• | |

    Pleidooi voor verlies-sensitief werken

    DoorTitia Liese

    Interview met Sociaal Domein

    Zoals ik in mijn blog van vanochtend Ik wil het persé bij jou doen al heb vermeld heb ik gisteren – in samenwerking met Herman de Mönnink – een interview gehad met de hoofdredacteur van Sociaal Domein. Een mooi en goed voorbereid gesprek. Met mooie, zeer geïnteresseerde vragen van de interviewer, die ons alle ruimte gaf om te reageren.
    Herman de Mönnink, trauma-psycholoog, is degene die het werkveld Verlieskunde heeft ontwikkeld, en in de wereld heeft gezet.

    Verlies-sensitief werken

    Verlies-sensitief werken. Wat een mooie term. Een pleidooi om in de hulpverlening meer oog en oor te hebben voor de betekenis van verlies en trauma in een mensenleven. Herman en ik kennen elkaar van een symposium dat ik zo’n 15 jaar geleden organiseerde rondom Verlaat Verdriet en verlate rouw. Indertijd was hij inleider en spreker.
    Herman heeft niet alleen verlies-sensitief werken geïntroduceerd en uitgewerkt. Hij heeft ook een open en warm hart voor Verlaat Verdriet en verlate rouw. En: Herman is ook van de cijfers. Voor het interview ging hij nog eens op zoek naar de aantallen Verlaat Verdriet-ers die in Nederland verondersteld worden te zijn. Want natuurlijk zou een van de vragen van de interviewer zijn: over hoeveel mensen hebben we het eigenlijk.

    Cijfers

    Ik citeer Herman: Volgens internationaal – en USA-onderzoek maakt van de kinderen tot 18 jaar ± 6,6% jong ouderverlies mee. Er zijn 3,4 miljoen kinderen in Nederland; dat betekent dus 224.000 kinderen die dood-gerelateerd ouderverlies meemaken in Nederland. Hoeveel daarvan ontwikkelen gecompliceerde rouw? Tien procent betekent 22.400. Maar het aantal is hoger, want elke generatie brengt dat aantal voort. Dus over 5 generaties is dat ± 100.000 volwassenen die jong ouderverlies meemaakten en daarin vastlopen……?! Pleidooi dus voor nader onderzoek. Maar in ieder geval pleidooi voor verlies-sensitieve hulpverleners. Met name ook sensitief voor de signalen van jong ouderverlies!

    Artikel Sociaal Domein

    Wanneer het artikel beschikbaar zal zijn is nu nog niet bekend. Ben je benieuwd? Ik houd je op de hoogte via mijn blog.

    Lees meer

    Herman de Mönnink
    Teruggaan om verder te kunnen 

  • | |

    De weg van liefde in Codiponte 2023

    DoorTitia Liese

    De weg van liefde

    Afgelopen week sprak ik Maartje Schönefeld over de planning voor de schrijf-retraite De weg van liefde in Codiponte in de herfst van 2023. Samen hebben we een nieuwe datum vast kunnen stellen. Deze prachtige schrijf-retraite, op deze bijzondere plek, gaat plaatsvinden van zaterdag 7 oktober –  vrijdag 13 oktober 2023.
    Je bent van harte welkom!

    Nadere informatie over De weg van liefde volgt na 17 juli 2023.

    Voor wie

    Deze schrijf-retreat is exclusief voor Verlaat Verdriet-ers. Dus voor volwassenen die in hun jeugd een ouder – of hun beide ouders – hebben verloren door overlijden.

    Groepsgrootte

    Maximaal 6 deelnemers.

    Wanneer

    Zaterdag 6 oktober – vrijdag 13 oktober 2023.

    Plaats

    Villa le Muse in Codiponte

    Bijzonderheden

    • Nadere informatie over De weg van liefde volgt na 17 juli 2023.
    • Overweeg je deel nemen aan De weg van liefde?
      Meld je aan via het Inschrijfformulier,
    • Overweeg je deel te nemen aan De weg van liefde, maar wil je eerst meer weten over de retraite? Neem contact op met Titia 06 – 53 76 58 43 of mail: titia@verlaatverdriet.nu
    • Wil je meer weten over De weg van Liefde?
      Neem contact op met Titia 06 – 53 76 58 43 of mail: titia@verlaatverdriet.nu
    • Wil je meer weten over de mogelijkheden die Maartje Schönefeld en Davide Donati bieden in Codiponte? Kijk op www.laconcia.eu

    Codiponte, waar oud zeer kan helen

  • | | |

    Herdenkingsplek in het Wilhelminabos

    DoorTitia Liese

    Wilhelminabos

    ‘Mijn vaders naam is alweer verdwenen.’
    De reacties van Verlaat Verdriet-ers komen sinds afgelopen zondag bij me binnen. Verlaat Verdriet-ers met wie ik op de herdenkingsplek in het Wilhelminabos bij Dronten ben geweest. Verlaat Verdriet-ers die een boom gingen planten tijdens de boomplant-dag. Die de naam van hun overleden ouder in een van de glazen platen lieten graveren. Samen was ik daar in verschillende jaren. Bij verschillende gelegenheden. Met diverse Verlaat Verdriet-ers. Maakte de bijzondere plechtigheden tijdens de boomplant-dag mee. Zag wat het met de Verlaat Verdriet-ers deed de naam van hun overleden ouder te eren. Ook zelf liet ik jaren geleden de naam van mijn moeder – overleden in 1957 – in een van de glazen platen graveren. Ook ikzelf plantte een boom.

    Vernielingen

    ‘Wat kan er gebeurd zijn in het leven van iemand die dit doet?’ vroeg ik me af toen ik in het weekend de eerste beelden zag van de vernielingen. ‘Wie haalt het in haar/zijn hoofd om met een hamer naar deze stille plek in het bos te gaan. Met als doel deze voor duizenden mensen zo betekenisvolle herdenkingsplaten te vernielen.’

    Onwillekeurig dwaalden mijn gedachten ook steeds af naar de honderden vrouwen, kinderen en mannen die vorige week verdronken voor de Griekse kust. Opeengepakt in het ruim van dit onzalige schip. Nooit zullen hun namen zichtbaar worden op een herdenkingsplek als in het Wilheminabos.

    Crowdfunding

    Inmiddels is, in samenwerking met het Koningin Wilhelmina Fonds, een crowd-fundings-aktie opgezet. Wat gebeurd is, kan nooit meer ongedaan gemaakt worden. Maar we kunnen wel samen aantonen hoe belangrijk deze herdenkingsplek is voor duizenden mensen. We kunnen wel aantonen dat we samen wonden kunnen verzorgen. Waardoor de nu geslagen wonden kunnen helen. Ook al zal daar nog tijd overheen moeten gaan.

    Herstel monument Wilhelminabos 

     

  • | | |

    Een bestemming voor het huis

    DoorTitia Liese

    Zonder ooit binnen geweest te zijn in het huis besluit ik, winter 2020, het huis aan het pleintje aan te kopen. Het voorlopig koopcontract is getekend. Voor het eerst ben ik binnen in het huis. In ben binnen in een huis dat ik, met een voorlopig koopcontract, heb aangekocht. Een huis in Italië. Waar ik nog nooit binnen ben geweest. Wat een merkwaardige ervaring.

    We zijn, in diezelfde winter van 2020, binnen in het huis. Maartje. Davide. Ik. We lopen rond in een huis dat verre van bewoonbaar is. Proberen te doorgronden wat het huis mij te bieden kan hebben. Te bieden heeft. Een ruime zaal. Een breed balkon. De mogelijkheid om 3 appartementen te creëren voor verhuur. Een grote, middeleeuwse onderkeldering. Met ruimte voor lichaamswerk. En voor een bescheiden SPA.

    Bestemming

    ‘Maartje’ roep ik. ‘Maartje, het huis gooit mij eruit. Ik voel het aan alle kanten.’ Maartje kijkt me verschrikt aan. ‘Dat kan niet joh. Het huis is van jou. Jij kan daar wonen. Jij moet daar wonen.’ Maar ik voel het. Dit is niet ‘mijn huis.’ Dit huis is niet een huis voor mij om in te wonen. Dit huis heeft een heel andere bestemming. Beter kan ik het niet onder woorden brengen. Maar ik voel het. Ik weet het.

    Centro Biografico

    Het zal nog duren tot juni 2023, nu dus, voor ik weet wat de werkelijke betekenis is van wat ik aldoor heb gevoeld. Wat nu als het ware is geïncarneerd. Dit huis is bestemd voor mensen die het nodig hebben. Voor Verlaat Verdriet-ers die een plek nodig hebben waar ze kunnen helen. Verwerken en helen. Waar ze met hun levensverhaal aan de slag kunnen gaan. Waar ze kunnen schrijven. Kunnen delen. Waar oud zeer kan helen.

    Een Centro Biografico. Een biografisch centrum. Voor Verlaat Verdriet-ers uit Nederland. Italië. Europa. Uit de hele wereld. Voor andere mensen die hun proces aan willen gaan van rouw. Van verandering. Die met hun oud zeer aan het werk willen gaan. Met hun levensverhaal. Hun biografie. Voor hen is dit Centro Biografico bedoeld. Op het pleintje van CodiponteCastello.

    Meer

    Maar daarover later meer in nieuwe blogs.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg
    Een innerlijk proces krijgt vorm