• | |

    In blijde verwachting van een boek

    DoorTitia Liese

    In blijde verwachting

    Ken je dat? Je loopt maandenlang rond met het gevoel dat er iets moet gebeuren en het gebeurt maar niet. Er lijkt zich iets aan te kondigen. Je hebt het gevoel in verwachting te zijn van iets. Maar je krijgt er maar geen vat op. Wat is er toch aan de hand?

    Gevoel

    Afgelopen jaar gebeurde mij dat weer eens.
    Er sluimerde iets. Maar wat?
    Iets in mij wilde iets. Maar wat?

    Het gevoel is een bekend gevoel. Ik ken het gevoel. Maar toch laat ik mij er nog steeds door verrassen. Sterker nog: ik trap weer in dat sluimerende onbevredigende gevoel. Wat is er toch met me aan de hand?
    Waarom ben ik zo ontevreden over mijzelf?
    Over wat ik doe?
    Over wat ik laat?

    Site

    Afgelopen dagen was ik in Amsterdam. Werk aan m’n site. Je snapt het. AVG/DGPR.
    Al werkend aan de gevolgen van AVG/DGPR voor mijn werk en mijn website kijk ik met andere ogen naar mijn site.
    Ineens zie ik het.
    Een nieuw boek. Er komt een nieuw boek!
    Nu ineens weet ik wat er diep van binnen al die tijd gesluimerd heeft.
    Een nieuw boek. Dat is het!

    Geboorte

    Vorm en inhoud van het boek ontrolt zich, terwijl ik ondertussen eigenlijk met hele andere dingen aan het werk moet zijn. AVG/DGPR bijvoorbeeld.
    Een goed boek moet rijpen.
    Nou: dat heeft het in het afgelopen jaar gedaan.
    Vorm en inhoud van dit nieuwe boek houd ik nog even voor me.
    De geboorte van dit nieuwe boek staat gepland voor november a.s.
    Je hoort van me!

    Bestaande boeken van Titia Liese

    Gids voor Verlaat Verdriet
    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek
    Teruggaan, om verder te kunnen

  • | |

    Ik had het niet willen missen

    DoorTitia Liese

    Ik had het niet willen missen

    Voor mijzelf is het inmiddels jaren geleden dat het gebeurde. De dag waarop ik, zomaar ineens, door me heel voelde gaan ‘Ik had het niet willen missen.’ Ehhh, wat had ik niet willen missen?

    Verlaat rouw- en veranderproces

    Het duurde even voor ik me realiseerde wat ik dan precies niet had willen missen. Want wat ik niet had willen missen was het verlate rouw- en veranderproces waar ik in vele jaren voor die dag doorheen was gegaan. Dat vemaledijde proces. Dat proces dat ik 100.000 x 100.000 keer heb vervloekt. Dat ik heb gehaat. Dat me elke keer als ik dacht ermee klaar te zijn weer naar beneden sleurde. Twee stappen vooruit, drie stappen terug (nou ja: drie? Kan ook best vijf zijn geweest. Of meer.) Dat proces waar maar geen einde aan leek te komen. Dat me keer op keer bang maakte. Boos. Verdrietig. Wanhopig.
    Dat me keer op keer naar een einde deed verlangen. Of naar het einde.

    Ik lijk wel gek

    Van dat proces voelde ik ineens: ‘Ik had het niet willen missen.’
    Ik lijk wel gek.
    Of misschien ben ik wel gewoon gek geworden.

    Contact

    In de loop van de vele jaren dat ik mijn Verlaat Verdriet-werk doe (ja zeker, dat doe ik nog steeds. En als het aan mij ligt de komende twintig jaar ook nog) heb ik met veel, heel veel Verlaat Verdriet-ers gewerkt. Met een aantal van hen heb ik door de jaren heen nog steeds goed contact.

    Ik had het niet willen missen

    En ja: steeds hoor ik het Verlaat Verdriet-ers die hun proces helemaal zijn aangegaan zeggen – vaak met eenzelfde soort verlegen terughoudendheid, maar eigenlijk ook altijd met eenzelfde soort van vurigheid – ‘Ik had het niet willen missen.’

    Lees meer

    Lees meer over Verlaat Verdriet.
    Lees meer over verlate rouw.

     

  • | |

    Kinderen horen erbij

    DoorTitia Liese

    Vroeger werden kinderen niet bij een uitvaart betrokken. Ze werden niet als nabestaanden gezien. Ook niet als het kind een gezinslid verloor: een ouder of een broertje of een zusje.
    Wel werd er tegen ze gezegd: ‘Hoe gaat het met je moeder?’. ‘Zorg maar goed voor je vader.’ ‘Lief zijn, hoor! Je moeder/ je vader heeft het moeilijk.’
    Kinderen zijn kinderen.
    Maar: kinderen zijn ook mensen.
    Kinderen horen erbij.

    Kinderen horen erbij

    Tegenwoordig gaat dat anders. Kinderen worden meer bij de uitvaart betrokken. Ze mogen de kist beschilderen. Ze mogen tekeningen maken. Ze mogen ballonnen oplaten. En soms mogen kinderen ook gewoon bij de uitvaart iets zeggen.
    Kinderen zijn mensen.
    Maar: kinderen zijn ook kinderen.
    Kinderen horen erbij.

    Existentiële crisis

    Anders dan vaak wordt gedacht, wordt daarmee niet bewerkstelligd dat kinderen die vroeg een onomkeerbaar, levensveranderend verlies meemaken ‘daar later geen last van hebben.’ In feite laat dat juist zien dat de impact van jong ouderverlies vele, vele malen groter is dan vaak wordt verondersteld.
    Het verlies van een ouder – of beide ouders – op jonge leeftijd is namelijk geen life-event. Het verlies van een ouder – of beide ouders – is een existentiële crisis in het leven van een jong mens dat nog volop in ontwikkeling is.

    Vertrouwen

    Een kind dat een ouder verliest, verliest veel meer dan die ouder alleen. Het kind verliest ook geborgenheid. Veiligheid. Continuïteit. Het kind verliest vertrouwen. Niet zozeer het vertrouwen in mensen, maar vele malen ernstiger nog dan dat alleen: het kind verliest vertrouwen in het leven.
    Verliesangst komt in de plaats van vertrouwen.
    Verliesangst nestelt zich in alle levensgebieden. En groeit mee naar volwassenheid.
    Leven veranderde in overleven.

    Overleven

    Als volwassene kun je dan tegen psychische en fysieke beperkingen aanlopen, die zijn ontstaan als gevolg van dat vroege, onomkeerbare verlies.
    Dat betekent niet dat je een sukkel bent. Een loser die niet over voldoende veerkracht beschikt(e). Veerkracht na het verlies van een ouder betekent namelijk overleven.

    Aan overleven hangt altijd een prijskaartje. En dat prijskaartje moet je onder ogen gaan zien (lees meer over de gevolgen Kenmerkende patronen bij Verlaat Verdriet en/of maak de Zelftest 1 / Zelftest 2

    Aandacht

    Het betekent niet dat je overgebleven ouder ‘alles’ fout heeft gedaan.
    Het betekent ook niet dat jij ‘alles’ fout hebt gedaan.
    Het betekent dat het tijd is aandacht te besteden aan de gevolgen van het vroege verlies van je ouder(s) in je leven van nu.

    Leven

    Titia Liese biedt je diverse mogelijkheden om van overleven naar leven te gaan.

    Boeken

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek
    Gids voor Verlaat Verdriet
    Teruggaan, om verder te kunnen

    Basisworkshop

    De basisworkshop Verlaat Verdriet / Dubbel Ouderverlies helpt je te onderzoeken wat de gevolgen van het vroege verlies van je ouder(s) voor jou hebben betekend. En betekenen in je leven van nu. Welke thema’s er bij jou spelen. De basisworkshop biedt je ook de mogelijkheid te delen met  ervaringsgenoten. Alleen dat laatste zal je al zoveel herkenning, erkenning en opluchting brengen.
    Lees meer over de basisworkshop Verlaat Verdriet / de basisworkshop Dubbel Ouderverlies

    Jaartraining

    De jaartraining De kunst van het verbinden die Titia Liese en Geerte Cammeraat ook in 2018-2019 aanbieden geeft je de gelegenheid gedurende een jaar in een kleine groep en n een veilige omgeving aandacht te blijven besteden aan jouw Verlaat Verdriet.
    Je opnieuw te verbinden.
    Met jezelf.
    Met je overleden ouder.
    Te helen.
    Lees meer over de jaartraining De kunst van het verbinden

    Kom in beweging. Je hebt een leven te winnen!

  • | |

    Een deken van liefde en vriendschap

    DoorTitia Liese

    Deken van liefde en vriendschap
    Graag wil ik het verhaal met je delen over de deken van liefde en vriendschap die Albertine Richaerts heeft gemaakt.  

    De magische leeftijd
    De magische leeftijd – als Verlaat Verdriet-er heb je er vast ervaring mee. De leeftijd die in je ziel gegrift lijkt te staan. De leeftijd die je ouder had toe zij/hij overleed. Voor bijna alle Verlaat verdriet-ers met wie ik heb gewerkt is die magische leeftijd een thema. ‘Als ik die leeftijd maar haal’.  

    Albertine Richaerts
    Voor Albertine Richaerts was 2017 het jaar waarin ze ouder werd dan haar moeder is geworden. Een gedenkwaardig jaar voor haar, waar ze bij stil heeft gestaan. Dat ze heeft gevierd. Zo maakte Albertine een lang gekoesterde wens waar. Ze maakte een tocht door de woestijn. (de moeite waard om even een kijkje te nemen op de website van Angie, de Nederlandse vrouw die daar leeft en werkt en woestijntochten organiseert http://www.feel-the-desert.com/ ).

    Deken van liefde en vriendschap
    Maar Albertine deed ook nog heel iets anders. Ze maakte een deken van liefde en vriendschap. Gisteren stuurde Albertine me een foto van deze deken. Hij is af! Ik vroeg Albertine of ik deze prachtige vorm van verwerken ter inspiratie door mocht geven via mijn blog. Natuurlijk gaf Albertine daar haar toestemming voor. Bij deze dus!

    Verwerken
    Albertine nodigde voor een gezamenlijke dag de vrouwen uit die in haar leven van groot belang zijn geweest – en zijn. Aan deze vrouwen vroeg ze een lapje mee te nemen met het doel van de meegebrachte lapjes een warme deken van liefde en vriendschap te maken. Een prachtige, uitvoerbare vorm van – letterlijk – verwerken.

    Dag van liefde en vriendschap
    Zo kwamen in de afgelopen nazomer de vrouwen die bijzondere betekenis hebben voor Albertine bijeen voor een prachtige dag vol van warmte en liefde. En met de door Albertine gevraagde lapjes.

    Deken
    In de afgelopen wintermaanden verwerkte Albertine deze lapjes tot de prachtige, warme deken van liefde en vriendschap die je hierboven op de foto ziet. Een prachtig ritueel van verwerken dat mogelijk ook jou inspireert.