• | | | | | | | | | | | |

    Symposium ZEER

    DoorTitia Liese

    Verlaat Verdriet-symposium ZEER

    VOOR WIE

    • Verloor je in je jeugd je ouder(s) door overlijden?
    • Vraag je je regelmatig af waarom je bent zoals je bent en doet zoals je doet?
    • Wil je meer weten over de levenslange invloed van het vroege verlies van een ouder?

    Symposium ZEER is op 13 mei 2017 voor jou de plaats om te zijn!

    • Ben je op zoek naar herkenning bij ervaringsgenoten?
    • Verlang je naar erkenning van de invloed van het vroege verlies van je ouder(s) op jou en op je leven?
    • Wil je gebruik maken van de mogelijkheid te delen met ervaringsgenoten?

    Symposium ZEER biedt je alle gelegenheid ervaringsgenoten te ontmoeten!

    • Wil je nieuwe stappen zetten in jouw verlate rouwproces?
    • Ben je er benieuwd naar hoe mede-Verlaat Verdriet-ers hun veranderkracht hebben ingezet?
    • Wil je van dichtbij meemaken wat veranderkracht je mede-Verlaat Verdriet-ers heeft gebracht?

    Symposium ZEER helpt je verder in je proces!

    Lees meer

    Lees meer over symposium ZEER

  • | | | | | | |

    Verlaat Verdriet erkennen

    DoorTitia Liese

    Verlaat Verdriet

    Enige tijd geleden nam een studente van een deeltijdopleiding voor maatschappelijk werk (HBO) contact met me op.
    Ze wilde, met een medestudente, een scriptie schrijven over Verlaat Verdriet. Over de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn dus.
    Deze studentes moesten hun plan – een scriptie schrijven over Verlaat Verdriet – nog voorleggen aan de scriptiebegeleider. Na toestemming van de scriptiebegeleider wilden ze graag een gesprek met mij.

    Teleurgestelde studente

    Na verloop van tijd kreeg ik bericht van een teleurgestelde studente. Het plan was afgeschoten door de scriptiebegeleider.
    ‘Je kunt niet weten of klachten voortkomen uit jong ouderverlies’ was het commentaar van de scriptiebegeleidster.

    Oorzaak en gevolg

    Hoe lang zal het nog duren voor ‘professionals’ – hulpverleners en opleiders van hulpverleners – in de gaten krijgen dat volwassenen die jong een ouder hebben verloren weliswaar behoefte kunnen hebben aan hulp in verband met het vroege verlies van hun ouder(s), maar dat jong ouderverlies niet hoeft te betekenen dat Verlaat Verdriet-ers geen benul zouden hebben van oorzaak en gevolg?

    Erkennen

    Hoe lang zal het nog duren voor de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn door ‘professionals’ serieus worden genomen?
    Hoe lang zal het nog duren voor ‘professionals’ in de gaten krijgen dat klachten als gevolg van jong ouderverlies heus bestaan, ook al zijn de wetenschappelijke bewijzen daarvoor (nog) niet geleverd?
    Hoe lang zal het nog duren voor ‘professionals’ ervaringsdeskundigheid van Verlaat Verdriet-ers erkennen als eersterangs deskundigheid?

    Idee

    Heb jij, als lezer van deze blog en mogelijk Verlaat Verdriet-ervaringsdeskundige, enig idee waar dat aan zou kunnen liggen?

  • | | | | | |

    Je suis

    DoorTitia Liese

    Je suis orphelin.
    Ik ben wees.

    Al de hele week speelt het door mijn hoofd.
    Twee, nog betrekkelijk jonge, mannen vermoorden in Parijs twaalf mensen. In koelen bloede. Twee mannen – broers – die in hun vroege jeugd binnen een jaar tijd hun beide ouders verloren door de dood.
    Wezen dus.
    Bij de voorbereidingen voor deze moorden geholpen door een vrouw. Een vrouw die in haar vroege jeugd haar moeder verloor door de dood.
    Halfwees dus.
    Veelvoudige moord, in naam van een andere wees. Een andere wees die eveneens in zijn allervroegste jeugd zijn beide ouders verloor door de dood.
    De profeet Mohammed.

    Wanneer gaat de wereld het eindelijk begrijpen?

    Wanneer gaat de wereld eindelijk begrijpen hoe ingrijpend het verlies van een ouder – laat staan beide ouders – voor jonge kinderen kan zijn. En hoe verwoestend dat verlies kan zijn voor de ontwikkeling van hun identiteit.

    Mag ik dit hier wel schrijven?
    Ik voel verzet in me tegen dit schrijven. Veel verzet. Zijn deze moorden niet veel te groot en veel te verstrekkend om de gevolgen van jong ouderverlies in dit verband aan te mogen roeren?

    Mag ik hier, op deze plek, zwijgen?
    Terwijl dit mogelijke verband wel de hele week al door mijn hoofd speelt?
    Wie zegt het dan wel? Wie vraagt dan wel wanneer de wereld eens zal leren begrijpen hoe groot en omvangrijk de ruptuur van jong ouderverlies kan zijn? En ook: hoe verborgen, hoe onzichtbaar voor de buitenwereld, de problematiek van jong ouderverlies gedurende hele lange tijd kan zijn? Hoe de gevolgen van jong ouderverlies nog altijd worden gebagatelliseerd? Opzijgeschoven als ‘life-event van lang geleden’? Dat er nog altijd wordt gekeken naar ‘wie er geen last van heeft’, in plaats van te (willen) zien hoeveel volwassenen in hun dagelijkse leven worstelen met de gevolgen van dit vroege verlies?

    Wanneer gaat de wereld het eindelijk onderkennen?

    Ik weet het niet. Terwijl ik dit schrijf weet ik het nog steeds niet. Ik zet dit bericht in concept en zal het allemaal nog eens door me heen laten gaan. Het herlezen. Nogmaals overwegen.

    Want een ander, ook heel groot, deel van mij weet heel erg goed hoe groot het in werkelijkheid is. Weet heel erg goed hoe weinig kennis van en hoe weinig erkenning voor de gevolgen van jong ouderverlies er nog steeds is.
    Kinderen helpen bij verlies en rouw is één – en laat niemand nalaten kinderen die een ingrijpend verlies lijden te helpen! Maar alle Liefde voor later, alle beschilderde kisten, alle tekeningen, alle opgelaten ballonnen enzovoort, enzovoort zijn bij lange na niet genoeg.

    De gevolgen van jong ouderverlies onderkennen is twee.

    Erkennen

    Laat de wereld eindelijk begrijpen hoe groot die gevolgen kunnen zijn.
    Laat de wereld die gevolgen eindelijk onderkennen en serieus nemen.
    Laat de wereld eindelijk de noodzaak hiervan inzien.
    Laat de wereld eindelijk de gevolgen van jong ouderverlies erkennen.
    Er zijn levens te winnen!

     

     

  • | | | | | | | | | | |

    Gids naar de vormgeefster

    DoorTitia Liese

    Vandaag, 15 december 2014, is het zover: het manuscript van de Gids voor verlate rouw na jong ouderverlies gaat naar de vormgeefster.

    Geboorte van de Gids voor verlate rouw

    Eind september j.l. viel het plan een Gids te schrijven plotseling uit de lucht. Ineens was het zover: het idee en vervolgens de uitwerking van het idee.
    De maanden oktober en november 2014 hebben in het teken gestaan van schrijven, controleren, weghalen, aanvullen. Laten lezen door meelezers.

    Hun reacties maakten me blij.

    ‘Geeft de problematiek helder weer, zonder poespas en vertelt ook nog dat het niet hopeloos is.’

    ‘Er ging een wereld voor me open.’

    ‘Zo logisch allemaal.’

    ‘Wat was het heerlijk om het te lezen, zo herkenbaar.’

    ‘Zeer duidelijk, consequent en zeer de moeite waard.’

    ‘Helend en versterkend.’

    ‘Dicht bij de mensen.’

    ‘Echt mooi.’

    Nogmaals controleren. Afspreken met mezelf dat ik ‘er niet meer aan mocht komen’. Iedere afspraak met mezelf verbroken. Er toch weer steeds een beetje aan veranderen. Dit moet er nog in. Dat moet er nog in. Iedere nieuwe verandering een risico op een nieuwe fout. Het niet kunnen laten. Steeds weer. Nog iets. Nog een kleine verandering hier. Nog een kleine verandering daar. Een kleine aanvulling hier. Een kleine aanvulling daar.
    Naar de fotograaf voor een foto op de omslag. Tekst schrijven voor de achterzijde van de Gids.

    Gids voor verlate rouw na jong ouderverlies is een leidraad bij het onderkennen, het herkennen en het erkennen van VERLAAT VERDRIET. Bestemd voor ieder die wordt geraakt door de levenslange invloed van het vroege verlies van een ouder.

    Leeg nest

    Over een paar uur is het zover. Dan gaat de tekst weg. Niet meer strepen. Niet meer aanvullen. Niet meer veranderen.
    Voelt een beetje raar. Een beetje als ‘een leeg nest’. Ook al moet er nog wel het een en ander gebeuren als het manuscript terugkomt van de vormgeefster, voordat alles naar de drukker kan.

    Twintig jaar Verlaat Verdriet-werk

    In de eerste helft van januari 2015 zal, naar verwachting, het boek helemaal klaar zijn. Dat is dan meteen het feestje van mijn twintig jarig Verlaat Verdriet-werk.