Berichtnavigatie

Pagina 4 van 75« Eerste...23456...Laatste (75) »

Zoeken en vinden met Yoeke Nagel

 

 

 

 

Zoeken naar mijn moeders moeder
die verdween in het verzet

‘Wil je een recensie schrijven voor mijn boek Zoeken naar mijn moeders moeder?’ vraagt Yoeke Nagel me na afloop van onze sessie van vorige week.
Yoeke leerde ik een aantal weken geleden kennen. Ik was op zoek naar hulp bij het vormgeven van een nieuw Verlaat Verdriet-tool dat ik aan het ontwikkelen ben. En vond Yoeke Nagel.

Yoeke

Afgelopen oktober maakten we kennis. We kenden elkaar niet, maar vanaf het eerste moment is er een bijzonder soort klik tussen ons. ‘Mijn moeder verloor als kind haar moeder’ vertelt Yoeke me bij ons eerste contact. Om me na de sessie van de vorige week te vertellen: ‘Ik ben bezig een boek te schrijven over de levenslange zoektocht van mijn moeder naar haar moeder Jeanne. Mijn oma dus.’
Jeanne, verzetsstrijdster en joods, verdween in 1944 spoorloos uit het leven van haar beide dochters. Om nooit meer terug te keren.

Manuscript

Ik beloof Yoeke dat ik de gevraagde recensie zal schrijven. Yoeke geeft me het manuscript van haar boek mee dat voorjaar 2018 uit zal komen.
Thuisgekomen begin ik meteen te lezen.
En word vanaf de eerste bladzijde het boek in gezogen.

Zoektocht

Haar hele leven lang is de moeder van Yoeke op alle mogelijke manieren op zoek geweest naar haar moeder.
Wat is er gebeurd?
Waar is ze gebleven?
Wie was ze?
Enzovoort, enzovoort.
In Zoeken naar mijn moeders moeder leggen dochter Yoeke en moeder de gevonden puzzelstukjes bij elkaar om samen de puzzel, zoveel als mogelijk is, tot een geheel te maken.

Mijn eigen moeder

Zelf voel ik iets heel bijzonders gebeuren bij het lezen van dit manuscript.
Het verlies van mijn eigen moeder heb ik vooral gevoeld in het verlies van de links-humanistische cultuur van mijn moeder.
Het vaderdeel van die cultuur bleef over in de persoon van mijn vader.
Het levende moederdeel verdween. Met mijn moeder.

Wonder

Al lezend voltrekt zich langzaam maar zeker een wonder in mij. Ik was niet meer op zoek. Maar vind – volkomen onverwacht – een heel bijzonder verloren innerlijk puzzelstuk terug.
Zo waardevol.
Zo helend.
Echt een wonder!

Zoeken naar de moeder van mijn moeder

Ik zal je zeker op de hoogte brengen als het boek van Yoeke Nagel voorjaar 2018 uit komt.

Een trouwe vrouw

‘Je mag me nooit verlaten’

Een trouwe vrouw

‘Elizabeth, je mag me nooit verlaten. Dat is de voorwaarde. Ik ben mijn hele leven al verlaten. Vanaf dat ik klein kind was, ben ik bij mensen weggehaald. Raj-wees en zo. Niet dat ik de enige ben. En men zegt dat het ons ruggengraat heeft gegeven.’

Elisabeth Macintosh, (Betty). Ierse, geboren en opgegroeid op Borneo, verliest in haar jeugd haar beide ouders in een interneringskamp. Ze gaat op zijn verzoek een verstandshuwelijk aan met de in Hongkong werkzame jurist Edward Feathers – Old Filth.

Edward Feathers, Brit, geboren in ‘Brits Indië’. Verloor zijn moeder vlak na zijn geboorte. Raj-wees (kinderen van hoogeplaatste Britten werkzaam in de tropen. Raj-wezen zijn de kinderen van deze hoge ambtenaren, die al heel jong naar Engeland werden gezonden om een Europese opvoeding te krijgen. Ze groeiden op in (liefdeloze) pleeggezinnen en kostscholen).

Cossee

Van de site van Cossee, uitgever van Een trouwe vrouw 

Begin jaren zestig keert Betty, op dat moment nog Elizabeth, terug naar haar geliefde, lawaaiige en naar heerlijk eten geurende Hongkong, waar zij is opgegroeid. Daar krijgt de jonge vrouw met de rode krullen, onmiskenbaar een kind van het British Empire, een onberispelijk huwelijksaanzoek. Schriftelijk, op briefpapier van een advocatenkantoor.

Als Betty ‘eeuwige trouw’ belooft aan Edward Feathers, een advocaat met de rare bijnaam Old Filth (Failed In London Try Hong Kong), weet zij intuïtief, dat hun huwelijk nauwelijks op passie gegrond zal zijn. En zij weet nóg niet, dat zij kort daarna Terry Veneering zal ontmoeten, de liefde van haar leven, en Edward Feathers’ aartsrivaal. Toch zal ze later, als oude dame terug in Engeland, bij hoog en bij laag beweren dat zij hartstochtelijk van Edward houdt. Is liefde een kwestie van attitude? Of van integriteit?

Lezers en boekhandelaren bewonderen de elegante stijl van Jane Gardam, haar altijd empathische observatievermogen, maar vooral haar uiterst genuanceerde inzichten in de human condition. Wie het verhaal vanuit het perspectief van Old Filth gelezen heeft in Een onberispelijke man, zal verrast zijn hoe totaal anders Betty haar jaren met Edward beschouwt.

De manier waarop Jane Gardam hetzelfde verhaal – het huwelijk van het echtpaar Feathers in de laatste dagen van het British Empire – zonder enige herhaling in een volkomen ander licht kan laten zien, noemt The Guardian ‘gaandeweg meesterlijk’.

Trilogie van Jane Gardam

Deel twee uit de trilogie van Jane Gardam.
Deel 1 – Een onberispelijke man
Deel 2 – Een trouwe vrouw
Deel 3 – Gaat verschijnen begin 2018

Stille kracht Frans Klein

Stille Kracht

‘Ik heb trouwens nagedacht wat een goede kop voor dit artikel zou zijn en toen leek ‘Stille kracht’ me wel wat.
In Volkskrant Magazine van 9 december 2017 een interview met Frans Klein, de hoogste baas van de publieke omroep (NPO).

Frans Klein

Frans Klein, Indische roots, geboren in 1965. Verloor plotseling zijn vader toen hij 9 was. De moeder van Frans – afkomstig uit Indië – bleef achter met 14 kinderen. Frans nam al vroeg een grote zorgtaak op zich.

Verantwoordelijkheid

‘Kijk, ik was 9 toen mijn vader overleed en hoewel mijn oma een grote rol speelde, stond mijn moeder er alleen voor met tien zonen en vier dochters.
Als ik het romantisch inkleur, weet ik zeker dat zij al snel dacht: die Frans is een pienter ventje, die kan me helpen. Ik deed al vroeg de administratie en ging inderdaad mee naar ouderavonden. Mijn moeder was een echte Indische vrouw, ze kon met haar charme veel voor elkaar krijgen. Ze sprak Nederlands, maar vroeg als het om keuzes ging toch of ik alles wilde vertalen. Dus al jong werd er een beroep gedaan op mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Daardoor ontfermde ik me over mijn jongste broertjes en zusjes.
Toen ik ging puberen was ik daar best verdrietig over.
Ik heb een deel van het kind-zijn gemist.
Dat gevoel kun je moeilijk uitleggen.’

Vraag interviewer

Bavo (de man van Frans Klein) denkt dat in de periode na het overlijden van je vader de basis is gelegd voor de rest van je leven.

Antwoord Frans Klein

‘Ja, er komt ineens zo’n harde knip in je leven als je vader doodgaat. En dan ben je pas 9. Voor een deel achtervolgt dat je leven lang. Mijn onbevangenheid was ik meteen kwijt. Dat krijg je als je jong met de dood wordt geconfronteerd.

Volkskrant Magazine

 

Burgemeester, uw kinderen hebben u nodig

Uw kinderen hebben u nodig

Ken je dat? Zo’n zin die ergens in je lijf ligt opgeslagen? Zo’n zin uit het verleden, die zich soms ineens weer aandient? Voor mij is dat bijvoorbeeld de vermaning ‘Burgemeester u moet meer thuis zijn. Uw kinderen hebben u nodig.’

Verlaat Verdriet-werk

Vorige week verbleef ik een week in mijn Terschellingse onderkomen. In deze week heb ik alle tijd besteed aan (zelf)onderzoek naar Meer dan 25 jaar Verlaat Verdriet-werk. Inmiddels ben ik namelijk al meer dan 25 jaar beroepsmatig bezig met Verlaat Verdriet.
Tijd om te onderzoeken:
Wat betekent mijn Verlaat Verdriet-werk voor Verlaat Verdriet-ers?
Wat betekent mijn Verlaat Verdriet-werk voor mij?
Wat heeft mijn Verlaat Verdriet-werk tot nu betekend?
Wat betekent mijn Verlaat Verdriet-werk nu?
Wat wil ik in de toekomst, nu ik mijn Verlaat Verdriet-werk onder wil gaan brengen in een samenhangend aanbod. Zowel voor Verlaat Verdriet-ers als voor hulpverleners: Practicum Verlaat Verdriet.

Herinneringen

Een week in alle rust op Terschelling met geweldig weer. Veel regen. Koud. Maar ook af en toe zon.
Het kon niet beter voor mijn doel!
Dan komen er herinneringen langs die lang weggezakt waren. Zo ook de vermaning ‘Burgemeester, u moet meer thuis zijn. Uw kinderen hebben u nodig’.

Opvoeden

Gedurende mijn jeugd was mijn vader burgemeester van een gemeente in Groningen. Mijn vader – eerder beroepspedagoog van z’n vak – was een vooruitstrevend man. Althans: hij was politiek een vooruitstrevend man. Waar het zijn opvattingen over het gezin betrof was hij een man van zijn eigen tijd en allerminst vooruitstrevend (hoewel: hij kon koken!). Opvoeden is de taak van de moeder. De vader brengt het geld binnen.
Na de dood van mijn moeder hertrouwde mijn vader. Hij handelde naar zijn overtuiging: opvoeden is de taak van de moeder. Zelf stortte hij zich meer dan ooit op zijn werk. Met als gevolg dat hij weinig thuis was.

Uw kinderen hebben u nodig

In die tijd maakte een van de eerste vrouwelijke wethouders van Nederland deel uit van ‘zijn’ College van Burgemeester en Wethouders. Het was deze vrouwelijke wethouder die mijn vader op een dag vermanend toesprak: ‘Burgemeester, u moet meer thuis zijn. Uw kinderen hebben u nodig’.
Ongetwijfeld heeft mijn vader mij deze vermaning nagelaten in alle geschreven documenten die ik dank zij hem heb. Wat hij met deze vermaning heeft gedaan?
Ik kan mij niet een vader herinneren die plotseling meer thuis was. Ik weet het dus niet. En ik kan het hem niet meer vragen.

Doen

Al schrijvend aan deze blog realiseer ik me dat ik jou als Verlaat Verdriet-er, vanuit mijn eigen ervaring, wil meegeven: als je nog in de gelegenheid bent je overgebleven ouder te vragen naar die tijd, overwin dan je schroom, je weerstand en je angst.
Er komt een tijd waarop je niets meer aan je overgebleven ouder kunt vragen.

Afbeelding

Burgemeester Dikkerdak
Tm Poes / Marten Toonder

Ik kan altijd een lichtje maken

Een lichtje maken

‘Ik kan altijd een lichtje maken’. Een aantal dagen geleden sprak ik aan de telefoon iemand die meer wilde weten over de jaartraining De kunst van het verbinden.

Ze vraagt of er nog plaats is in de jaartraining De kunst van het verbinden (de jaartraining start op 9 december a.s. en is volgeboekt). ‘Ik heb al wel het een en ander gedaan’, vertelt ze, ‘Maar ik voel dat het eigenlijk tijd is om er weer aandacht aan te besteden. Ik heb je Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek erbij genomen en werd weer geraakt door jouw eigen ervaringsverhaal ‘Ik kan altijd een lichtje maken’.

Bijzondere ervaring

Voor mij is het elke keer weer een bijzondere ervaring als iemand me vertelt zoveel te hebben aan iets uit mijn Verlaat Verdriet-aanbod.
Aan een basisworkshop.
Aan de jaartraining De kunst van het verbinden.
Aan Heel je leven.
Of aan een van mijn boeken.

Wintertijd

Dan komt vaak, zoals nu ook gebeurde, een herinnering terug uit de tijd waarin ik zelf nog zo zoekend was naar wat goed was voor mij.
Het verhaal over de lichtjes komt uit een tijd dat ik weer lange tijd achter elkaar gedeprimeerd was. In die tijd zag ik bij iemand een trosje ‘kerstboom’lichtjes voor het raam hangen. ‘Dat kan ik ook doen’ bedacht ik. ‘Ik hang een trosje ‘kerstboom’lichtjes voor m’n raam.’
Op elke lange, grauwe, natte (winter)dag die maar niet over lijkt te gaan steek ik de lichtjes aan. Erbij bedenkend: ‘Ik kan altijd een lichtje maken’
Ieder jaar als de wintertijd ingaat (behalve dit jaar. Dit jaar bleef het er tot vandaag bij) hang ik de lichtjes op. Ze blijven hangen tot de zomertijd weer ingaat.

Lichtheid en plezier

Mooi om herinnerd te worden aan mijn eigen advies door degene die ik aan de telefoon had. Want ja: het heeft me indertijd echt geholpen steeds weer te denken: ‘Ik kan altijd een lichtje maken.’
Depressief of gedeprimeerd ben ik al jaren niet meer, maar de lichtjes brengen me nog altijd lichtheid en plezier.
Dus ja: vanaf vanmiddag hangen de lichtjes weer voor m’n raam. Alsof ze nooit zijn weggeweest. Bij het ophangen dacht ik gewoontegetrouw: ‘Ik kan altijd een lichtje maken.’

 

Hartelijk welkom in de wereld van mensen die jong hun ouder(s) verloren

Hartelijk

Stephanie schreef een prachtige tekst naar aanleiding van een foto uit de serie BEELD TAAL. Een foto die ik haar kort geleden mailde, met de titel HARTELIJK.

Toestemming

Ik vroeg Stephanie toestemming om haar prachtige tekst met jullie te delen. Ze gaf graag haar toestemming.
Hieronder de tekst die Stephanie schreef naar aanleiding van de bijgevoegde foto, en de titel HARTELIJK.

Hartelijk

Welkom!
Hartelijk welkom in de wereld van mensen die jong hun ouder(s) is verloren: ‘Verlaat Verdriet’.
Hartelijk welkom in de wereld van bijzondere mensen, die zich soms zo anders dan andere mensen voelen.
Hartelijk welkom in de wereld waar mensen zich zo vaak onbegrepen voelen.
Hartelijk welkom in de wereld waar veel kennis is.Hartelijk welkom, treed binnen, open uw ogen en luister.

Luister aandachtig en zie onze kracht. Luister naar ons verhaal en neem ons serieus.
Plaats ons niet in hokjes, maar zie wat ons is overkomen.
Zie ons doorzettingsvermogen en onze creativiteit om in deze wereld te overleven na het op jonge leeftijd verliezen van onze ouder(s).
Zie hoe wij ons staande hebben gehouden. Hoe we abrupt volwassen werden. Hoe wij de wereld om ons heen zelf moesten ontdekken, zonder aan de hand mee genomen te worden.
Zie onze prestatie(s) en geef ons dat compliment, ook al kunnen we dat moeilijk incasseren.
(Probeer te) Begrijp(en) dat wij moeite hebben om ruimte in te nemen.
Om hulp te vragen.
En moeilijk afscheid kunnen nemen.
We worden – alleen maar – gehinderd door verliesangsten uit het verleden.
We zijn bang voor verandering door de ervaring van het op jonge leeftijd verliezen van onze ouder(s). Dan is het toch niet zo vreemd dat we abrupt de verbinding kunnen verbreken en een muurtje om ons heen bouwen. 

Zie en luister hoe onze stoere en zelfstandige buitenkant er van binnen uitziet.
Zie dat wij voortdurend leven met een vals alarm. Dat chronisch waakzaam zijn en je steeds weer aanpassen zo vermoeiend is. Dat we door het ons steeds weer aan te passen, altijd te geven en altijd te zorgen voor anderen onze eigen lat steeds hoger zijn gaan leggen.

Snap dat we alles onder controle proberen te houden. Uit ervaring weten we dat het kan zo afgelopen zijn.

Help ons onze échte kwaliteiten te ontdekken en zelfvertrouwen terug te winnen.

Help ons weer vertrouwen te krijgen in de toekomst.
Onze angsten te overwinnen.
Weer te genieten van het leven.

Last minute tip: lezing in Groningen

Verlaat Verdriet-lezing in Groningen op 1 november 2017

Geef deze tip alsjeblieft door in je eigen netwerk, zodat zoveel mogelijk Verlaat Verdriet-ers in het noorden kunnen profiteren van deze lezing in Groningen!

Gat in m’n ziel

Wegen naar herstel

Lezing over de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn in Goriningen, door Titia Liese

Je verliest zoveel meer

Wanneer je al vroeg in je leven je vader en/of moeder verliest, vormt dit je leven vanaf deze jonge leeftijd. Veel van deze volwassen mannen en vrouwen, ondervinden in hun volwassen leven problemen, die te maken hebben met dit vroege verlies van hun ouder(s). Tal van complicaties, die niet alleen de Verlaat Verdriet-ers zelf raken, maar die ook impact hebben op de mensen in de omgeving: familie, vrienden, partners, collega’s en/of hulpverleners.

(H)erkenning

Ondanks het feit dat Verlaat Verdriet een grote groep mensen betreft (meer dan een miljoen volwassen Nederlanders verloren in hun jeugd een ouder – of beider ouders door overlijden), is er nog steeds relatief weinig (h)erkenning voor de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn. Zowel bij eventuele hulpverleners als bij Verlaat Verdriet-ers zelf.
Titia is ervaringsdeskundige en werkt meer dan 20 jaar met volwassenen die dit meegemaakt hebben en hier later in hun leven bij stil durven staan.
Ze ontwikkelde lezingen, begeleidingsprogramma’s, schreef zelfhulp- en informatieve boeken over mensen met Verlaat Verdriet.

Ervaring

Irene (32, vader overleden toen ze 11 was): ‘Tijdens mijn burn-out ontdekte ik Verlaat Verdriet, na het lezen van de boeken, het bezoeken van de lezing en het deelnemen aan de workshop vielen er zo veel kwartjes, fijn om deze (h)erkenning te vinden en mee verder te kunnen!’

WAAR

Cursuscentrum De Poort
Moesstraat 20
9717 JW  Groningen

AANMELDEN

Cursuscentrum De Poort

 

 

 

Auke Hulst, interview in VPRO Boeken

Auke Hulst, interview

Vanochtend kreeg ik een bericht in verband met een interview met schrijver Auke Hulst in VPRO boeken, 29 oktober 2017.
Auke Hulst – Hoogezand-Sappemeer 1975, verloor 2 dagen voor zijn 8e verjaardag zijn vader – schreef met Motel songs een nieuw indringend en muzikaal reisboek over de kracht van kunst en de schaduw van de dood.

Motel songs

Trouw, 28 oktober 2017

Op z’n eentje in een motel dacht schrijver Auke Hulst na over zijn vaders dood

…………Auke Hulst: ‘Mijn boek gaat ten diepste over de dood. Het is ontstaan vanuit een reis die ik in 2016 dwars door Amerika heb ondernomen, op stel en sprong nadat mijn relatie geklapt was. Ik dacht: ik kan me nu gaan bezatten of ik kan iets gaan doen met mijn leven. En toen heb ik de dag daarna een reis naar Amerika geboekt, in m’n eentje………….’

………..’Voor mij is schrijven denken met mijn handen; ik kan veel beter over dingen nadenken als ik ze op papier zet. De kern van het boek is toch wel het verhaal over mijn vader. Ik had voor deze reis heel weinig nagedacht over zijn dood en de betekenis daarvan in mijn leven en nu waren de omstandigheden ernaar dat ik er niet omheen kon. Echt reizen gaat naar buiten en naar binnen. Je vergroot je begrip van de wereld, maar je vergroot ook je begrip van jezelf. Dat is met dit boek wel gebeurd, denk ik.’……………..

Kinderen van het ruige land

Auke Hulst is tevens auteur van de (autobiografische) roman Kinderen van het ruige land.

Over Kinderen van het ruige land

Trouw / De Verdieping

………….Vader overlijdt twee dagen voor Kai’s achtste verjaardag, wordt twee dagen ná diens verjaardag begraven en laat moeder achter met vier jonge kinderen en een bedrijfje dat draaiende gehouden moet worden………..

………………………Auke Hulst: ‘Nee, een reclamespotje voor zijn moeder is het boek niet geworden, zegt Hulst. Maar een afrekening is het evenmin: ‘Kinderen van het Ruige Land’ is juist een barmhartig boek geworden.’
‘Schrijven is, volgens mij, één grote oefening in empathie. Ik wil mijn moeder begrijpen. Ze is geen slechte vrouw. Ze heeft het ongelooflijk voor haar kiezen gehad – stel je eens voor: 33 jaar oud, weduwe en moeder van vier kinderen – ik geef het je te doen. Maar mijn moeder heeft daar bovenop de pech dat ze een sterke neiging heeft om haar kop in het zand te steken. Zij was net de verkeerde persoon om in deze situatie terecht te komen.’……………………….

Kinderen van het ruige land

 

Arthur Japin in Psychologie Magazine

Arthur Japin

Vandaag kreeg ik een tip in verband met een artikel over de Nederlandse schrijver Arthur Japin in Psychologie Magazine.

Hooggevoeligheid

Japin zegt in dit artikel over zichzelf (en zijn hooggevoeligheid)
‘Lang heb ik niet begrepen dat anderen mij niet net zo duidelijk konden lezen als ik hen. Ik weet in een oogopslag wat iemand voelt, wil, denkt en meestal ook grofweg waaruit dat voortkomt. Diegene hoeft daarvoor niet dichtbij te zijn, maar wel in mijn blikveld. Dat klinkt zweverig, maar is heel praktisch. Het is niet het lezen van gedachten, maar het oppikken en combineren van heel veel fysieke signalen. Als kind heeft dat me geholpen om te overleven.’

Kolja

Het artikel over Arthur Japin (1953, 13 jaar toen hij zijn vader verloor) verscheen naar aanleiding van zijn nieuwe roman Kolja.
Een roman waarin leven en dood van componist Peter Iljitsj Tsjaikovski (1840-1893, 14 jaar toen hij zijn moeder verloor) een centrale rol speelt.

Glazen kind

Over Peter Iljitsj Tsjaikovksy zei zijn gouvernante ooit: “Voorzichtig met Petja, het is een glazen kind.” 

 

Berichtnavigatie

Pagina 4 van 75« Eerste...23456...Laatste (75) »