• | | |

    Tatjana Almuli: Ik zal je nooit meer

     

    Tatjana Almuli: Ik zal je nooit meer

    Als Tatjana zestien is overlijdt haar moeder. Aan rouwen komt ze niet toe, ze gaat het verdriet jarenlang uit de weg. Wanneer ze het niet meer kan ontlopen, groeit ook de behoefte haar moeder opnieuw te leren kennen.

    Tatjana’s moeder

    Wie was ze voordat ze Tatjana’s moeder was? Hoe zag haar vrijgevochten bestaan eruit op het Amerikaanse eiland waar ze op haar 21ste naartoe trok? En waarom heeft ze eigenlijk zo jong alles in Nederland achter zich gelaten? Het antwoord op die laatste vraag stelt het leven van Tatjana’s moeder in een heel ander daglicht.

    Zoektocht

    Ik zal je nooit meer is een roman over uitgestelde rouw, oude familiegeheimen, en een dochter die de moeder die ze te vroeg verloor toch nog een beetje terugvindt.

    ‘Kun je de eenzaamheid van je ouders erven? In dit moedige, kwetsbare boek brengt een dochter haar jonggestorven moeder weer tot leven, met knetterende confrontaties tot gevolg. Hoopvol en schitterend.’ – Helena Hoogenkamp

    ‘Een persoonlijke geschiedenis over rouw, en over hoe de trauma’s van onze ouders soms van lichaam op lichaam worden doorgegeven. Ik zal je nooit meer is eerlijk op een buitengewoon troostende manier.’ – Hanna Bervoets

    Rainer Maria Rilke

    Wellicht zijn alle draken in ons leven
    Uiteindelijk prinsessen
    Die er in angst en beven slechts naar haken
    Ons eenmaal dapper en schoon te zien ontwaken

    Wellicht is alles wat er aan verschrikking leeft
    In diepste wezen wel niets anders dan iets
    Wat onze liefde nodig heeft

    Rainer Maria Rilke
    1875-1926

    Bestellen

    Tatjana Almuli
    Ik zal je nooit meer 

     

  • | | |

    Wat ben ik blij dat ik Verlaat Verdriet gevonden heb

    ‘Ik wist niet van het bestaan van Verlaat Verdriet.’
    ‘Ik heb je website Verlaat Verdriet en verlate rouw gelezen. Er ging een wereld voor me open.’
    ‘Wat ben ik blij dat ik Verlaat Verdriet gevonden heb.’
    ‘Verlaat Verdriet gaat helemaal over mij.’
    ‘Wat een opluchting dat ik je gevonden heb.’

    Regelmatig gebeurt het me. Verlaat Verdriet-ers die contact met me opnemen. Hetzij per telefoon (06- 63 76 58 43) of per mail 

    Verlaat Verdriet

    Verlaat Verdriet-ers. Volwassenen die in hun jeugd een ouder – of beide ouders – hebben verloren door overlijden.
    ‘Ik worstel al zo lang.’
    ‘Al zoveel therapieën heb ik gevolgd. En nu begrijp ik pas echt wat er met me aan de hand is. Wat het verlies van mijn ouder(s) in mijn volwassen leven nog betekent. Wat er is gebeurd toen mijn vader / mijn moeder overleed. En wat de gevolgen zijn geweest voor mijn verdere jeugd. Voor wie ik ben. Voor wat ik doe. En voor hoe ik leef. Wat ik mis in mijn leven. Waar ik naar verlang in mijn leven.’

    Rouw kent geen tijd

    Verloor je in je jeugd je ouder(s) door overlijden?
    Speciaal voor Verlaat Verdriet-ers heeft Titia Liese de video’s Rouw kent geen tijd ontwikkeld. Zo kun je thuis, in je eigen tijd, kennis nemen van de theorie die Titia in haar jarenlange ervaring met Verlaat Verdriet en Verlaat Verdriet-ers heeft ontwikkeld. De 13 modules geven je herkenning, erkenning, inzicht en begrip die je nodig hebt om verder te kunnen.

    Ken je iemand voor wie informatie over de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn een wereld van erkenning en begrip kan openen? Geef dan de link door 

    Modules

    Introductie

    1. Lineaire tijd Circulaire tijd
    2. Recent verlies
    3. Jong ouderverlies
    4. Ontwikkelingsdiscrepantie 
    5. Mijnenveld 
    6. De lege plek: ouders De lege plek: kinderen
    7. Verbinding verbroken: onvoorwaardelijke liefde  Verbinding verbroken: muurtje Verbinding verbroken: loyaliteit Verbinding verbroken: bestaansrecht
    8. Hechtingscyclus
    9. Innerlijk besluit
    10. BOS-Patronen
    11. Ruptuur 
    12. Verbinden
    13. Alternerend proces

    Lees meer

    Boeken van Titia Liese

    Doen

    Basisworkshop Verlaat Verdriet
    Basisworkshop Dubbel Ouderverlies

     

  • | |

    Kan ik mijn vader eigenlijk wel missen?

    Missen

    Al in mijn jeugd heb ik het van dichtbij gekend. Je vader verliezen als je nog in de buik van je moeder zit. Geen vader. Ach. Nooit gehad. Ach. Niet gekend. Ach. Er zijn zoveel mensen zonder vader. Ach. Nee. Nooit gemist.

    Sinds mijn Verlaat Verdriet-werk weet ik beter. Veel beter. Ze komen naar mijn workshop. De Verlaat Verdriet-ers die hun vader verloren voor hun geboorte. Verlaat Verdriet-ers die de clichés en de dooddoeners maar al te goed kennen. ‘Ach, jij was zo jong.’  ‘Je hebt je vader niet eens gekend. Dan kun je hem ook niet missen ‘Gelukkig heb je geen herinneringen aan je vader.’
    Ik ken de vragen die deze Verlaat Verdriet-ers stellen als ze informatie opvragen over de workshop Verlaat Verdriet: ‘Als de workshop bestaat uit het delen van herinneringen, dan kom ik niet.’ Ik begrijp het argument. Maar zo werkt het niet in de Verlaat Verdriet-workshop.

    Kenmerken

    Ondertussen worstelen veel van deze Verlaat Verdriet-ers met de veel voorkomende kenmerken bij Verlaat Verdriet , naast extra thema’s zoals:

    • Pijnlijk getroffen worden door de clichés en de dooddoeners die andere mensen uiten;
    • Het eigen verlies bagatelliseren door middel van dezelfde clichés en dooddoeners;
    • Een altijd aanwezig gevoel van ‘Er klopt iets niet bij me. Maar wat?’
    • Gehinderd worden door schijnbaar onverklaarbare angsten en depressies, in een leven dat verder eigenlijk succesvol is;

    Wat is missen eigenlijk?

    Wat is eigenlijk de inhoud van het woord ‘missen’? Bijvoorbeeld: stel er is een been bij je geamputeerd. Dan mis je een been. Maar mis je dat been ook echt? En mis je je been als je een goeie prothese hebt gekregen? Mis je je been niet als je hebt besloten er geen last van te hebben dat je dat been niet meer hebt?
    Als je je vader niet hebt gekend, mis je dan je vader? Mist er een aanwezigheid in je leven die er wel had moeten zijn? Ontbreekt er iemand voor je gevoel? Mis je jouw vader? Of mis je een vader? Heb je je vader gemist? Of heb je een vader gemist?
    Als je angst- en paniekaanvallen kent, of als je gevoelig bent voor burn out en/of depressie: mis je dan de vader die je niet hebt gekend? Mis je de aanwezigheid van je vader als je zelf niet het gevoel hebt dat je je vader mist? Ontbreekt er een wezenlijk stuk (informatie) in je leven als de man met wie jij genetisch materiaal deelt nooit in je leven aanwezig is geweest?

    Zelfonderzoek

    Kortom: een bijzonder ’terrein voor onderzoek’ voor Verlaat Verdriet-ers die hun vader verloren voor hun geboorte. Voor vragen, zoals:

    • Word je pijnlijk geraakt door de genoemde clichés en dooddoeners?
    • Heb je over jezelf altijd gezegd: ik heb hem niet gekend, dus ik mis hem niet?
    • Heb je altijd gedacht: er zijn zoveel mensen zonder vader?
    • Is jouw zelfvertrouwen werkelijk zelfvertrouwen? Of heb je geleerd jezelf groot en sterk te maken?
    • Ben jij overgevoelig voor stress? Voor depressie?
    • Is er een ingewikkelde relatie ontstaan tussen jou en je moeder?
    • Heb je problemen die je in je leven ervaart nooit gerelateerd aan het vroege verlies van je vader?
  • | | |

    Hoe een oud verlangen vorm kan gaan krijgen

    December 1997. Een natte, koude, sombere dag in Nunspeet. Defensie gaat de Winkelmann-kazerne sluiten. Ook de drie militaire tehuizen gaan dicht.

    Verdriet

    Geen idee waarom, maar op deze koude, natte, winderige dag drijft iets me naar Vierhouten, naar een van deze militaire tehuizen. Ik ken dat tehuis van binnen. Ben er ooit eens in geweest. Als ik om het gebouw heen loop zie ik niets dan de troosteloosheid van een leeg gebouw op een sombere dag. Ik zoek een enigszins beschutte, droge plek waar ik kan zitten. En dan begin ik te huilen. Te huilen. Te huilen. De ogen uit mijn hoofd. Verdriet. Waarom? Ik weet het niet. Behalve een vaag vermoeden van een verlangen. Maar waarnaar?

    Onderdak

    Mijn Verlaat Verdriet-werk bestaat nog niet. Zelf zit ik midden in mijn eigen proces. Heb geen werk. Zie geen toekomst. Behalve een vaag verlangen naar een onderdak waar ik met mensen kan werken die, net als ik, jong hun ouder(s) hebben verloren. Die hun levensverhaal willen onderzoeken.
    Ik besef op dat moment dat ik geen schijn van kans heb. Midden in een burn-out. (Rand)depressief. Alcohol-afhankelijk. Een proces waar geen einde aan lijkt te komen. Geen inkomen uit werk. Geen financiële middelen voor wat dan ook. De term Verlaat Verdriet bestaat nog niet eens. Laat staan mijn Verlaat Verdriet-werk.

    Koopcontract

    December 2021. Donderdagavond heeft Maartje me van vliegveld Pisa opgehaald. De volgende dag, een natte, koude, sombere, winderige dag, werken we een hele reeks noodzakelijke handelingen af, die Maartje tot in de kleinste puntjes heeft voorbereid.
    In de avond van die vrijdag tekenen we het voorlopige koopcontract van de panden op de rocca van Codiponte. Voor een van deze panden teken ik. Vanaf dat moment ben ik – bij voorlopig koopcontract –  eigenaar van een pand in Codiponte.

    Verlangen

    Pas als ik weer terug ben in Nunspeet dringt de connectie tot me door. Een oud verlangen kan, al is het vijfentwintig jaar later, vorm gaan krijgen. Een plek waar Verlaat Verdriet-ers, en andere volwassenen die hun levensverhaal willen onderzoeken – of vorm willen geven –  een veilig onderdak kunnen vinden.

    Avonturen

    Ben je benieuwd naar mijn – en onze – avonturen op de Rocca van Codiponte? Wil je weten hoe deze plek langzaam maar zeker vorm krijgt? Wil je zien hoe hier een plek wordt gemaakt die ook jou een veilige onderkomen kan gaan bieden?
    Lees dan mee op www.roccadicodiponte.blogspot.com

    Je bent van harte welkom. Nu. En later.