• | | | | | | | |

    Opnieuw geboren worden

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Afgelopen weekend heb ik, samen met L, een heel bijzonder weekend van de individuele biografische cursus Heel je leven ervaren.
    L, nu 75+, verloor vlak na haar geboorte niet haar ouders door de dood, haar ouders konden/mochten niet voor haar zorgen. Als gevolg daarvan groeide L. tot haar 15e op in diverse kindertehuizen (‘bij de nonnen’, zoals ze dat zelf vooral verwoordt).

    Aanpassen

    Een leven lang heeft L. het gevoel gehad niet gehoord en niet gezien te zijn.
    Niet gehoord en niet gezien in haar eenzaamheid – niemand die ooit vroeg: hoe gaat het met jou.
    Niet gehoord en niet gezien in haar onzekerheid – niemand die zich ooit afvroeg: wat gebeurt er in een kind dat van kindertehuis naar kindertehuis wordt verplaatst.
    Aanpassen, dat was wat ze moest.
    Niet zeuren.
    Niet klagen.
    Niet vragen.
    Niemand die jou ziet.
    Niemand die jou hoort.

    Anders

    L. voelde zich een leven lang anders dan anderen.
    Voelde levenslang: ik hoor er niet bij. Ik doe er niet toe.
    Met mij hoef je geen rekening te houden.
    Ze voelde een leven lang haar innerlijke eenzaamheid.
    Een buitenstaander te zijn.

    Een leven lang strijd

    Een leven lang heeft L. strijd gevoerd.
    Strijd om zichzelf een plaats te geven in het leven.
    Strijd om zichzelf een plaats te geven als vrouw.
    Strijd om zichzelf een plaats te geven in haar huwelijk.
    Strijd om zichzelf een plaats te geven als moeder.
    Strijd om zichzelf een plaats te geven als mens.

    Geesteskracht

    ‘Je kunt altijd weer opnieuw geboren worden’, zegt L. als we samen aan de ontbijttafel zitten.
    ‘Je kunt jezelf altijd weer de ruimte geven om opnieuw geboren te worden.’
    Ik val stil.
    Wat een geesteskracht heeft deze bijzondere, wijze vrouw.
    Wat een verademing in deze tijd van verwerkdwang: verder met je leven. Achter je laten. Alsof verdriet, pijn, angst niet bij het leven horen.
    Ja – je kunt jezelf altijd de ruimte geven om opnieuw geboren te worden. 

    De geboorte van Venus

    Afbeelding: De geboorte van Venus, geschilderd door Sandro Botticelli.

  • | | | | | | | | | |

    Mijn Geheim: interview van Channah Kalmann

    DoorTitia Liese

    Channah Kalmann interviewt Titia Liese voor Mijn Geheim

    Titia Liese (1949) is acht jaar als haar moeder overlijdt aan de gevolgen van borstkanker. Pas vele jaren later komt ze erachter hoeveel invloed het verlies van haar moeder op haar persoon en haar verdere leven heeft gehad. Verlaat verdriet, noemt ze dat. Nu helpt ze anderen die ook op jonge leeftijd een of twee ouders hebben verloren hun verlaat verdriet te erkennen en een verlaat rouwproces aan te gaan.

    Ze had een fijn leven, Titia Liese. Ze groeide op in Wildervank, Groningen, als oudste kind van liefdevolle ouders, die een goed, harmonieus huwelijk hadden. Ze kozen na de oorlog heel bewust voor kinderen. Linkse idealisten waren het.
    Maar als Titia zes jaar oud is, slaat het noodlot toe. Bij haar moeder wordt borstkanker ontdekt. Haar borst wordt geamputeerd, ze wordt bestraald, maar overlijdt twee jaar later aan de gevolgen van botkanker.

    Titia heeft helemaal geen eigen, innerlijke, herinneringen aan haar moeder. “Dat is ook kenmerkend voor kinderen die op deze leeftijd een ouder verliezen,” vertelt ze. “Er gaat als het ware een deur dicht in je ziel.”

    Lees meer in onderstaand artikel 

     

     

     Mijn Geheim

  • | | | | | | | | | | |

    Basisworkshop Verlaat Verdriet 2016

    DoorTitia Liese

    Jongen en meisje

    Ervaringen van deelnemers

    ‘Een warm bad.’
    ‘Eindelijk heb ik over mijn vader kunnen praten met mensen die me begrijpen.’
    ‘Mijn moeder is echt dichterbij gekomen.’
    ‘Het heeft me veel opluchting gebracht.’
    ‘Dit had ik veel eerder moeten doen.’
    ‘Ik ben blij dat ik deze stap heb gezet.’

    Data basisworkshop Verlaat Verdriet voorjaar 2016

    Donderdagavond 19.00 uur tot zaterdagmiddag ± 16.00 uur, inclusief verblijf.
    Je bent welkom!

    19, 20 en 21 mei 2016
    27, 28 en 29 mei 2016 (België)
    23, 24 en 25 juni 2016
    Juli en augustus op afspraak
    22, 23 en 24 september 2016 (volgeboekt)
    27, 28 en 29 oktober 2016 (volgeboekt)
    24, 25 en 26 november 2016 (nog 1 plaats beschikbaar)
    15, 16 en 17 december 2016

     

    Direct aanmelden

    BASISWORKSHOP VERLAAT VERDRIET

    Het volgen van de basisworkshop Verlaat Verdriet biedt je de gelegenheid gedurende 2,5 dag intensief aandacht te besteden aan het vroege verlies van je ouder, te delen met ervaringsgenoten en te leren van de theoretische onderbouwing van Verlaat Verdriet en verlate rouw die Titia Liese in de workshop biedt.

    In de tijd tussen de workshop en de Terugkomdag geef je uitvoering aan voornemens die je tijdens de workshop formuleert en die passen bij jou, bij jouw specifieke situatie, bij jouw wensen en bij jouw mogelijkheden.

    Lees meer

    Lees meer over inhoud, plaats en prijs van de basisworkshop Verlaat Verdriet

     

    Ik mag verdrietig zijn

    Arm
    Heel even
    Om me heen
    Ik mag verdrietig zijn
    Traan

  • | | | | | | |

    Rituelen en symbolen

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Alweer een jaar voorbijgegaan.
    Een jaar met een cyclus van de jaartraining De kunst van het verbinden.
    De laatste dag van de jaartraining is een dag met rituelen. Met symbolen.
    Een dag dus waarin gevoelens (tastbare) vormen krijgen.

    Groots, soms te groot

    Regelmatig merk ik hoe lastig het voor cursisten kan zijn om vorm te geven aan gevoelens.
    Rituelen en symbolen: bij veel mensen roepen ze drempels op. Het moet dan te groots zijn. Te veel. Gevoelens van: ‘Dat kan ik niet’ of ‘Ik heb niks met rituelen en symbolen’ steken de kop op.
    Het helpt altijd om mensen voor wie rituelen en symbolen drempels opwerpen te laten zien – en te laten ervaren – dat het, zeker in de jaartraining, gaat om dat wat dichtbij ligt. Voor het grijpen, zeg maar.

    Athena

    Rouwend

    Zelf heb ik altijd een bijzondere verbinding gevoeld met de Griekse godin Pallas Athena.
    Godin van de hemel.
    Van wijsheid.
    Van kunst.
    Van krijgskunst.
    Van vrede.
    Ik denk dan meteen aan twee reliëfs. Het ene reliëf laat Pallas Athena zien.
    Moe van de strijd.
    Vermoeid. Rouwend om de geleden verliezen.

    Voortsnellend

    Het andere reliëf, één van mijn grote favorieten: een snel lopende Athena.
    Op weg naar de strijd doet ze nog net even haar sandaal goed.

    Overwinningsbeeld

    Vorige week bracht ik een bezoekje aan de kringloopwinkel. Daar stond ze ineens. In het klein. Het beeld van Athena Parthenos. Eén van mijn andere favoriete beelden. De Nikè Athena – godin van de overwinning. Al zal de Romeinse kopie – het enige wat ons nog rest van dit enorme beeld (34 m hoog, van ivoor en goud) – nooit echt een plaatsje krijgen in mijn hart. Ik voel de aanwezigheid van het oorspronkelijke beeld van de Griekse beeldhouwer Pheidias met name in de symboliek van de vele overwinningstekens die dit beeld rijk is.
    Vind ik het mooi? Nou nee.
    Kopen? Niet doen. Ik heb al zoveel.
    Ik loop de winkel uit. Nog voor ik bij de auto ben keer ik om. Nooit eerder heb ik dit overwinningsbeeld in een kringloopwinkel aangetroffen (In Athene word je vast met d’r doodgegooid!).
    Ik loop terug.
    Ik koop Athena.
    Ik neem d’r mee naar m’n huis.
    Ik zet Athena op m’n schoorsteenmantel.
    Ze ziet eruit als een tevreden Italiaanse matrone.
    Maar ja: dat heb je met die Romeinse kopieën.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Dichtbij

    Rituelen?
    Symbolen?
    Vormgeven?
    Ze zijn dichterbij dan je waarschijnlijk denkt.
    Kijk om je heen.
    Het is er allemaal.
    Ook voor jou.