• | | | | | | | | | | | | |

    Harriët van Veen

    DoorTitia Liese

    Met gepaste trots

    Met gepaste trots stellen we de komende dagen de workshopleiders van symposium ZEER op 13 mei 2017 – en hun bijzondere workshops – aan je voor.  Met dank aan alle workshopsleiders die hun medewerking aan het symposium als vrijwilliger verlenen.

    Harriët van Veen

    Mijn naam is Harriët van Veen. Ik ben 38 jaar, getrouwd, moeder, Verlaat Verdriet-er en psychosociaal therapeut.
    Persoonlijk doorliep ik een intensief Verlaat Verdriet traject, waarin ik ontdekte wat het vroege verlies van mijn moeder teweeg had gebracht. Maar vooral ook ontdekte ik hoe Harriët er weer mocht zijn doordat haar hart gehoord werd.
    Tegenwoordig bied ik met mijn praktijk ‘Heel je LEV’ (LEV betekent hart) plek aan mensen die het LEV hebben de reis naar hun hart te maken. De plek waar zowel (verlaat) verdriet als passie en oorsprong liggen.

    Op welk fundament bouw jij?

    Workshop

    Herken jij je in de patronen van Verlaat Verdriet?
    Worstel jij met zóveel meer dan alleen het verlies van je ouder?
    Merk je bijvoorbeeld dat je het moeilijk vindt om jezelf en anderen te vertrouwen, weet je soms niet wat jij zelf wilt en wat jouw passies zijn? V
    ind je het moeilijk om hulp te vragen of om je grenzen aan te geven?

    In deze workshop Op welk fundament bouw jij? wil ik teruggaan naar jouw roots.

    Informatie over Harriët

    Mijn praktijk voor psychosociale therapie en coaching heet ‘Heel je LEV’.
    www.heeljelev.nl
    Email: harriet@heeljelev.nl

    Zorg dat je erbij bent

    Zorg dat je erbij bent op 13 mei 2017
    Meld je aan voor het symposium

    Lees meer

    Lees meer over Harriët en haar workshop Op welk fundament bouw jij?
    Lees meer over de diverse workshops die je kunt volgen bij symposium ZEER.

  • Liese Vijfeijken

    DoorTitia Liese

    Met gepaste trots

    Met gepaste trots stellen we de komende dagen de workshopleiders van symposium ZEER op 13 mei 2017 – en hun bijzondere workshops – aan je voor.
    Met dank aan alle workshopsleiders die hun medewerking aan het symposium als vrijwilliger verlenen.

    Liese Vijfeijken

    Ik ben Liese Vijfeijken, psycholoog en psychotherapeut. Ik heb een eigen praktijk in Hasselt (BE) waarbij ik focus op rouw en verlies.
    Het verlies van mijn vader toen ik 16 was, en de intense weg die ik hierdoor afgelegd heb, zorgt voor een sterke voeling met en interesse voor dit thema.

    Onze overlevingsstrategieën: een tipje van de sluier opgelicht

    Workshop

    De dood van onze ouder(s) heeft ons leven serieus op z’n kop gezet. De ouder was weg voor altijd, en alles veranderde. Hoe blijf je dan als kind staan? Je ontwikkelt strategieën die je helpen om met de situatie om te gaan, om te overleven. Ieder doet dit op zijn eigen manier, bijvoorbeeld door zich onzichtbaar te maken, door alles perfect te doen, door zich af te zetten tegen de omgeving, door de emoties te verstoppen, door te zorgen voor de mensen rondom zich……………
    Lees meer over de workshop van Liese: ‘Onze overlevingsstrategieën: een tipje van de sluier opgelicht’.

    Informatie over Liese

    Liese Vijfeijken
    Psycholoog
    Psychotherapeut
    ik en gij, een psychologenpraktijk met de focus op rouw en verlies

    www.ikengij.be
    facebook.com/ikengij.be

    Zorg dat je erbij bent

    Zorg dat je erbij bent op 13 mei 2017
    Meld je aan voor het symposium

    Lees meer

    Lees meer over Liese en haar workshop Onze overlevingsstrategieën: een tipje van de sluier opgelicht

    Lees meer over de diverse workshops die je kunt volgen bij symposium ZEER.

  • | |

    Acht jaar

    DoorTitia Liese

    Acht jaar

    Titia: Ik was acht jaar toen ik in 1957 mijn moeder verloor. Door dit vroege verlies veranderde mijn leven ingrijpend, ook al ging mijn leven ogenschijnlijk gewoon door. 

    Te zwaar

    Tot diep in mijn veertigste heb ik heel vaak het gevoel gehad dat mijn leven te zwaar was om het te leven. Ik wilde vaak liever dood zijn, of anders gezegd; ik wilde liever niet meer leven, omdat ik helemaal niet wist hoe je dat moest doen ‘leven’. Totdat ik geconfronteerd werd met borstkanker, of eigenlijk met het apparaat voor de mammografie. Toen ik daarvoor stond, dacht ik in een flits ‘dat van liever dood willen zijn is niet waar, ik wil helemaal niet dood’.

    Ommekeer

    Dat is één van de momenten in mijn leven geweest, waarop er iets in me gebeurde dat ruimte gaf voor grote veranderingen binnen mijzelf. Een ommekeer zou je kunnen zeggen. Tot die tijd was ik ervan overtuigd dat mijn leven totaal verziekt was door het overlijden van mijn moeder en doordat mijn vader hertrouwde. Een slecht huwelijk dat na bijna veertien jaar eindigde in een scheiding. Een hele slechte gang van zaken voor een kind, voor mij dus, dat door de ziekte van haar moeder en de dood die daarop volgde het vertrouwen in het leven toch al behoorlijk had verloren.

    Buikpijnen

    Rond mijn zeventiende, ik woonde al niet meer thuis, had ik vaak heftige buikpijnen waar medisch gezien geen verklaringen voor waren. Ik kan me niet herinneren dat ooit iemand op het idee gekomen is dat het wel eens te maken zou kunnen hebben met de ervaringen die ik had gehad. In ieder geval heeft nooit iemand dat tegen mij gezegd.

    Depressief

    Na mijn twintigste was ik hele lange periodes (rand)depressief. Met heel veel moeite kroop ik steeds weer uit die depressieve periodes. Om meteen weer angstig af te wachten wanneer de volgende zou komen. Aan de buitenkant is dat nooit zo te zien geweest. Die buitenkant ging gewoon door, ook voor de mensen die dichtbij me stonden.

    Symposium ZEER

    Ben je Verlaat Verdriet-er?
    Herken je je in bovenstaand fragment?
    Dan is symposium ZEER op 13 mei 2017 geschikt voor jou.
    Weet dat je welkom bent.
    Meld je aan!

    Interview

    Bovenstaande tekst is afkomstig uit het interview dat Joyce de Schepper (redactie glossy ZEER) een paar jaar geleden met Titia Liese had.
    In de komende dagen meet delen uit dit interview in de blogs.

    Vermenigvuldigen door delen

    Help mee zo veel mogelijk mensen te bereiken voor dit symposium.
    Deel ZEER- berichten in je eigen netwerk!

  • | | | | | | | | | | |

    Wolf Biermann – Tot op de dag van vandaag

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

     

    ‘Tot op de dag van vandaag wordt uw leven bepaald door een man die u maar één keer bewust hebt gezien. U was nog geen 4 jaar oud en de ontmoeting duurde nog geen half uur.
    ‘Het ingebakken verdriet om mijn vader is de wet waar ik naar leef’

    Wolf Biermann

    In Volkskrant Magazine van vandaag (4 maart 2017) lees ik het interview met de bekende Duitse zanger Wolf Biermann (geboren in 1936).
    Op zeven-jarige leeftijd verloor Biermann zijn vader. Zijn – Joodse – vader stierf in 1943 in vernietingskamp Auschwitz.

    Bezoek aan zijn vader

    Als kind van vier bezocht hij met zijn moeder zijn vader die toen gevangen zat in de gevangenis in Bremen.
    …………..’In de kantine stonden twee stoelen met een lange tafel ertussen. Mijn moeder nam mij op schoot. Toen werd mijn vader binnengeleid. Hij had pyama-achtige kampkleding aan, zijn hoofd was geschoren. Mijn moeder mocht hem niet aanraken’……….

    Vertrouwd

    ‘Vond u het spannend?’ ‘Nee. Geen kloppend hart, geen spoortje verlegenheid. Hij was even vertrouwd en even dichtbij als mama.’

    Hoe kan dat?

    ‘Voordat mijn moeder ging werken bij de stomerij Dependorf vertelde ze me elke avond een verhaaltje over hem voor het slapengaan. En iedere ochtend een goedmorgenverhaaltje. Ze had een geweldige truc: elke ochtend legde ze iets in mijn kraanwagentje, dat in het trappenhuis stond. Een snoepje, een hostie of een koekje, een suikerklontje, een kippenveer, een knikker. Bij het ontbjt vertelde ze dan over de avontuurlijke wijze waarop deze kostbaarheden van Bremen dwars door de Lüneburger Heide, over de Elbe, naar mij toe waren gekomen. De regen trotserend en de dieven te slim af, die mijn cadeau hadden willen stelen. Net zoals de katholieken met de hostie het lichaam van Jezus tot zich nemen, at ik iedere ochtend de hostie met mijn vaders lichaam, in de waarste zin van het woord……..’

    Mijn moeder

    ‘Mijn moeder was naaister, een sterke, slimme, volkse Moeder Courage.’

    Mijn vader

    ‘…………..Ik ben al mijn hele leven in Auschwitz. Vanaf het begin, altijd weer. Iedere schoorsteen herinnert me aan mijn vader’