• | | |

    Herdenkingsplek in het Wilhelminabos

    DoorTitia Liese

    Wilhelminabos

    ‘Mijn vaders naam is alweer verdwenen.’
    De reacties van Verlaat Verdriet-ers komen sinds afgelopen zondag bij me binnen. Verlaat Verdriet-ers met wie ik op de herdenkingsplek in het Wilhelminabos bij Dronten ben geweest. Verlaat Verdriet-ers die een boom gingen planten tijdens de boomplant-dag. Die de naam van hun overleden ouder in een van de glazen platen lieten graveren. Samen was ik daar in verschillende jaren. Bij verschillende gelegenheden. Met diverse Verlaat Verdriet-ers. Maakte de bijzondere plechtigheden tijdens de boomplant-dag mee. Zag wat het met de Verlaat Verdriet-ers deed de naam van hun overleden ouder te eren. Ook zelf liet ik jaren geleden de naam van mijn moeder – overleden in 1957 – in een van de glazen platen graveren. Ook ikzelf plantte een boom.

    Vernielingen

    ‘Wat kan er gebeurd zijn in het leven van iemand die dit doet?’ vroeg ik me af toen ik in het weekend de eerste beelden zag van de vernielingen. ‘Wie haalt het in haar/zijn hoofd om met een hamer naar deze stille plek in het bos te gaan. Met als doel deze voor duizenden mensen zo betekenisvolle herdenkingsplaten te vernielen.’

    Onwillekeurig dwaalden mijn gedachten ook steeds af naar de honderden vrouwen, kinderen en mannen die vorige week verdronken voor de Griekse kust. Opeengepakt in het ruim van dit onzalige schip. Nooit zullen hun namen zichtbaar worden op een herdenkingsplek als in het Wilheminabos.

    Crowdfunding

    Inmiddels is, in samenwerking met het Koningin Wilhelmina Fonds, een crowd-fundings-aktie opgezet. Wat gebeurd is, kan nooit meer ongedaan gemaakt worden. Maar we kunnen wel samen aantonen hoe belangrijk deze herdenkingsplek is voor duizenden mensen. We kunnen wel aantonen dat we samen wonden kunnen verzorgen. Waardoor de nu geslagen wonden kunnen helen. Ook al zal daar nog tijd overheen moeten gaan.

    Herstel monument Wilhelminabos 

     

  • | | |

    Een bestemming voor het huis

    DoorTitia Liese

    Zonder ooit binnen geweest te zijn in het huis besluit ik, winter 2020, het huis aan het pleintje aan te kopen. Het voorlopig koopcontract is getekend. Voor het eerst ben ik binnen in het huis. In ben binnen in een huis dat ik, met een voorlopig koopcontract, heb aangekocht. Een huis in Italië. Waar ik nog nooit binnen ben geweest. Wat een merkwaardige ervaring.

    We zijn, in diezelfde winter van 2020, binnen in het huis. Maartje. Davide. Ik. We lopen rond in een huis dat verre van bewoonbaar is. Proberen te doorgronden wat het huis mij te bieden kan hebben. Te bieden heeft. Een ruime zaal. Een breed balkon. De mogelijkheid om 3 appartementen te creëren voor verhuur. Een grote, middeleeuwse onderkeldering. Met ruimte voor lichaamswerk. En voor een bescheiden SPA.

    Bestemming

    ‘Maartje’ roep ik. ‘Maartje, het huis gooit mij eruit. Ik voel het aan alle kanten.’ Maartje kijkt me verschrikt aan. ‘Dat kan niet joh. Het huis is van jou. Jij kan daar wonen. Jij moet daar wonen.’ Maar ik voel het. Dit is niet ‘mijn huis.’ Dit huis is niet een huis voor mij om in te wonen. Dit huis heeft een heel andere bestemming. Beter kan ik het niet onder woorden brengen. Maar ik voel het. Ik weet het.

    Centro Biografico

    Het zal nog duren tot juni 2023, nu dus, voor ik weet wat de werkelijke betekenis is van wat ik aldoor heb gevoeld. Wat nu als het ware is geïncarneerd. Dit huis is bestemd voor mensen die het nodig hebben. Voor Verlaat Verdriet-ers die een plek nodig hebben waar ze kunnen helen. Verwerken en helen. Waar ze met hun levensverhaal aan de slag kunnen gaan. Waar ze kunnen schrijven. Kunnen delen. Waar oud zeer kan helen.

    Een Centro Biografico. Een biografisch centrum. Voor Verlaat Verdriet-ers uit Nederland. Italië. Europa. Uit de hele wereld. Voor andere mensen die hun proces aan willen gaan van rouw. Van verandering. Die met hun oud zeer aan het werk willen gaan. Met hun levensverhaal. Hun biografie. Voor hen is dit Centro Biografico bedoeld. Op het pleintje van CodiponteCastello.

    Meer

    Maar daarover later meer in nieuwe blogs.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg
    Een innerlijk proces krijgt vorm

  • | |

    Gooi een kwartje in Titia

    DoorTitia Liese

    Gooi een kwartje in Titia

    ‘Zullen we dan nu naar de overkant gaan voor de opname?’ vraagt Madelief. Ik voel dat ik iets anders heb gedacht (en gecommuniceerd via mijn blog van vorige week) dan wat er nu gaat gebeuren. ‘Oké’ zeg ik. ‘Dan gaan we de podcast maken.’ ‘Podcast? Wordt er ook een podcast gemaakt?’ vraagt Babette.
    Verwarring. Dan ineens is het duidelijk. Ik dacht dat we een podcast zouden gaan maken. Maar we maken geen podcast, we maken een documentaire. ‘Dan ga ik gauw even iets anders aantrekken’ roep ik. Tien minuten later lopen we naar het huis aan de overkant, waar het stiller is dan in mijn huis.

    De podcast die een documentaire wordt

    Enige tijd geleden belde Babette me. Babette wil er alles aan doen om Verlaat Verdriet meer in de wereld te zetten. Ze vindt een vriendin bereid om haar afstudeerproject van de School voor journalistiek helemaal te wijden aan Verlaat Verdriet. De documentaire waar we nu mee aan de slag gaan is daar een onderdeel van.

    Gooi een kwartje in Titia, en er komt twee uur Verlaat Verdriet uit

    Aan de overkant zoeken we even naar de juiste positie. Dan komen de vragen. De twee vrouwen hebben dit interview goed voorbereid. Relevante, mooie vragen worden er gesteld. Vragen die aansluiten bij wat ik te melden heb.
    Jaren geleden merkte een deelneemster aan de Verlaat Verdriet-workshop op: ‘Gooi een kwartje in Titia en er komt twee uur Verlaat Verdriet uit.’
    Nou: zo lang zal de documentaire niet duren. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat er een prachtig afstudeerproject komt. En ik heb er alle vertrouwen in dat dit afstudeerproject een mooie bijdrage zal zijn aan Verlaat Verdriet verder in de wereld te zetten.

    Babette: ik begrijp dat je doodmoe wordt van de inspanningen die dit project van jou vragen. Verlaat Verdriet en verlate rouw vragen heel veel energie. Daar weet ik alles van.
    Madelief: ik wens jou alle succes van de wereld met dit afstudeerproject. Mijn hart heb je gestolen met de doortastende, professionele wijze waarop je deze klus hebt aangepakt!

  • | | |

    Opname podcast over Verlaat Verdriet

    DoorTitia Liese

    Podcast

    ‘Titia, wil je mee werken aan een podcast over Verlaat Verdriet?’ Aan de telefoon een Verlaat Verdriet-er die twee jaar geleden bij mij de workshop heeft gedaan. Een jonge vrouw. Vijf jaar toen ze haar vader verloor.

    ‘Jouw werk moet veel meer aandacht krijgen.’ herhaalt ze tijdens en na de workshop.
    In de jaren voorafgaand aan de workshop liep ze helemaal vast. Meldde zich bij de GGZ. Was een aantal jaren onder behandeling bij de GGZ. Kreeg diverse diagnoses. Niemand die ooit aandacht besteedde aan het vroege verlies van haar vader. Niemand die er ooit naar vroeg. Jarenlang liep ze met haar ziel onder de arm bij de GGZ. Kwam geen stap verder. Tot ze op het web Verlaat Verdriet ontdekte. Er ging een wereld voor haar open. ‘Dit gaat over mij! Dit gaat helemaal over mij.’

    Verlaat Verdriet-workshop

    Ze meldde zich aan voor de Verlaat Verdriet-workshop. Eén grote opluchting. Herkenning. Eindelijk. Erkenning. Eindelijk. Na de workshop maakte ze aan afspraak met de psychologe/hoofdbehandelaar. Vertelde vol enthousiasme over de workshop. Over wat ze had ervaren. Over wat we samen deden. ‘Het hoort bij jouw diagnose om op deze manier aandacht te vragen voor jouw problemen’ stelde de psychologe vast. Einde gesprek.

    Interview

    ‘Ik vind dat jouw werk veel meer bekendheid moet krijgen’ herhaalde ze. ‘Ik ga daar graag het mijne aan doen.’ Enkele weken geleden belde ze me op. ‘Een vriendin van me wil aandacht besteden aan Verlaat Verdriet door middel van het maken van podcasts. Ze wil zowel jou interviewen als mij. Doe je mee?’ ‘Vanzelfsprekend doe ik mee. Wanneer komen jullie naar me toe?’

    Komende woensdag 17 mei 2023 is het zover. Dan gaan we samen met de podcast aan het werk. Je hoort er vast en zeker binnenkort meer over. Maar dit wil ik je graag alvast laten weten.