien en gehoord te voelen.

    Zou het kunnen zijn dat het pure feit dat deze mensen dertig jaar lang zijn gevolgd ervoor heeft gezorgd dat ze niet opvallend vaker gebruik maken van hulpverlening? Dat ze zich al die jaren gezien en gehoord hebben gevoeld? Dat hun ervaringen belangrijk genoeg waren voor de wetenschap? Dat ze (mee) telden?

    Zou het zo cynisch kunnen zijn? Met het gevolg dat erkenning, en dus kennis, van de gevolgen van jong ouderverlies binnen de reguliere hulpverlening te vaak ontoereikend is? Of zelf helemaal ontbreekt? Kan het echt zo cynisch zijn?

    Oplossen

    Dulden we dit nog langer?
    Willen we echt nog langer zo behandeld worden?
    Wat doen wij daar dan aan?
    Hoe lossen wij, Verlaat Verdriet-ers, dit op?

    Boek bestellen

    Prijs: € 10,-
    Gat in je ziel