• | | | | | | | | | | | | | | | |

    Symposium ZEER

    DoorTitia Liese

    Datum symposium ZEER verzet naar zaterdag 13 mei 2017!

    We hebben meer tijd nodig om de organisatie van symposium ZEER en het verschijnen van glossy ZEER financieel goed en verantwoord rond te krijgen.
    Het kostte ons allemaal de nodige moeite om aan uitstel te wennen. De eerste aanmeldingen voor de oorspronkelijke datum zijn al binnen!
    Maar per slot weten we allemaal: zowel het symposium als de glossy kunnen er alleen maar bij winnen!

    Website ZEER

    Website ZEER is in de maak!
    Dat verheugt ons zeer. We kijken er naar uit!
    Zodra de website er is kan de officiële aanmelding voor het symposium van start gaan.
    We houden je op de hoogte!

    Fondswerving

    Ondanks het feit dat alle medewerkers, zowel aan het symposium als aan de glossy, onbetaalde vrijwilligers zijn is er uiteraard sprake van een kostenplaatje. Een kostenplaatje dat gedekt moet worden.
    De extra tijd die we nu hebben gecreëerd moeten we onder meer besteden aan fondswerving om het hele project kostenneutraal te kunnen laten verlopen.

    Vrijwilligers

    Is fondsenwerving jouw ding?
    Wil je jouw bijdrage leveren aan de organisatie van het symposium en het uitbrengen van de glossy?
    Meld je bij ons aan info@verlaatverdriet.nu
    Weet dat je van harte welkom bent!

  • | | | | | | |

    Licht maken

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    ‘Ik kan altijd zelf licht maken’ 
    Wintertijd.
    Ze hangen weer: de lichtjes.

    Lang geleden, in een tijd van langdurige depressie, besloot ik in de wintertijd een trosje lichtjes voor mijn raam te hangen.
    Ik zag in een najaar zo’n trosje kerstboomlichtjes hangen voor het raam van een vriendin van me. Het inspireerde me.
    ‘Zo kan je elke dag je eigen lichtje aansteken’     ging door me heen.
    Zo gedacht, zo gedaan.
    Ook ik hing een trosje kerstboomlichtjes voor m’n raam. E    lke dag dat het langdurig somber en donker was deed ik ze aan. Het verbond me elke keer weer met het gevoel: ‘Ik kan elke dag m’n eigen licht maken’. 

    Licht maken

    Elk jaar, als de wintertijd ingaat, hang ik de lichtjes op.
    Elk jaar hangen ze tot de zomertijd weer ingaat.
    Op dagen van regen, somberheid en donkerte maak ik licht.
    ‘Ik kan altijd een lichtje voor mezelf maken’.

    Ritueel

    Een simpel ritueel.
    Het werkt.
    Echt.
    (En wat ook werkt, is het gevoel dat de mensen die gedurende de wintertijd langs mijn huis komen mogelijk ook denken: Hé, kijk! Je kunt altijd een lichtje voor jezelf maken.
    Licht doorgeven: ook mooi!).

  • | | | | | | | | | | | |

    Schurende culturen

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

     

    ‘Kinderen lijken meer op hun tijd dan op hun vader.’
    Lang geleden las ik ergens dit – Arabische – gezegde.
    Het is me altijd bijgebleven.
    Zeker nu, in deze tijd, waarin we zo met onze neus worden gedrukt op schurende – om niet te zeggen botsende – culturen.

    Zijn we ons eerder zo bewust geweest van de persoons-vormende invloed van tijd? Van cultuur?
    Zijn we als samenleving ooit eerder zo geconfronteerd met verschillen in normen? In waarden?
    Zijn we er ooit eerder als samenleving zo omvangrijk mee geconfronteerd hoe diep cultuur mensen vormt? Hoe vèrgaand?

    Cultuurbreuk

    Het moet zo’n vijfentwintig jaar geleden zijn, dat ik in De Volkskrant een interview las met René Hoksbergen. Een interview ter gelegenheid van het feit dat hij, Hoksbergen, de eerste – bijzonder – hoogleraar Adoptie was geworden aan de Universiteit in Utrecht.
    In dat interview vertelde hij, dat het vroege verlies van zijn moeder mee had gezorgd voor deze keuze. ‘Het verlies van mijn moeder was een diepe cultuurbreuk in mijn kinderleven’.
    Voor het eerst bracht voor mij iemand anders onder woorden wat ik zelf al zo lang voelde: het verlies van mijn moeder was een cultuurbreuk in mijn kinderleven.
    Wat in ons gezin gewoon, goed en vanzelfsprekend was in de tijd dat mijn moeder leefde, was na de komst van de tweede vrouw van mijn vader helemaal niet meer gewoon, goed en vanzelfsprekend.

    Je verliest zoveel meer

    Een kind dat een ouder verliest, verliest zoveel meer dan die ouder alleen.
    Je verliest ook veiligheid.
    Geborgenheid.
    Continuïteit.
    Vertrouwen.
    Je verliest ook zorg van je overleden ouder.
    Liefde.
    Aandacht.
    Onvoorwaardelijkheid.
    En je verliest de cultuur van je overleden ouder.

    Besef

    Mozaïek-gezinnen.
    Lappendeken-gezinnen.
    Patchwork-gezinnen.
    Bonus-mama’s.
    Bonus-papa’s.

    Hoeveel mooie woorden hebben we inmiddels bedacht voor samengestelde gezinnen?
    Voor stief-moeders?
    Voor stief-vaders?

    Hoeveel besef hebben we van de gevolgen die al dat verlies van veiligheid, van continuïteit, van vanzelfsprekendheid van normen en waarden heeft voor de vorming van het kind dat al deze grote, ingrijpende verliezen lijdt?
    Hoeveel therapeuten nemen dit gegeven mee in de begeleiding van Verlaat Verdriet-ers? Van volwassenen dus die in hun jeugd een ouder hebben verloren door overlijden?

    Wie staat er werkelijk stil bij de invloed van schurende culturen als het gaat om gezinnen, kinderen en het verlies van een ouder door de dood? (om maar niet te spreken over het verlies van beide ouders)?

  • | | | | | | | | | | |

    Lezing in Hoorn, terugblik

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Gisteravond vond de Verlaat Verdriet-lezing Gat in m’n ziel plaats in Hoorn (NH). Een avond georganiseerd in samenwerking met Margreet en Marjo. Net als vorige week bij de lezing in Groningen: wat is het fijn zo’n avond samen te organiseren. Wat voel ik me welkom.
    Wat is het fijn als er vanzelfsprekende handen zijn die helpen bij wat nodig is:
    zorgen dat dat wat nodig is er ook werkelijk is (flip over, koekjes enzovoort);
    Klaarzetten van tafels en stoelen;
    Mensen verwelkomen;
    Koffie en thee verzorgen;
    Eigen ervaring en kennis van Verlaat Verdriet delen met aanwezige ervaringsgenoten;
    Financiën regelen;
    Opruimen.
    Zo’n avond start dan ook voor mij met een warm gevoel van verbondenheid.
    Van samen dat dragen wat gedaan moet worden om Verlaat Verdriet meer in de wereld te zetten.
    Van rust.
    Margreet en Marjo: ook van deze plaats nogmaals heel veel dank!

    Je kunt je moeder niet missen

    Ruim twintig mensen zijn bij deze lezing aanwezig. Met name Verlaat Verdriet-ers. Elke lezing opnieuw is een bijzonder avontuur. Elke lezing opnieuw vinden er speciale voorvallen plaats. Zo ook met de vrouw wier moeder vijf minuten na haar geboorte stierf.
    Wat is het toch verschrikkelijk onwaar: die hardnekkige veronderstelling dat je geen last zou kunnen hebben van het verlies van een ouder als je die ouder niet hebt kunnen leren kennen, omdat zij of hij kort na je geboorte is overleden. Als je geen herinneringen hebt.
    ‘Je kunt je moeder/je vader helemaal niet missen. Je hebt haar/hem niet gekend.’
    Wat is dat toch verschrikkelijk onwaar!

    Gat in je ziel.
    Dat is waar!

    Voorkomen

    ‘Hoe kun je nou voorkomen dat kinderen er later last van krijgen?’, vraagt één van de aanwezigen, werkzaam in het onderwijs.
    Je kunt het niet voorkomen, zoveel is mij al heel lang duidelijk. Hoe graag volwassenen ook willen geloven dat je het kunt voorkomen: je kunt het alleen voorkomen als je zou kunnen voorkomen dat kinderen een ouder/ouders verliezen door de dood. En dat lijkt me tamelijk onhaalbaar.

    Wat je wel kunt voorkomen, is dat volwassenen die in hun jeugd een ouder hebben verloren door de dood, op volwassen leeftijd maar door blijven modderen met onbegrepen problemen.
    Wat je wel kunt voorkomen is blijven focussen op iets wat je niet kunt voorkomen, in plaats van adequate hulp aan Verlaat Verdriet-ers te bieden.
    Jong ouderverlies wordt pas werkelijk serieus genomen als Verlaat Verdriet serieus wordt genomen!

    Wij gaan door met de strijd!