• | |

    Over ontwijken en uitstellen

    DoorTitia Liese

    ‘Het moet nu maar eens over zijn.’ Een groot verlangen van veel Verlaat Verdriet-ers. Misschien wel het grootste verlangen.

    Het moet nu maar eens over zijn

    Vandaag werd ik me er weer eens van bewust. Het moet nu maar eens over zijn.
    Waar gaat dat dan eigenlijk over? Wat moet dan maar eens over zijn?
    Mogelijk spelen deze gevoelens ook bij jou. ‘Het moet nu maar eens over zijn.’
    Ben jij je er ooit goed van bewust wat je daarmee bedoelt?
    Wat moet dan maar eens over zijn?

    Ontwijken en uitstellen

    ‘Soms ben ik heel snel. Maar in uitstellen ben ik ook heel bedreven.’ schreef ik vanochtend in een reactie.
    Ontwijken. Uitstellen. Bekende Verlaat Verdriet-thema’s. Thema’s waar veel over te zeggen valt. Bijvoorbeeld in het (zelf)onderzoek naar de vraag of de dood van je ouder voor jou een trauma is geweest.
    Maar er is ook een ander perspectief op ontwijken en uitstellen mogelijk. En die gedachte wil ik nu graag met je delen.

    Vicieuze cirkel

    ‘Ontwijken. Uitstellen. Ik ben daar zo bedreven in geweest’ denk ik bij mezelf. ‘Hoe bedoel je?’ reageert een ander stemmetje in me. ‘Je doet het nog.’ Ik barst in lachen uit. Aan m’n computer. Want ja: het is waar. Ik doe het nog. ‘Ho’ zegt weer een ander stemmetje in mij. ‘Maar het is nu wel heel anders dan vroeger.’
    Vroeger werd ik namelijk kwaad op mezelf. Woedend. Gaf mezelf op m’n kop. Kwam in de vicieuze cirkel terecht van permanent ongenoegen. Kwam vervolgens tot helemaal niets meer. En hup: nog een vicieuze cirkel van ontwijken. Van uitstellen.

    Doen

    Gelukkig gaat dat tegenwoordig heel anders. Bij mij althans.
    Ontwijken: ja – ik doe het nog steeds.
    Uitstellen: ja – ik doe het nog steeds.
    Maar anders dan vroeger zie ik nu wat ik doe. Ik reken mezelf er niet meer zo negatief op af. Kijk er een dagje naar. Misschien nog een dagje. Kan ook een weekje worden. Maar dan ga ik het gewoon doen.

    De weg naar heling

    De weg naar heling gaat voor een Verlaat Verdriet-er in stapjes.
    Bijvoorbeeld door te onderkennen wat ontwijken en uitstellen voor jou betekenen.

  • | |

    Over gevoelens en emoties: schuldgevoelens

    DoorTitia Liese

    Machteloos

    Veel volwassenen die jong een ouder hebben verloren, hebben zich als kind niet gezien en niet gehoord gevoeld. Er voltrok zich in hun leven een ramp die voorgoed alles veranderde. Het kind  stond aan de kant en kon niets doen om deze ramp te voorkomen. Op het moment dat het onomkeerbare verlies het leven voorgoed veranderde, moest het kind dus machteloos toezien hoe alles anders werd.

    Niet gezien en niet gehoord

    Bijna niets is zo pijnlijk en zo desastreus voor mensen – en dus ook voor kinderen – als zich niet gezien te voelen. Niet gehoord. De kans is daarom groot dat deze kinderen –  als reactie – zichzelf schuld zijn gaan geven aan de dood van de ouder. Liever jezelf de schuld geven van wat er gebeurt, dan te moeten leven met het gevoel er niet toe te doen. En eigenlijk helemaal niet te bestaan.

    Schuldgevoelens

    Als deze schuldgevoelens niet worden herkend als plaatsvervangers voor heel andere gevoelens, maar zijn behandeld als reële schuldgevoelens, kun je een leven lang schuldgevoelens met je meedragen. Schuldgevoelens die oorspronkelijk niets met schuld te maken hebben.

    De reden om op deze plaats wat uitgebreider op schuldgevoelens in te gaan is dat het niet zo heel vaak voorkomt dat gevoelens van schuld als (mede)veroorzaker van het overlijden van de ouder worden genoemd. (Namelijk schuld omdat je iets – fout– gedaan hebt.) Terwijl wel soms gevoelens van tekortschieten worden genoemd. (Namelijk schuld omdat je iets nagelaten hebt).

    Nu

    Het is daarom raadzaam er attent op te zijn of gevoelens van schuld ten aanzien van de dood van je ouder bij jou gespeeld hebben of spelen. En in welke vorm deze gevoelens zich in dat geval voor hebben gedaan. Of zich nu nog bij je voor doen.

    De weg naar heling

    De weg naar heling gaat voor een Verlaat Verdriet-er in stapjes.
    Bijvoorbeeld door te onderkennen wat ‘schuldgevoel’ betekent voor jou.

    Lees meer

    Lees hoofdstuk 11 Gevoelens en emoties. Bladzijde 100.
    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek

  • | |

    Van levenslang naar levenslange invloed

    DoorTitia Liese

    Zondagavond 16 mei 2021. Ik kom thuis van een lange wandeling op Landgoed Welna.
    Welna. Een bijzondere plek. Een plek met een geschiedenis. Ook voor mij.
    Niet in de laatste plaats door de ruimte die ik daar een aantal keren heb gehuurd voor workshops.

    Workshops

    De allereerste workshop voor Dochters zonder Moeder (rond 1995). Meer workshops op deze bijzondere plek volgden. Verlaat Verdriet-workshops. Workshops Dubbel Ouderverlies. Kleine groepjes. Onze eigen kookster/dochter-zonder-moeder Andrea die ons verzorgde met heerlijke maaltijden. Het Grote Huis Welna van eigenares Ida/ dochter-zonder-vader. De Buys Ballot werkruimte. De Koepel. Bos. Hei. Ruimte. Spanning: hoe zal het gaan?

    Herinneringen

    Herinneringen komen boven als ik hier rondloop. Al wandelend gaan de deelnemers aan deze workshops door mijn hoofd. Het begin van mijn Verlaat Verdriet-werk. Mijn eigen ontdekking van het verschil tussen ‘Ik heb levenslang, en dat is vooral de schuld van mijn stiefmoeder’ naar een levenslange ontdekkingstocht. Naar mijzelf. Naar de invloed van jong ouderverlies op de langere termijn. Niet alleen bij mijzelf, maar ook mij andere volwassenen die in hun jeugd hun ouder(s) verloren.
    Bijzonder. Pijnlijk. Verdrietig. Wanhopig makend. Schokkend. Maar ook vreugdevol. En van een heel bijzondere schoonheid.
    Hoe zal het gaan met de deelnemers van deze eerste workshops op Welna?

    Een nieuw begin

    Een bijzondere avond. Op een bijzondere plek. Met onverwacht mooi weer. In plaats van de voorspelde regen lichte het bos op in het heldere, frisse groen van de nieuwe, jonge blaadjes. Er is altijd een nieuw begin.

  • | | | |

    Wat is ‘je aanpassen’ toch een hardnekkig fenomeen

    DoorTitia Liese

    Je aanpassen. Wat is dat toch een hardnekkig fenomeen. Zeker als je jong je ouder(s) verloor door overlijden. Je leven veranderde ingrijpend als gevolg van dit onomkeerbare verlies. Je moest je aanpassen aan veranderde omstandigheden. En dat deed je. Je paste je aan.

    Je paste je aan

    Veel Verlaat Verdriet-ers pasten zich aan omstandigheden aan die niet goed meer voor je waren.
    Je overgebleven ouder kon de zorgtaak als alleenstaand ouder niet goed aan. Je paste je aan. Of je overgebleven ouder overcompenseerde in haar/zijn zorgtaak. Je paste je aan. Er kwam een nieuwe partner. Je paste je aan. Mogelijk was er – hoe jong je ook was! – geen klik tussen jou en de nieuwe partner. Je paste je aan. Of er was juist een slechte klik met de nieuwe partner. Je paste je aan. Er ontstond een nieuw gezin. Je paste je aan. Verloor je oorspronkelijke plek. Je paste je aan.

    Eigenwaarde

    Kinderen zijn zo flexibel. Ze passen zich wel aan. Daar worden kinderen positief op gewaardeerd. Wat mogelijk tot gevolg heeft gehad dat jij je gevoel voor eigenwaarde bent gaan ontlenen aan jouw vermogen om je aan te passen.

    Prijskaartje

    Alsof aanpassen allemaal gemakkelijk gaat. Vanzelf. Alsof er geen prijskaartje aan hangt. Zoals de gevolgen die ‘aanpassen’ heeft gehad voor wie je bent geworden. Voor je identiteit. Voor je gevoel van eigenwaarde. Je gevoel van bestaansrecht. Voor de betekenis die ‘grenzen’ voor je heeft.
    Je aanpassen. Een fors prijskaartje in de afdeling ‘Overlevingspatronen.’ Een hardnekkig fenomeen.
    Ook dat onderzoek je in een verlaat rouwproces.
    Wie ben ik. Wat doe ik. Wat wil ik.

    Lees

    Gat in je ziel
    Aanpassen en uitbarsten – bladzijde 48.
    www.gatinjeziel.nl 

    Kijk

    Rouw kent geen tijd