Zondagmiddag 18 december 2022. Ik zit in de Nunspeetse kerk De Ontmoeting. Gewoonlijk ga ik niet naar de kerk. Ik ben niet godsdienstig. Maar nu ben ik er wel. Het Nunspeets Kleinkoor zingt, als ieder jaar op de zondag voor Kerstmis ‘O magnum mysterium – a festival of lessons and carrols.’ Er is een lijntje tussen het kleinkoor en mij. En eigenlijk ook tussen mij en de mensen in deze kerk.

Stille nacht, heilige nacht

Het koor zingt Silent night. Ineens ben ik op een heel andere plek. In een heel andere tijd. Vierentwintig december 1957. Veertien dagen geleden ben ik acht jaar geworden. Ik lig in m’n bed. Wakker geworden van geluiden buiten. Er staan mensen buiten. Ze praten. Maar ze doen ook iets. Ik hoor ongewone geluiden voor de nacht. Wat is er aan de hand? Dan hoor ik blazers. De muziek van Stille nacht, heilige nacht. Ik trek de dekens over m’n hoofd. Verstijf. Waarom gebeurt dit? Het is toch nacht? Is dit omdat mijn vader burgemeester is? Maar anders gebeurt dit toch ook niet? Ik verstop me nog dieper in m’n bed. Opgelucht haal ik adem als ik hoor dat ‘ze’ weer weggaan. Twee dagen later, tweede Kerstdag 1957, vertelt mijn vader me dat mijn mammie is overleden.

Zondag 18 december 2022. Stille nacht, heilige nacht. Ik ben weer teug in De Ontmoeting, op m’n stoel. Tranen staan in m’n ogen. En tegelijkertijd voel ik voor een moment een totale vrede in mijn lijf.

PS: jaren later is me verteld dat leden van de plaatselijke harmonie met een paar blazers op Kerstnacht Stille nacht, heilige nacht kwamen spelen voor het huis van iemand van wie bekend was dat die terminaal ziek was.