• | | | | | | | | | | | | | | | | | | | |

    Daar moet je bij zijn!

    DoorTitia Liese

    Verlaat Verdriet

    Jaarthema 2017 van Platform ZEER

    Daar moet je bij zijn!

    • Verlaat Verdriet-symposium ZEER
    • Glossy ZEER
    • Schrijfwedstrijd Gat in m’n ziel
    • Website www.ZEER.nu
    • En alle mooie vervolg-ontwikkelingen die zich in de loop van 2017 op Verlaat Verdriet-gebied voor gaan doen.

    Symposium ZEER

    Symposium voor en door Verlaat Verdriet-ers

    Zaterdag 13 mei 2017, De Sparrenhorst in Nunspeet

    • Meld je aan voor symposium ZEER: www.zeer.nu
    • Volg ons op Facebook
    • Lees meer over ZEER op op onze site (in ontwikkeling) www.ZEER.NU

    Daar moet je bij zijn!

  • | | | | | | | | | | |

    Niet meer ontkennen

    DoorTitia Liese

    Ontkennen

    Je kent dat vast wel – je bent met iemand in gesprek over een onderwerp dat jou na aan het hart ligt.
    Ineens zegt de ander iets, waardoor bij jou iets verschuift.
    Iets ineens op z’n plek valt.
    Of op een andere plek valt, waardoor er nieuwe ruimte ontstaat.

     

     Erkennen

    Bij mij gebeurde dat een paar dagen geleden, terwijl ik aan de telefoon zat met Els Pronk . Naar aanleiding van ‘Gat in m’n ziel‘ – de Verlaat Verdriet-lezing in Hoorn in oktober j.l. – spraken we nog eens over het belang van erkenning.
    Over het belang van erkenning van de gevolgen van jong ouderverlies dus.

    ‘Ik ben de laatste tijd vooral bezig met niet meer ontkennen‘ zei Els in dit gesprek. Ineens voelde ik iets verschuiven.
    Erkennen is al jaren voor mij één van de grote Verlaat Verdriet-thema’s.
    Erkennen bij Verlaat Verdriet-ers zelf.
    Erkennen bij ‘buitenstaanders’
    Erkennen bij professionals.
    Bij hulpverleners.
    Bij psychologen.
    Bij psychiaters.
    Noem maar op.
    En JA, dat is heel hard nodig.

    Maar er zit nog iets voor dat erkennen.
    En dat is precies wat Els noemde: niet meer ontkennen.

    ‘De wetenschap’

    Verlaat Verdriet-ers hebben vooral vaak behoefte aan erkenning door ‘De wetenschap‘.
    Vooralsnog valt daar voor ons, Verlaat Verdriet-ers helemaal niets te halen.
    ‘De wetenschap’ is nog maar nauwelijks verder dan een totale ontkenning van de (talrijke) gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn.

    De hand reiken

    Laten we het dus omdraaien.
    In plaats van dat ‘de wetenschap’ ons de weg wijst, reiken wij ‘de wetenschap’ de hand.
    Wij nemen het voortouw.
    Wij wijzen ‘de wetenschap’ de weg.
    Wij weten beter!

    Zegt het voort!

  • | | | | | | | | | |

    Ouderen en Verlaat Verdriet

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

    Verlaat

    ‘Mevrouw, ik zou zo graag eens met u willen praten.’
    In de eerste jaren van mijn Verlaat Verdriet    -werk werd ik gebeld door een mevrouw. ‘Ik woon naast u. In het bejaardenhuis’ vertelde ze me erbij.

    Uit wat ze vertelde kon ik opmaken: dit is de moeder van Jan.
    ‘Je zou eens met m’n moeder moeten praten’ zei Jan me eens, toen hij hoorde van mijn werk. ‘Mijn moeder is 94. Ze was 14 toen haar moeder overleed. Ze praat er nooit over, maar ik weet dat dat verlies nog altijd een grote rol speelt in haar leven.’

    Verdriet

    ‘Ik kom naar u toe’ zei ik tegen haar. ‘Meteen. Nu.’
    Zo gezegd, zo gedaan.
    Mijn kennis van Verlaat Verdriet was op dat moment nog lang niet zo ontwikkeld als dat nu is.
    Wat heb ik veel van haar geleerd in die ene ontmoeting met deze dochter zonder moeder.
    Gehuild heeft deze vrouw.
    Gehuild, alsof haar moeder gisteren was overleden.

    ‘Wat ben ik blij, dat ik dit eindelijk eens kan vertellen tegen iemand die begrijpt wat ik vertel.’
    Die dat verlies betekenis kan geven.
    Die erkent wat ik vertel.
    ‘We moesten door.
    En dat heb ik altijd gedaan.’

    Ouderenzorg

    Gisteren ontving ik een mail die me herinnerde aan de moeder van Jan.
    Wat een prachtige site!
    Ik kwam hier per toeval terecht maar werd o.a direct geraakt door de gedichtjes van Elly.
    Ik werk in de ouderenzorg en zo weet ik inmiddels dat elke leeftijd zijn eigen proces heeft. Veel ouderen, waar ik kom ( thuis of in een instelling) kunnen hun (verdrietige) herinneringen niet loslaten / verwerken. In hun hoofd blijven ze alles keer op keer herbeleven.
    Het is zo belangrijk voor hun zielsproces om hun verleden te kunnen verwerken en los te laten.
    Helaas is er voor deze ouderen nog niet heel veel aanbod.
    Ook vindt deze generatie ouderen het “not done” om hier hulp voor te zoeken.
    Of ze weten zelfs niet dat hier wel mogelijkheden voor zijn.

    Kun jij mij misschien helpen met tips en adviezen om deze ouderen wat handvatten aan te reiken?

    Aandacht

    We gaan er werk van maken in 2017!

  • | |

    Ik was pas vijf

    DoorTitia Liese

    Radiodocumentaire van Sara Kolster en Laura Stek, waarin Sara (nu 38) op zoek gaat naar de betekenis die het overlijden van haar zusje voor haar als kind als kind van vijf had.
    Wie zag mij?
    Wie hoorde mij?
    Wie ziet mij?
    Wie hoort mij? 

    In deze documentaire gaat ze zowel in gesprek met haar eigen nog heel jonge kinderen over dood en verlies, als met mensen van vroeger: haar ouders, vriendin, kleuterjuf.
    Ze bezoekt betekenisvolle plaatsen van toen.
    Al zoekend reconstrueert ze haar ervaringen van toen tot een verhaal van toen.
    ‘Wat heeft het vroege verlies van mijn zusje met mij gedaan.’
    Toen.
    En nu.

    Vijf

    Sara was eigenlijk maar heel kort vijf. Haar driejarige zusje Anna stierf twaalf dagen na Sara’s verjaardag. De eerst volgende herinnering is de geboorte van haar nieuwe zusje, dat was twee jaar later. Blijkbaar is er een gat in haar herinnering ontstaan. Nu ze haar eigen vijf-jarige dochter Yuki ziet opgroeien wordt Sara steeds nieuwsgieriger naar haar eigen kleine versie.

    Er werd bij Sara thuis niet veel gesproken over de dood van Anna. Daar wil Sara nu verandering in brengen. In de documentaire spreekt Sara met haar ouders, oom en tante, zusje en kleuterjuf over hun herinneringen. Kunnen zij vertellen hoe Sara op de dood van haar zusje reageerde? Tussendoor praat Sara met haar dochter Yuki, die opvallend scherpe vragen en observaties heeft. Ook interviewt Sara kinderen die een broertje of zusje hebben verloren. Hoe ziet hun gevoelsleven eruit? Kunnen zij Sara iets leren over haar als vijfjarige?

    NPO

    Op 1 januari 2017 wordt deze documentaire uitgezonden door de NPO. 21 uur.
    Radio 1.