• | | | |

    Op zoek naar hun vader

    DoorTitia Liese

    Gisteren schreef ik een blog over de vraag Wat betekenen ouders voor kinderen?
    Mijn vraag van gisteren werd geïnspireerd door een mail die ik ontving van Mirjam.
    Mirjam verloor haar moeder door de dood toen ze 1,5 was.

    Mail van Mirjam

    Ik kijk af en toe een stuk uit Spoorloos terug, over een man, Jules (ik vind het altijd fijn om te zien dat ik niet de enige ben die dit voelt).
    Hij is zonder vader opgegroeid en vindt hem uiteindelijke via Spoorloos terug.
    Hij vertelt tijdens de uitzending over zijn gevoel van het missen van een vader in zijn leven en dan is het net of ik mijzelf hoor.

    Alles wat hij zegt (hij was ook een baby) zijn de woorden voor mijn gevoel.
    ‘Het gat en het oerverdriet’, dat is voor mij zo herkenbaar.
    Iedere ochtend als ik wakker word voel ik mij alleen, dus het is altijd lastig om met dat gevoel op te staan en de dag te beginnen.

    Inmiddels weet ik dat ik dit heb, maar soms lukt het mij beter om hiermee op te staan dan andere dagen.
    En als ik Jules dan in dit programma hoor praten over het ‘oergevoel’en het ‘verdrietige kleine mannetje’ dan herken ik dat zo.

    En dan vraag ik mij af, nu hij zijn vader terug heeft gevonden, is dat gevoel dan nu weg?
    Ik kan mijn moeder niet meer terug vinden, maar zou dat nog verschil maken?

    Dat vind ik dan wel interessant…

    Kijk naar

    http://spoorloos.kro-ncrv.nl/fragment/2014/09/15/spanje/jules-en-zijn-moeder-allebei-op-zoek-naar-hun-vader

     

  • | | | | | | | |

    Wat betekenen ouders voor kinderen?

    DoorTitia Liese

    Zelf ben ik (Titia Liese, 1949) van de generatie die de BOM-vrouwen voortbracht. Bewust Ongehuwde Moeders. Wij wisten het zeker: vrouwen hebben geen mannen nodig om hun kinderen groot te brengen. Behalve voor dat ene: het zaad. En zeker: er zijn ongetwijfeld een heleboel BOMoeders die hun kinderen uitstekend hebben grootgebracht – en groot brengen.

    En toch, en toch…. is er in de loop van mijn Verlaat Verdriet-werk iets gaan knagen.
    Klopt het wel?
    Klopt die gedachtegang echt?
    Is dat niet erg gedacht vanuit ouders?
    Of liever gezegd: vanuit verlangende volwassenen?
    En niet een beetje erg weinig vanuit kinderen?

    Wat betekenen ouders voor kinderen?

    Hoe zit dat met al die Verlaat Verdriet-ers met wie ik in de afgelopen jaren heb gewerkt?
    Al die volwassenen die in hun (hele vroege) jeugd hun vader hebben verloren?
    Volwassenen die leven met een een altijd aanwezig gevoel van gemis.
    Met een leegte die ze niet kunnen vullen.
    Met onzekerheid over wie ze zijn.
    Met onzekerheid over welke plaats ze innemen in het leven.
    Met een altijd aanwezig gevoel er alleen voor te staan.

    Ik verzin dit niet!

    Wat betekenen ouders voor kinderen die al heel jong een ouder – of beide ouders – verloren door overlijden?
    Er is een soort van algemeen aanvaard geloof: als je als heel jong kind je moeder of je vader of je beide ouders bent verloren, dan heb je haar/hem/ze niet of nauwelijks gekend.
    Als je je ouder(s) niet of nauwelijks hebt gekend, dan kun je haar/hem/ze niet missen.
    En als je haar/hem/ze niet kunt missen, dan kun je er ook geen verdriet om hebben (ik verzin dit niet!)

  • | | | | | | | | | |

    Alle goeie dingen komen ……..

    DoorTitia Liese

    Alle goeie dingen komen langzaam. ‘En bij mij helemaal’, heb ik in de loop van mijn leven vaak chagrijnig/gekscherend (doorhalen wat niet van toepassing is) gezegd. Afgelopen week mocht ik op Terschelling getuige zijn van de klus die twee geweldige, heel hardwerkende klussers in mijn nieuwe Terschellingse onderkomen aan het klaren zijn. Alle goeie dingen komen langzaam. Maar wel. Een kwestie van vertrouwen (en inzet en vakmanschap, in dit bouw-geval).

    Voor ik naar Terschelling vertrok heb ik mijn nieuwe boek, Gids voor Verlaat Verdriet, naar de vormgeefster kunnen sturen. De eerste keer dat ik dat deed, in december j.l., was het te vroeg. Dat vond ik toen niet, maar de tijd heeft het me geleerd dat het wel zo was. Met de nodige aanpassingen ligt het dus nu, opnieuw, bij de boek-vormgeefster. Er gaat nog even wat tijd overheen, maar de geplande verschijningsdatum van Gids voor Verlaat Verdriet is rond 7 mei 2015. Alle goeie dingen komen langzaam. Ik heb het weer aan den lijve ondervonden.

    Wat mij raakt

    Kort geleden was ik, op uitnodiging van een jarige vriendin, in een heel bijzonder – en heel klein – theatertje in Deventer: het papieren theater. Het papieren theater is het piepkleine theatertje (15 stoelen) van Frits Grimmelikhuizen grimspapierentheater.nl

    We zagen zijn prachtige voorstelling Violet. Violet is onder meer gebaseerd op Liefdeslied van Rainer Maria Rilke. Tip: Bekijk vooral het filmpje Violet op youtube!

    Ik zocht naar dit Liefdesgedicht en kwam al zoekend Rilkes gedicht tegen: Wat mij raakt. Dit gedicht is zo van toepassing op Alle goeie dingen komen langzaam…, dat ik het graag aan je doorgeef.

    Wat mij raakt

    Men moet de dingen
    hun eigen, stille,
    ongestoorde ontwikkeling laten
    die diep van binnen komt
    en die door niets opgejaagd
    of versneld kan worden;
    alles moet rijpen –
    tot de
    geboorte…

    Rijpen als een boom die zijn sap niet stuwt
    en die rustig in de stormen
    van het voorjaar staat
    zonder angst,
    dat er straks geen zomer
    zal komen.
    Die komt er toch!

    Maar hij komt alleen voor geduldige mensen
    die leven
    alsof de eeuwigheid voor hen ligt,
    zo zorgeloos stil en wijds…

    Men moet geduld hebben
    met de onopgeloste zaken in ons hart
    en proberen de vragen zelf lief te hebben, als
    gesloten kamers,
    en als boeken die in een zeer vreemde taal
    geschreven zijn.

    Het komt er op aan alles te leven.
    Als je de vragen leeft,
    dan leef je misschien langzaam maar zeker
    zonder het te merken
    op een goede dag
    het antwoord in.

    Rainer Maria Rilke
    Vertaling: Arie van der Krogt

  • | | | | | |

    Je suis

    DoorTitia Liese

    Je suis orphelin.
    Ik ben wees.

    Al de hele week speelt het door mijn hoofd.
    Twee, nog betrekkelijk jonge, mannen vermoorden in Parijs twaalf mensen. In koelen bloede. Twee mannen – broers – die in hun vroege jeugd binnen een jaar tijd hun beide ouders verloren door de dood.
    Wezen dus.
    Bij de voorbereidingen voor deze moorden geholpen door een vrouw. Een vrouw die in haar vroege jeugd haar moeder verloor door de dood.
    Halfwees dus.
    Veelvoudige moord, in naam van een andere wees. Een andere wees die eveneens in zijn allervroegste jeugd zijn beide ouders verloor door de dood.
    De profeet Mohammed.

    Wanneer gaat de wereld het eindelijk begrijpen?

    Wanneer gaat de wereld eindelijk begrijpen hoe ingrijpend het verlies van een ouder – laat staan beide ouders – voor jonge kinderen kan zijn. En hoe verwoestend dat verlies kan zijn voor de ontwikkeling van hun identiteit.

    Mag ik dit hier wel schrijven?
    Ik voel verzet in me tegen dit schrijven. Veel verzet. Zijn deze moorden niet veel te groot en veel te verstrekkend om de gevolgen van jong ouderverlies in dit verband aan te mogen roeren?

    Mag ik hier, op deze plek, zwijgen?
    Terwijl dit mogelijke verband wel de hele week al door mijn hoofd speelt?
    Wie zegt het dan wel? Wie vraagt dan wel wanneer de wereld eens zal leren begrijpen hoe groot en omvangrijk de ruptuur van jong ouderverlies kan zijn? En ook: hoe verborgen, hoe onzichtbaar voor de buitenwereld, de problematiek van jong ouderverlies gedurende hele lange tijd kan zijn? Hoe de gevolgen van jong ouderverlies nog altijd worden gebagatelliseerd? Opzijgeschoven als ‘life-event van lang geleden’? Dat er nog altijd wordt gekeken naar ‘wie er geen last van heeft’, in plaats van te (willen) zien hoeveel volwassenen in hun dagelijkse leven worstelen met de gevolgen van dit vroege verlies?

    Wanneer gaat de wereld het eindelijk onderkennen?

    Ik weet het niet. Terwijl ik dit schrijf weet ik het nog steeds niet. Ik zet dit bericht in concept en zal het allemaal nog eens door me heen laten gaan. Het herlezen. Nogmaals overwegen.

    Want een ander, ook heel groot, deel van mij weet heel erg goed hoe groot het in werkelijkheid is. Weet heel erg goed hoe weinig kennis van en hoe weinig erkenning voor de gevolgen van jong ouderverlies er nog steeds is.
    Kinderen helpen bij verlies en rouw is één – en laat niemand nalaten kinderen die een ingrijpend verlies lijden te helpen! Maar alle Liefde voor later, alle beschilderde kisten, alle tekeningen, alle opgelaten ballonnen enzovoort, enzovoort zijn bij lange na niet genoeg.

    De gevolgen van jong ouderverlies onderkennen is twee.

    Erkennen

    Laat de wereld eindelijk begrijpen hoe groot die gevolgen kunnen zijn.
    Laat de wereld die gevolgen eindelijk onderkennen en serieus nemen.
    Laat de wereld eindelijk de noodzaak hiervan inzien.
    Laat de wereld eindelijk de gevolgen van jong ouderverlies erkennen.
    Er zijn levens te winnen!