• | | | |

    De veranderkracht van een weggelaten woord

    DoorTitia Liese

    In 1998, er was toen borstkanker bij mij ontdekt, kreeg ik een tip van een vriendin die een grote verandering teweeg heeft gebracht. Niet alleen in mij waar het om de borstkanker ging, maar ook in het Verlaat Verdriet-werk waar ik toen net mee was begonnen. Zelf was de vriendin toen in therapie. Gaf wat ze daar leerde aan mij door. Vanochtend las ik een artikel over een vrouw die in haar jeugd seksueel werd misbruikt. In dat artikel noemde deze vrouw het misbruik ‘mijn’ seksueel misbruik. En toen was het er weer. De tip die ik kreeg. Die bij mij zo’n bijzondere verandering teweeg bracht. Ik geef de tip op mijn beurt graag aan je door.

    Aanleiding

    De aanleiding was indertijd dat ik het in gesprekken (en in gedachten) had over ‘mijn’ borstkanker. ‘Mijn’ kanker. ‘Noem de kanker niet ‘mijn’ borstkanker’ zei mijn vriendin tegen me. ‘Noem het ‘borstkanker‘. Of gewoon ‘kanker’. Ik deed het. Wende mezelf aan het te blijven doen. Consequent. Ik had nog steeds kanker. Maar ik was er niet meer mee geïdentificeerd. Ik had er innerlijk afstand van genomen.

    veranderkracht

    ‘Dat gaat ook op voor overlevingspatronen bij Verlaat Verdriet‘ realiseerde ik me. Overlevingspatronen. We willen ervan af. We willen ze kwijt. Terwijl we ze ondertussen uit gewoonte hardnekkig ‘mijn’ overlevingspatronen blijven noemen.
    Ik geef deze les graag aan je door. Probeer het eens voor de verandering. Noem in plaats van ‘mijn’ overlevingspatronen overlevingspatronen gewoon overlevingspatronen. Er kan zich zomaar een nieuwe wereld openen. Ook bij jou. Ervaar zelf de veranderkracht van een weggelaten woord.

  • | |

    Wees zacht voor jezelf. Sla jezelf niet zo.

    DoorTitia Liese

    Dat zou ik toch niet meer doen? Ik zou toch mezelf niet zo meer slaan?
    Herken je dat bij jezelf? Er loopt iets mis. Onmiddellijk sta je helemaal in het gevoel: dat ligt aan mij. Het is mijn schuld. Ik heb iets fout gedaan. Herken je dat? Onmiddellijk kwaad worden op jezelf. Woedend. Jezelf slaan. ‘Wat een sukkel ben ik toch.’ Echt. Ik dacht dat ik die gewoonte allang achter me had gelaten. Tot vanochtend.

    Wat er gebeurde

    Anderhalve week geleden maakte ik de kwartaalaangifte voor de BTW klaar. Op tijd. Klaargemaakt voor verzending naar mijn administratiekantoor. Nog even naar de post. Aantekenen. Trots op mezelf was ik. Eindelijk een keer ruim voor de eindstreep. Ik liet dat weten ook. ‘Let op!’ mailde ik. ‘Mijn administratie komt eraan. Deze keer voor de verandering eens riant op tijd.’ Vier dagen later krijg ik bericht terug. ‘Niks ontvangen.’ ‘Kan niet’ mailde ik op mijn beurt terug. ‘Aangetekend verzonden. Moet bij jullie zijn.’

    Wat er niet gebeurde

    Een week later opnieuw mail. ‘Hele kantoor afgezocht. Niks gevonden.’ Ik ben perplex. Dit kan niet waar zijn. Wat heb ik fout gedaan? Ik voel de kwaadheid in me opborrelen. Wat nu weer, sukkel die je bent. Ik been naar het ‘postkantoortje’. ‘U moet Post.NL bellen. Wij kunnen niks voor u doen. Hier is het weggegaan.’ Nog kwaaier been ik terug naar huis. Waarom kom ik hier toch altijd weer in terecht. Waarom lopen dit soort dingen zo vaak mis bij mij. En waarom ben ik toch zo’n uilskuiken dat altijd weer wordt afgerekend op haar eigen slordigheden. Waarom ben ik toch zo slordig. Zo gehaast. (nu hoor ik geloof ik een stem op de achtergrond. Herken ik de stem van mijn vader, die al langer dan de helft van mijn leven dood is?).

    Sla jezelf toch niet zo

    Ik kijk op de site van Post.NL. Track en Trace. Lees een raar en onwaarschijnlijk verhaal. Wat heb ik in ’s hemels naam allemaal fout gedaan? Nog steeds denk ik dat het aan mij ligt. Dan bel ik Post.NL. Ooit gedaan? Niet goed voor je humeur. Hoewel deze keer…. Al bellend met een mevrouw (die vast duizend keer per minuut telefoontjes als de mijne krijgt en ’s ochtend om tien uur al helemaal murw is) wordt me duidelijk: dit ligt niet aan mij. Dit ligt echt niet aan mij. Lang verhaal kort: het is goed gekomen met de envelop. Hij is gevonden.

    Pfff – heb ik nu even tijd om naar mezelf te kijken. Het ligt niet altijd aan mij. Ik zou dat toch niet meer doen? Ik zou toch mezelf niet meer zo slaan? Nergens voor nodig! Goed er weer eens aan herinnerd te worden dat sommige gewoontes hardnekkig kunnen zijn. Erg hardnekkig. Ook al denk je dat ze achter je liggen. Goed om weer eens helemaal te beseffen: dat zou je toch niet meer doen? Wees zacht voor jezelf. Sla jezelf niet zo.

  • | | |

    Titia Liese: Teruggaan om verder te kunnen

    DoorTitia Liese

    ‘Dit boek gaat helemaal over mij.’
    ‘Dit is mijn verhaal’
    ‘Het lijkt wel alsof iemand hier alles van mij begrijpt.’
    ‘Wat een eye-opener.’
    ‘Zo fijn om ook de ervaringen van anderen te lezen.’

    Direct bestellen 

    Teruggaan, om verder te kunnen

    In Teruggaan, om verder te kunnen beschrijft Titia Liese op eenvoudige, maar indringende wijze diverse gevolgen van jong ouderverlies. Samen met ervaringsgenoten laat ze je zien wat het je oplevert als je de tijd neemt om stil te staan bij het vroege verlies van je ouder(s). En hoe je – op een bij jou passende manier – met je verlaat verdriet om kunt gaan. Verlate rouw neemt je mee van overleven naar leven. Je moet het zelf aangaan, Teruggaan, om verder te kunnen laat je zien dat je het niet meer alleen hoeft te doen.

    Daar kun je toch geen last meer van hebben

    Over de gevolgen van jong ouderverlies – Verlaat Verdriet– bestaan ook in onze tijd nog tal van misvattingen. Zo hebben veel mensen het idee dat je van zo’n ingrijpend verlies in je jeugd als volwassene geen last meer zou mogen hebben. ‘Zo lang geleden? Daar kun je nu toch geen last meer van hebben?’ Of dat je ervaringen van toen niet op zou moeten rakelen. ‘Niet in het verleden graven, je moet vooruit kijken’. Dat is jammer, want als gevolg van deze misvattingen blijven veel Verlaat Verdriet-ers rondlopen met klachten die niet aan het vroege verlies van hun ouder(s) gerelateerd worden.
    Verliesangst, moeite met intimiteit, angst- en paniekaanvallen, een fundamenteel gebrek aan zelfvertrouwen, overcompensatie in werk, problemen met ouderschap, twijfel aan het eigen bestaansrecht zijn onder meer kenmerken van Verlaat Verdriet.
    Ook kunnen zich tal van fysieke klachten voordoen, zoals chronische vermoeidheid en stresspijnen: hoofdpijnen, schouder- en nekklachten of buikpijnen. In veel gevallen wordt overgegaan op gebruik van medicatie, in plaats van de oplossing van de problemen te zoeken in hun oorsprong: de ruptuur van het vroege verlies van de ouder(s).

    Bestemd voor

    • Volwassenen die in hun jeugd een ouder hebben verloren door overlijden
    • Geïnteresseerden in Verlaat Verdriet en verlate rouw
    • Hulpverleners

    Doen

    Lezen

    Boeken van Titia Liese

    Zien

    Rouw kent geen tijd

  • | | | | |

    HERLEEF – act van Tamar bij het symposium van 2 maart a.s.

    DoorTitia Liese

    Herleef

    Een heel mooi nieuwtje voor ons allemaal. Tamar van der Steen deelt haar act HERLEEF met ons in het besloten deel van ons symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis op 2 maart aanstaande.

    Ja, ik wil

    Vorige week zag ik de aanmelding van Tamar voor het symposium van 2 maart a.s. Ontmoeting met Ap Dijksterhuis. Meteen wist ik het. Stuurde een mailtje naar Tamar. ‘Tamar, sinds 2017 heb ik me 1000 keer afgevraagd: zou Tamar het nog doen? Zou Tamar haar act nog doen? Ik zou er 1000 keer spijt van hebben als ik je nu niet meteen zou vragen: wil je jouw act nog een keer doen voor het symposium op 2 maart? Tot mijn grote vreugde reageerde Tamar met een mailtje aan mij: JA, ik wil.

    Vanochtend hebben we elkaar gesproken aan de telefoon. Zaterdag a.s. komt Tamar naar Nunspeet. Samen gaan we kijken in het gebouw waar het symposium plaatsvindt. Zodat Tamar precies weet waar ze optreedt. Hoe het werkt met geluid. Of de piano dienst kan doen. Hoe het zit met de mogelijkheid om deze keer opnames te maken van haar optreden.

    Tamar

    Nog steeds wordt er over gepraat door Verlaat Verdriet-ers die aanwezig waren bij symposium ZEER in 2017. De act van Tamar. De act die ze speciaal schreef, en samenstelde, voor het symposium van toen. Wat HERLEEF deed met de Verlaat Verdriet-ers in de zaal. Ik hoor het nog regelmatig.
    Die deurbel….
    Dat vergiet….
    Die muur….
    De adembenemende manier waarop Tamar haar act deed. Of beter gezegd: hoe Tamar, die in haar hele vroege jeugd haar vader verloor door overlijden, haar act was.

    Tamar weer in ons midden

    Meer dan verheugd kan ik je dus laten weten: ook bij symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis is Tamar weer in ons midden. Ze treedt weer voor ons op. Met de act waarmee ze in 2017 zoveel indruk maakte. Tamar, dank je wel dat je ervoor kiest weer in ons midden te zijn.

    Aanmelden

    Meld je aan voor dit symposium dat steeds meer een heel bijzondere ontmoetingsdag aan het worden is symposium@verlaatverdriet.nu 
    NB: vermeld je naam op je aanmeldingsmailtje.

    Meer informatie over het symposium