• | |

    LAT (en verder)

    DoorTitia Liese

    Dertig jaar geleden kocht ik in Nunspeet een huis. Het huis waarin ik nu woon & werk. Vierendertig was ik, en alleenstaand. Compleet met keurig leraresseninkomen. Een huis kopen was dus mogelijk. En dat deed ik. Een huis kopen voor mezelf lukte goed. Blij was ik met deze, grote, stap.
    De strijd om de vraag of ik het wel of niet aan zou durven een kind te krijgen was op dat moment nog lang niet gestreden. ‘Stel dat ik besluit dat het kan, een kind krijgen. Dat ik het kan, een kind krijgen. Stel dat ik dan doodga, voordat het kind volwassen is. Dan moet dat kind toch geld genoeg hebben om een fatsoenlijke studie te doen.’ De dochter-zonder-moeder-in-mij aan het woord. De dochter-zonder-moeder-in-mij won (zoals zo vaak indertijd, maar da’s een ander verhaal). Ik kocht mijn huis op basis van levensverzekering.

    Elk nadeel hep se foordeel

    ‘In 2014 keert – bij leven en welzijn – de levensverzekering uit’, vertelde de toenmalige bankman me. Het drong wel tot me door, maar: 2014! Da’s over dik honderd jaar. En misschien ben ik dan allang dood.
    Zo goed als honderd jaar voorbijgaan, zo gaan ook dertig jaar voorbij. Het werd oktober 2014. Dertig jaar nadat ik mijn huis-op-basis-van-levensverzekering kocht. ‘In de goede tijd afgesloten’ verzekerde de huidige bankman me. En inderdaad: in oktober 2014 ontving ik een groot bedrag op mijn rekening. Groot genoeg om een droom in te lossen: een nieuw huisje op Terschelling. ‘Elk nadeel hep se foordeel.’ Het nadeel: dochter-zonder-moeder-zijn inclusief de grote worsteling van toen: wel kind/geen kind, leverde me dus nu een foordeel op: een nieuw huisje op Terschelling. (Cruijff kan het weten. Hij verloor als kind z’n vader).

    Storm, regen & modder

    Afgelopen week werd ons nieuwe huisje, een mobil-home, in twee helften naar Terschelling getransporteerd. Over zee, vervolgens nog ruim tien kilometer over de weg op Terschelling en dan nog onze camping op. Het weer had niet slechter kunnen zijn. Storm & regen. En niet zo zuinig ook. Dag in. Dag uit.
    Ik was erbij. Helaas niet bij de overtocht, maar een dag later was ik er wel. Genoten heb ik in deze week. Al moet ik bekennen dat dit genieten vooral bestond uit het kijken naar 2, 3, 4 of 5 hard werkende mannen, die in – zo nu & dan vliegende – storm, regen (hoosbuien) & modder twee identieke huisjes (samen met ons kocht een mede-campingeigenaar eenzelfde huisje), dus vier! helften, op hun plaats hesen. En van vier helften twee huisjes maakten.

    Nooit te oud om te leren

    Beide huisje zijn casco afgeleverd. Wat betekent: niets erin. Geen stroom. Geen gas. Geen wanden (behalve de buitenwanden, die zijn er uiteraard wel). Niets. Alles moet dus in de komende maanden gemaakt en aangebracht worden.
    Na ruim dertig jaar LAT-relatie overleg ik nu met mijn partner. ‘Hoe moet de badkamer eruit gaan zien.’ ‘Hoe groot moet de slaapkamer worden.’ ‘Hoe groot het bed.’ ‘Welke vloer komt er in.’ ‘Hoeveel kasten en waar.’ ‘Wat voor keuken moet er in.’ Enzovoort. Enzovoort.
    Da’s heel wat, voor twee doorgewinterde LAT-ters. Dan is soms ineens het foordeel (van in mijn huis altijd overal alleen over te kunnen beslissen) weer een nadeel. Want overleggen over de inrichting van mijn/ons nieuwe huisje: mijn sterke kant is het (nog) niet. Maar: je bent nooit te oud om te leren.
    Dat doe ik. Ik leer.
    En ik geniet. Van klussende mannen in mijn – ons – huisje.

  • | | | | | | |

    Naar de huisarts, een praktijkvoorbeeld 2

    DoorTitia Liese

    Gisteren gaf ik in Naar de huisarts het praktijkvoorbeeld van M. en haar gesprek met de huisarts. In dat bericht kondigde ik aan: wordt vervolgd.

    Praktijkondersteuner

    In december 2014 werd ik gebeld door één van de praktijkondersteuners GGZ van een huisartsenpraktijk in mijn woonplaats. Deze praktijkondersteuner vroeg me advies in verband met de begeleiding die ze deed van een jonge vrouw (18 jaar), die op haar 15e haar moeder was verloren. Deze jonge vrouw liep nu vast en was om hulp komen vragen.

    Dokter

    ‘Lijkt me niet zo goed’, bedacht ik, ‘als praktijkondersteuners hun best doen om Verlaat Verdriet-ers adequate hulp te verlenen, terwijl een huisarts (in dezelfde praktijk) de gevolgen van jong ouderverlies niet werkelijk onderkent bij iemand die een dergelijk verlies al langer geleden heeft ervaren. Iemand die, nota bene zelf, aangeeft dat ze in een sterk fysieke reactie als gevolg van verliesangst terecht is gekomen. Iemand die zelf de link legt tussen het vroege verlies van haar vader en haar angstreactie van nu. Die bang is dat deze angst structureel in haar lijf zit. Die hulp vraagt bij het leren omgaan met deze angst.’

    Wordt vervolgd

    Ik heb daarom vanochtend de betreffende huisartsenpraktijk gebeld, met de bedoeling een gesprek aan te vragen met de praktijkondersteuners GGZ van deze praktijk.
    ‘Stuurt u maar een mailtje’, was het antwoord.
    Dat heb ik gedaan.
    Wordt nogmaals vervolgd.
    Als het goed is!

  • | | | | | | | | |

    Een nieuw begin in 2015

    DoorTitia Liese

    Het is het bijna-eind van 2014. Maandag negenentwintig december. Sinds twee-en-halve dag ben ik in Amsterdam. De Verlaat Verdriet.NU! site moet nodig ge-update worden. Maanden geleden maakten Juliette van Advies en zo en ik de afspraak om de laatste dagen van 2014 samen met deze up-date aan het werk te gaan.
    Sinds afgelopen zaterdag rond 13.00 uur ben ik in Amsterdam.
    ‘Wat gaan we doen?’
    ‘Nou eh, up-daten dan maar.’
    Grote klus. Dagen werk, maar het moet nu maar eens gebeuren.
    ‘Nou eh, Juul, eigenlijk heb ik nog wel iets. We hebben afgelopen voorjaar het besloten forum off-line moeten halen, maar ik krijg nu wel steeds signalen dat er toch eigenlijk wel behoefte is aan een veilig forum waarop je als Verlaat Verdriet-er kunt spuien wat je bezig houdt. Echt spuien, bedoel ik. Eigenlijk vind ik dat zo’n forum er moet zijn. En eigenlijk vind ik ook dat ik een dergelijk forum als nazorg-service zou moeten bieden.’
    ‘Maar dat kan.’ antwoordt Juliette meteen. ‘Niet zo moeilijk hoor. Paar uurtjes werk en dan gaan we daarna het up-date werk doen.’ ‘Dat zou fijn zijn’, roep ik meteen terug.

    Inmiddels zijn we ruim twee dagen verder. En voor Juliette twee nachten (voor mij ook, maar dan wel slapend). Ik had het kunnen weten. Juul zal nooit iets half doen. Als ze iets aanpakt gaat ze door tot in uiterste perfectie.
    De up-date zal een voorjaarsklus moeten gaan worden, naar ik vermoed.
    Het spiksplinternieuwe supergebruiksvriendelijke Verlaat Verdriet.NU!-forum voor alle Verlaat Verdriet-ers die een activiteit bij mij hebben gevolgd, zal met ingang 2015 beschikbaar zijn.

    Cliënten van Bureau Funale: let op de eerste nieuwsbrief van 2015!

  • | | | | | | | | | | |

    Gids voor verlate rouw na jong ouderverlies

    DoorTitia Liese

    Zeven bij tien centimeter. Zo klein was het kleine boekje dat ik onlangs van een vriendin kreeg.
    Ik ben erg dol op kleine boekjes. Toen ik het in handen had dacht ik meteen: kijk: zo’n klein boekje, daar wil ik een Kleine gids voor verlate rouw van maken. Een mooi klein boekje, voor een klein prijsje, dat je zo in je zak of je tas stopt. Dat je met je mee kunt nemen en even in kunt kijken als je daar behoefte aan hebt. Inhoud: vierduizend woorden schatte ik.

    Enthousiast geworden van mijn eigen plan ging ik op weg om me te oriënteren op drukkers, vormgevers en kleine boekjes. Om er al heel snel achter te komen dat kleine boekjes maken heel erg duur is. En dat was niet mijn bedoeling. Niet alleen dat kleine boekje, maar ook dat kleine prijsje zat in mijn hoofd.

    En zo groeide de kleine gids naar een iets grotere gids. Van Kleine gids voor verlate rouw naar Gids voor verlate rouw. Om vervolgens Gids voor verlate rouw na jong ouderverlies te worden. Want ja: verlate rouw kan zo veel soorten van rouw betekenen. Gids voor verlate rouw zou voor verwarring kunnen zorgen, en dat moet ook niet. Dus veranderde de titel in Gids voor verlate rouw na jong ouderverlies.

    Gelukkig heeft mijn vaste boekvormgeefster ruimte en zin om dit nieuwe boek(je) vorm te geven. Het blijft een gids van bescheiden omvang, alleen: geen vierduizend maar ± tienduizend woorden, en geen zeven bij tien centimeter, maar zo’n twaalf bij vijftien.

    We zullen zien. De tekst is zo goed als geschreven. De beurt is nu aan de mee-lezers en daarna aan de vormgeefster. Of het allemaal lukt in 2014 is nog even de vraag. Het is wel mijn streven.