• | | | | | | | | | | | | | | |

    Albertine Richaerts

    DoorTitia Liese

    Met gepaste trots

    Met gepaste trots stellen we de komende tijd de workshopleiders van symposium ZEER op 13 mei 2017 – en hun bijzondere workshops – aan je voor.  Met dank aan alle workshopsleiders die hun medewerking aan het symposium als vrijwilliger verlenen.

    Albertine Richaerts

    Ik ben Albertine Richaerts. Op mijn tiende verloor ik mijn beide ouders. Ik geef yoga- en meditatielessen, stilteweekenden in een klooster en ik begeleid mensen die jong een of beide ouders hebben verloren door overlijden. 1-2 x per jaar geef ik samen met Titia de workshop ‘Dubbel Ouderverlies’.

    Van buiten naar binnen

    Workshop

    In deze workshop richten we onze aandacht juist naar binnen, zijn we in ons lichaam met onze aandacht.
    Dit doen we door onze aandacht naar onze adem te brengen, door een aantal bewegingen te doen op ons ademritme, door een meditatie en een ontspanningsoefening te doen waarbij we proberen onze aandacht in ons lichaam te houden.

    Zorg dat je erbij bent

    Zorg dat je erbij bent op 13 mei 2017!
    Meld je aan voor het symposium

    LEES MEER

    Lees meer over yoga-docent Albertine Richaerts: www.albertinerichaerts.nl
    Lees meer over Albertine en haar workshop Van binnen naar buiten
    Lees meer over de diverse workshops die je kunt volgen bij symposium ZEER.

  • | | | | | | | | | | | | |

    Waar ging het ooit mis?

    DoorTitia Liese

    Waar ging het ooit mis?

    En nu, nu ik alles doorgewerkt heb, wat er in mijn leven met mij gebeurd is. Waar ging het ooit mis? Het moment. Toen mijn vader vroeg om zijn tweede vrouw ‘Mammie’ te noemen, zoals ik ook mijn moeder noemde. Toen ging bij mij de knop om. Ik kan soms van binnen nog voelen hoe dat gegaan is.

    Verraad

    Ik heb me er bij neergelegd en ik heb het gedaan, maar ik heb het als zo’n verraad ten opzichte van mijn moeder gevoeld dat ik op dat moment dacht; ik doe in mijn hele leven niks meer, want helemaal niets is meer de moeite waard. En daar heb ik jarenlang tegen moeten vechten. Uiteindelijk heeft het me gebracht waar ik nu ben. Daarom kan ik ook voluit zeggen dat het zo de moeite waard is.

    Zwakkeling en kneus

    Jaren en jaren heb ik mezelf een zwakkeling gevonden, een kneus, iemand die nergens echt voor kon gaan, iemand die bij alles wat ze deed mislukte. Als ik nu terugkijk naar wat er in al die jaren met me is gebeurd, dan heb ik wel degelijk keuzes gemaakt in mijn leven, ook al had ik altijd het gevoel dat ik mij door omstandigheden liet leiden.

    Altijd doorgegaan

    Ik ben altijd door gegaan, tegen alle scepsis, ongeloof en minachting in. Ik heb alles opzij gezet om te komen waar ik nu ben en ik heb, ondanks teleurstellingen en tegenslagen, nooit opgegeven. Het kind, het meisje, de jonge vrouw, de vrouw die altijd aan alles twijfelde, en het meeste nog aan zichzelf, is de vrouw geworden die nu met grote letters boven haar hoofd voelt staan: WEET ALLES VAN VERLAAT VERDRIET WAT NODIG IS OM ANDERE MENSEN IN HUN PROCES VAN DIENST TE KUNNEN ZIJN. Een autodidact zou je kunnen zeggen, maar dan wel een autodidact van een speciale soort, die om te beginnen eerst de puinhopen van haar eigen bestaan heeft moeten verkennen, inventariseren en grondig heeft moeten opruimen, die alles wat stond af heeft moeten breken, alvorens het huis steen voor steen weer op te kunnen bouwen. Een degelijk bouwplan ontbrak, dat moest al werkend uitgevonden worden, maar het huis dat nu staat is stevig en nog mooi ook.

    Mezelf recht gedaan

    Steeds was ik uitgegaan van de gedachte dat ik trots zou zijn op mezelf als ‘het grote werk’ eenmaal achter de rug zou zijn. Maar dat ben ik niet. Ik ben niet trots op mezelf. Ik heb een oude belofte ingelost. Ik heb er geen behoefte meer aan om trots te zijn op mezelf. Ik heb mezelf recht gedaan. Zo voelt het en zo is het goed. Van binnenuit doorgaan, linksom, rechtsom, het moet gebeuren en je moet het doen. Buiten is binnen geworden. Het voelt als een missie, ik heb er geen ander woord voor.

    Een verlies van dezelfde orde

    Volwassenen weten van elkaar verschrikkelijk zeker: het ergste wat je kan overkomen is je kind verliezen. Een kind dat een ouder verliest, lijdt een verlies van dezelfde orde. Het is de hoogste tijd dat volwassenen dat zien en erkennen. Een ingrijpend verlies als jeugdervaring, kinderen en rouw, wordt pas werkelijk serieus genomen als Verlaat Verdriet serieus genomen wordt. Nu en in de toekomst.

    Een leven te winnen

    Het geschenk om te worden wie je bent
    Van binnenuit doorgaan
    Linksom, rechtsom
    Totdat binnenkant buitenkant wordt
    Je hebt een – extra – leven te winnen

    SYMPOSIUM ZEER

    Ben je Verlaat Verdriet-er?
    Herken je je in bovenstaand fragment?
    Dan is symposium ZEER op 13 mei 2017 geschikt voor jou.
    Weet dat je welkom bent.
    Meld je aan!

    INTERVIEW

    Bovenstaande tekst is afkomstig uit het interview dat Joyce de Schepper (redactie glossy ZEER) een paar jaar geleden met Titia Liese had.
    In de komende dagen meer delen uit dit interview in de blogs.

    Het hele interview

    Lees het hele interview

    VERMENIGVULDIGEN DOOR DELEN

    Help mee zo veel mogelijk mensen te bereiken voor dit symposium.
    Deel ZEER- berichten in je eigen netwerk!

  • | |

    Hoe kom je op het pad om te weten wie je bent?

    DoorTitia Liese

    Hoe kom je op het pad om te weten wie je bent?

    Worden wie je bent

    Hoe kom je op dat pad om te weten wie je bent? Het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek bestaat uit verschillende componenten waaronder werkbladen die je helpen zicht te krijgen op verschillende aspecten die een rol spelen bij een verlaat rouwproces.

    Weer kind worden van je overleden ouder

    Handvatten die helpen te worden wie je bent en waar je op dit moment in je leven staat. Werkbladen die je uitnodigen om inzicht te krijgen in wat belangrijk voor je is. Zichtbaar maken wie je overleden ouder is geweest zodat je weer kind van je ouder kunt worden. Daar gaat het over.

    Herkennen en erkennen

    Ook ondersteuning bij het zoeken naar degene die jou kan begeleiden. Opvallend is dat veel mensen hun problematiek als heel zwaar inschatten: daar moet een psycholoog bij komen om het op te lossen. Maar je hebt niet altijd een zware therapie nodig. Herkenning en erkenning brengen je veel rust en inzicht, ook om te beslissen hoe je verder wilt gaan.

    Begrip

    Ik denk dat je in de eerste plaats gewoon iemand nodig hebt die snapt waar het over gaat. Iemand die je verhaal kan volgen, die begrijpt waar je het over hebt, die de tekenen verstaat, die wat je zegt niet in twijfel trekt en die niet vindt dat je nu maar eens op moet houden in het verleden te graven omdat je nu leeft. Iemand die er helemaal voor je wil en kan zijn, een man of een vrouw die weet hoe eng en hoe eenzaam het allemaal kan voelen. Iemand bij wie je verhaal niet stagneert op een moment dat je je weer niet gezien en gehoord voelt.

    De kracht van lotgenotencontact

    De kracht van lotgenotencontact is daarom zo helend, en veel groter dan mensen vaak tevoren inschatten, al was het maar omdat het woord ‘lotgenoten’ naar sneu en zielig schijnt te ruiken. Mensen met verlaat verdriet zijn meestal mooie, krachtige mensen die veel over het leven hebben geleerd. Ze hebben elkaar zoveel te bieden. Daar is helemaal niets sneus of zieligs aan. Verre van dat.

    Vertrouwen

    Nu pas hoef ook ik me voor mezelf niet meer in allerlei verontschuldigende bochten te wringen over wat ik te bieden heb. Kom maar en geloof er maar in. Vertrouwen is de belangrijkste sleutel in een verlaat rouwproces. Dit is het, wat ik te bieden heb. Het werkboek is geen gewoon leesboek of naslagwerk, maar een verwerkboek dat uitnodigt dingen te doen. Het is een verslag van mijn proces, mijn verhaal, dat is het ook. Een verhaal dat kan helpen en helen.

    SYMPOSIUM ZEER

    Ben je Verlaat Verdriet-er?
    Herken je je in bovenstaand fragment?
    Dan is symposium ZEER op 13 mei 2017 geschikt voor jou.
    Weet dat je welkom bent.
    Meld je aan!

    INTERVIEW

    Bovenstaande tekst is afkomstig uit het interview dat Joyce de Schepper (redactie glossy ZEER) een paar jaar geleden met Titia Liese had.
    In de komende dagen meer delen uit dit interview in de blogs.

    VERMENIGVULDIGEN DOOR DELEN

    Help mee zo veel mogelijk mensen te bereiken voor dit symposium.
    Deel ZEER- berichten in je eigen netwerk!

  • | | |

    Verlatingsangst en bindingsangst

    DoorTitia Liese

    Verlatingsangst en bindingsangst

    Verlaat Verdriet-mensen die slecht in een relatie zitten, denken vaak dat dat te maken heeft met verlatingsangst of bindingsangst. Verlatingsangst-bindingsangst spelen zeker een grote rol.

    Eigenwaarde

    Maar een minstens even grote rol in relaties speelt het gevoel voor eigenwaarde, of eigenlijk: het ontbreken daarvan. Vaak kennen mensen die jong hun ouder(s) verliezen zichzelf weinig waarde toe.

    Zorg

    Kinderen ontlenen een essentieel deel van hun natuurlijke, vanzelfsprekende, gevoel van eigenwaarde aan de zorg die ze van hun ouders krijgen. Dat deel van hun identiteit dat zich niet goed heeft kunnen ontwikkelen, door de dood van een ouder. Het is mijn overtuiging dat het fundamentele gebrek aan zelfvertrouwen, dat kenmerkend is voor veel mensen die jong een ouder hebben verloren, voor een belangrijk deel toe te schrijven is aan die ontbrekende zorg. Want wie was op het juiste moment, op de juiste, vanzelfsprekende manier trots op je, alleen maar omdat je iemands kind bent, los van wat je presteerde?

    Zelfbeeld

    De meeste Verlaat Verdriet-mensen hebben een slecht zelfbeeld, of helemaal geen beeld van zichzelf, of een negatief beeld. Er zitten grote gaten in hun identiteit en ze hebben zich met overlevingspatronen staande moeten houden. Ik denk dat veel van ons zichzelf zo opgeblazen hebben dat je ook bijna kunt denken dat we juist over grote ego’s beschikken. Maar daaronder zit bijna altijd een radeloos en eenzaam kind. Dat zit overal in. In hun partnerrelatie, in hun relatie met de kinderen, in de manier waarop ze in hun werk staan, de waarde die ze aan hun naasten geven.

    Zorgen voor anderen

    Ze proberen hun eigenwaarde te ontlenen aan het zorgen voor anderen. Dan geef je jezelf de illusie dat je gehoord en gezien wordt. Maar het is meestal niet meer dan een illusie die je langzaam maar zeker van binnen uitholt. Ze geven altijd aan anderen wat ze zelf hadden willen krijgen en niet gekregen hebben. Vroeger of later: ze lopen daarin vast.

    SYMPOSIUM ZEER

    Ben je Verlaat Verdriet-er?
    Herken je je in bovenstaand fragment?
    Dan is symposium ZEER op 13 mei 2017 geschikt voor jou.
    Weet dat je welkom bent.
    Meld je aan!

    INTERVIEW

    Bovenstaande tekst is afkomstig uit het interview dat Joyce de Schepper (redactie glossy ZEER) een paar jaar geleden met Titia Liese had.
    In de komende dagen meer delen uit dit interview in de blogs.

    VERMENIGVULDIGEN DOOR DELEN

    Help mee zo veel mogelijk mensen te bereiken voor dit symposium.
    Deel ZEER- berichten in je eigen netwerk!