Berichtnavigatie

Pagina 5 van 75« Eerste...34567...Laatste (75) »

Jaartraining De kunst van het verbinden 2017-2018

Jaartraining De kunst van het verbinden

‘Nog dagelijks ben ik dankbaar voor het hebben gevolgd van de jaartraining De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet. Het heeft me zo geholpen alle ballast van het verleden los te laten. Ik ervaar nieuwe energie en creativiteit en sta meer open voor de mensen om me heen. Veel dank daarvoor.’
‘Ik heb in deze groep zo’n bijzondere verbondenheid ervaren. Dank jullie allemaal daarvoor.’
‘Uit ervaring kan ik zeggen dat ik heel blij ben dat deze training bestaat!!’
‘Een warm bad.’
‘Heel bijzonder om te mogen ervaren wat het je allemaal kan brengen! Dank voor dit alles, jullie beiden!’

De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet

Startdatum van de cyclus van De kunst van het verbinden 2017-2018
op zaterdag 9 december 2017

Vervolgdata

Zaterdag 9 december 2017
Zaterdag 10 maart 2018
Zaterdag 9 juni 2018
Zaterdag 8 september 2018
Zaterdag 8 december 2018

Vertrouwen en verbinden

Vertrouwen en verbinden zijn kernwaarden in het leven. Ieder mens heeft het nodig zich verbonden te voelen met andere mensen: verbonden met je omgeving, met jezelf, met het leven en een basaal vertrouwen te hebben in andere mensen, in je omgeving, in jezelf, in het leven.
En juist met verbinden en vertrouwen hebben veel Verlaat Verdriet-ers problemen.

JAARTRAINING

De jaartraining De kunst van het verbinden is een intensieve Verlaat Verdriet-training, ontwikkeld en begeleid door Titia Liese en Geerte Cammeraat.
In deze jaartraining ervaar je, samen met Verlaat Verdriet-ervaringsgenoten, de Verlaat Verdriet-theorie die Titia Liese heeft ontwikkeld, onder meer aan de hand van basale creatieve werkvormen, aan familie-opstellingen verwante werkvormen, aan de hand van symbolen en van rituelen.
De kracht van verbinden en delen is een belangrijke kwaliteit van de jaartraining De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet.
De cursusdagen vinden vijf maal over een jaar plaats, altijd op vrijdagen.

INHOUD VAN DE JAARTRAINING

  • Dag 1: In het licht van kiezen en doen
  • Dag 2: Je eigen plaats in het leven
  • Dag 3: Van klacht naar kracht
  • Dag 4: Van gebonden naar verbonden
  • Dag 5: De kracht van het ritueel

NB: BIJZONDERHEID

Aan deze jaartraining verbonden zijn vier intervisiebijeenkomsten van de groepsgenoten.

Informatie & aanmelden

24 mei 2018
Bureau Funale hanteert, reeds sinds de oprichting, strikte policy ten aanzien van veiligheid en privacy van personen. Daar waar mogelijk een enkele aanpassing alsnog noodzakelijk is om aan de wettelijke eisen GDPR/AGV te voldoen, werken we aan deze aanpassingen.

via het Contactformulier 

of bel Titia Liese (0341- 260 289)
of lees uitgebreider over De kunst van het verbinden.

Inschrijven

Volkskrant interview met Timo Honkela

Timo Honkela

‘Voor het eerst van mijn leven, durf ik wel te zeggen, ben ik echt trots op wat ik doe. Altijd was er dat schuldgevoel over de zelfmoord van mijn moeder. Nu trek ik mezelf niet langer naar beneden. Ik ben gelukkig. Gewoon gelukkig.’

Interview

In Volkskrant magazine van vandaag – zaterdag 21 oktober 2017 – een bijzonder interview met Timo Honkela. Finland. Vijfenvijftig jaar. Wetenschapper/hoogleraar, gespecialiseerd in kunstmatige intelligentie. Bezig met het ontwikkelen van een machine waarmee hij wereldvrede wil bewerkstelligen. Acht jaar toen hij zijn moeder verloor als gevolg van zelfdoding.

Verlies moeder

In dit interview komt Timo Honkela steeds terug op de levenslange invloed die het vroege verlies van zijn moeder op zijn leven heeft gehad.

Volkskrant: Timo Honkela was 8 jaar toen hij zijn moeder vond, achter de keukendeur. Ze had een overdosis medicijnen genomen en hij was de eerste van het gezin die haar door aantrof. Honkela: ‘Ik heb twee weken gehuild na haar dood. Alsof een deel van mijn geheugen werd weggeveegd, vergat ik bijna meteen hoe mijn moeder eruitzag. Ik was in shock….’

…….’Ik was veel te kort kind geweest en groeide uit tot iemand die zijn mond hield. Niemand vertelde ik over de zelfmoord. Ik sprak niet met mijn vader over belangrijke kwesties. Over mijn gevoelens. Ik was zo gesloten als een machine’…………

Citaten

Nog een paar ciataten wil ik graag hier met je delen – al zou je natuurlijk dit artikel zelf moeten gaan lezen!

Volkskrant: In 2014 werden agressieve tumoren in zijn hersenen gevonden. ‘En dat was mijn geluk‘, zegt hij, tussen twee zoetzuren hapjes door. ‘De kanker bood me een nieuw perspectief , als mens en als wetenschapper‘…………..

………..’Voor mijn ziekte was ik een bittere, tobberige man met tal van psychische stoornissen. Ontevreden over het leven. Altijd maar denken dat het beter moet. Nu heb ik het gevoel dat elke dag een geschenk is‘…………….

En nog een citaat dat ongetwijfeld herkenbaar is voor Verlaat Verdriet-ers:….’Toen later de hersentumor werd gevonden, dacht ik dat het mijn eigen schuld was. Had ik maar niet zo moeten piekeren, dat krijg je ervan.’ Een therapeut zei ooit: ‘Het lijkt wel alsof je hoofd van je lichaam is gescheiden, jij leeft alleen in je hoofd‘…………..

Kortom

Kortom: alweer een artikel om je eens helemaal in te verdiepen.

Artikel in de Volkskrant over Carola Schouten

Carola Schouten

In de Volkskrant van vandaag (maandag 16 oktober 2017) een groot artikel van Jan Tromp over Carola Schouten. Politica, Tweede Kamerlid voor de Christen Unie: Het draait niet om Carola Schouten.
Carola Schouten (1977) verloor als kind van 8 plotseling haar vader als gevolg van een bedrijfsongeval op zijn boerenbedrijf. Carola: ‘Ik ben nooit boos geweest, alleen maar verdrietig. Ik vroeg God of Hij mij kon uitleggen waarom mijn vader zo jong dood moest gaan, maar ik kreeg geen antwoord. Misschien is er ook helemaal geen reden.’ 

Vier vrouwen

Vier vrouwen, te weten haar moeder, haar twee zussen en zijzelf deden een oefening in overleven. ‘Wij vieren, we zijn niet kapot te krijgen. Het is ons gelukt. We hebben het gered.’

Verlaat Verdriet-Patronen

Toch worden, ook in dit artikel weer, verschillende Verlaat Verdriet-patronen zichtbaar, zoals bijvoorbeeld:
Je licht onder de korenmaat plaatsen.
Twijfelen aan je eigen kunnen.
De lat verschrikkelijk hoog leggen.
Weerstand opzoeken om de weerstand te kunnen weerstaan.
Veel verantwoordelijkheid op je schouders nemen.
‘Gewapend’.
Een groot sociaal hart.
Moeite met grenzen stellen.

Over het vroege verlies van haar vader zegt ze zelf: ‘Als ik terugkijk heeft dat mijn leven heel erg bepaald.’

Volkskrant 16 oktober 2017

Als je dit artikel nog te pakken kunt krijgen: zeer de moeite van de inspanning waard. Al was het alleen maar om de prachtige foto’s die het artikel illustreren. Je zou er een verhaal over kunnen schrijven, over deze foto’s!

Gids voor Verlaat Verdriet

Mocht je nog twijfelen aan de Verlaat Verdriet-patronen die je in dit artikel tegenkomt: sla er de Gids voor Verlaat Verdriet eens op na.
Je zult het zelf zien!

 

Gat in m’n ziel: lezing in Groningen

Gat in m’n ziel: Lezing in Groningen

Om alvast in je agenda te noteren:
Verlaat Verdriet: Interactieve lezing Gat in m’ ziel van Titia Liese en Els Pronk in samenwerking met cursuscentrum De Poort in Groningen.

Datum

Woensdagavond 1 november 2017

Meer informatie

Meer informatie over Gat in m’n ziel binnenkort op deze site.

Aanmelden

Wil je zeker zijn van een plekje en je alvast aanmelden voor deze bijzondere lezing?
Dat kan.
Meld je aan via cursuscenrum De Poort.

Deborah Ligtenberg: Moederziel alleen

Deborah Ligtenberg

Deborah Ligtenberg interviewde de drie dochters-zonder-moeder Carla, Anouk en Carla voor Libelle en schreef drie prachtige verhalen (zie mijn blog van 8 september 2017: Moederziel alleen 

Vorige week sprak ik Deborah aan de telefoon. Ze beloofde me haar artikelen Moederziel alleen in PDF te mailen.
Hier zijn ze.
Deborah – dank je wel!

Moederziel alleen

17-39 Mijn leven, als je op jonge leeftijd je moeder verliest, Carla, Anouk, Carla

Poëziealbum digitaliseren

Poëziealbum digitaliseren

Wist je dat? Dat je een (oud) poëziealbum kunt laten digitaliseren? Met heel veel plezier geef ik de vondst van Hinke aan je door!

Vondst

Vorige week stuurde Hinke me een prachtig voorbeeld van een onverwachte en bijzondere vondst die ze deed. Soms is het een beetje moeilijk voor me om aansprekende voorbeelden te noemen van wat voor bijzondere dingen Verlaat Verdriet-ers vinden als ze op zoek gaan naar wie hun overleden ouder was. Bijvoorbeeld als ze een herinneringsboek zijn gaan maken.

Schat

Vaak hebben Verlaat Verdriet-ers namelijk het gevoel dat ze eigenlijk niets van hun overleden ouder hebben, en dat er ook niets meer (te vinden) is. Een mooi voorbeeld van een bijzondere vondst is dan een ware schat.

Delen

Ik heb Hinke – nu rond de 60 jaar, 6 jaar toen ze haar moeder verloor – gevraagd of ik het verhaal van haar vondst, inclusief haar naam, met jullie mag delen. Ze heeft me daartoe haar toestemming gegeven.

Poëziealbum

Afgelopen zaterdag was er een expositie in de kerk van Wirdum over poëziealbums. Er werd reclame gemaakt dat je oude albums kunt laten digitaliseren. Daarom was ik er naartoe gegaan. Het poëziealbum van mijn moeder dat ik heb, wilde mijn broer destijds ook zo graag hebben. Ik wilde daar informeren wat de mogelijkheden waren om een digitale versie van het album van mijn moeder te maken zodat mijn beide broers elk alsnog een exemplaar kunnen krijgen. Toen ik daar wat aan het bladeren was in albums die daar lagen kreeg ik één in handen waar mijn moeder een versje in geschreven had! Ik was met stomheid geslagen. Ik heb dit direct gemeld aan een vrijwilligster in de kerk, en zij zei dat de eigenaar van het album ook in de kerk aanwezig was. Het album blijkt van zijn moeder te zijn. We zagen dat zijn moeder ook in het album van mijn moeder heeft geschreven. Hij wist te vertellen dat dat in de periode was dat onze beide moeders op de middelbare school zaten. Dat album van zijn moeder mocht ik meenemen om ook te laten digitaliseren. Als ik het terugbreng hoopt hij wat meer informatie te hebben over hun gezamenlijke schooltijd. Nu blijkt dat er nog drie dezelfde schoolvriendinnen in beide albums geschreven hebben. Ik ben er zo enthousiast door geworden dat ik binnenkort weer met het herinneringsboek van mijn moeder verder wil gaan. En dan de periode voor mijn geboorte.

Adres

Stip Stencil Werk
www.stipwerk.nl

Geitenwollen sokken

Geitenwollen sokken

Nog geen honderd meter van mijn Terschellingse plek staat een groepje geiten in de duinen. Al sinds jaren staan ze daar (ja precies: die op de foto). Altijd als ik langs deze geiten kom, moet ik denken aan de geitenwollen die me jaren geleden een enorme – en bevrijdende – huilbui bezorgden.

Moeder

Een jaar of twintig geleden leerde ik P. kennen via een organisatie waar ik voorzitter van was. P. is zo’n twintig jaar ouder dan ik. Er klikte iets moois tussen ons.
Niet lang na onze eerste kennismaking liet ik mij bij een volgende ontmoeting plompverloren tegen haar ontvallen: ‘Als ik nog een moeder uit mocht zoeken, dan wilde ik jou.’ Zelf werd ik net zo verrast door deze opmerking als P. dat op dat moment was.

Sokken

Op een avond ging ik naar P. Ze woonde, samen met haar man, een paar kilometer van mijn huis. Ik ging op de fiets. En kwam in een ongelofelijke regenbui terecht. Doornat en koud kwam ik bij P. aan. Onmiddellijk riep ze: ‘Ik ga een trui voor je van boven halen. En straks brengt K. je met de auto naar huis.’
De warme trui trok ik aan. De mededeling dat K. me met de auto naar huis zou brengen deed me goed. Maar wat me het allermeest goed deed waren de warme sokken die P. mee naar beneden nam en op de verwarming legde. ‘Trek die zometeen aan‘ zei ze. (ja precies: geitenwollen sokken).

Huilbui

Eenmaal thuis overviel me ineens een enorme huilbui. Toen ik weer wat bijgekomen was realiseerde me: die zorg, die heb ik dus nooit meer gehad.

Geitenweitje

Altijd als ik langs dat geitenweitje in de duinen kom en de geiten zie staan denk ik even: sokken. (Ja precies: geitenwollen sokken).
En nog altijd, al is het bijna twintig jaar later, kan ik voelen hoe goed die zorg van P. mij toen heeft gedaan.

Geen lezing in Hoorn gepland

Up-daten: geen lezing in Hoorn gepland

In de afgelopen week zijn mijn webmaster Juliette en ik hard aan het werk geweest aan mijn site www.verlaatverdriet.nu
De site moest nodig ge-update worden en dat hebben we gedaan (en geweten!).

Onbedoeld Verzonden berichten

Van verschillende kanten ben ik inmiddels geattendeerd op berichten die verzonden zijn. Dit zijn onbedoeld verzonden berichten. Berichten die nog ergens als Concept stonden. Op de een of andere manier zijn, als gevolg van onze werkzaamheden, deze berichten alsnog verzonden (in tegenstelling tot mijn webmaster – die een geweldenaar is op het web – ben ik dat in het geheel niet).

Geen lezing in Hoorn gepland

Met name het bericht over een lezing in Hoorn zorgt voor verwarring.
Ik wil je daarom bij deze laten weten: ER STAAT GEEN VERLAAT-LEZING op 9 november 2016 (!!!) IN HOORN GEPLAND. Het verzonden bericht is een bericht dat kennelijk ergens was blijven hangen, en dat nu – als gevolg van onze up-date werkzaamheden – onbedoeld verzonden is.

Agenda en schreeuw

Ook de berichten Agenda en De man achter de schreeuw zijn – als gevolg van de werkzaamheden – geheel onbedoeld verzonden.

Met excuses

Met excuses onzerzijds voor de verwarring.

Moederziel alleen, artikel in Libelle 39, 2017

Moederziel alleen: artikel in Libelle 39, 2017

Moederziel alleen: Deborah Ligtenberg interviewde voor Libelle 39 (7-13 september 2017) drie dochters die als kind hun moeder verloren: Carla (52 jaar, 12 jaar toen ze haar moeder verloor door zelfdoding), Anouk (42 jaar, 7 jaar toen ze haar moeder verloor door kanker) en Carla (43 jaar, 9 jaar toen ze haar moeder verloor door kanker.
Zelf verloor Deborah haar moeder op haar tiende. 

Drie verhalen

Deborah schreef drie prachtige verhalen, die veel meer diepgang hebben dan meestal het geval is. Vanuit haar eigen ervaring kent Deborah de thema’s die spelen bij het vroege verlies van een moeder, en dat is in alles merkbaar in deze artikelen.

Carla

.……..’Ik ben aan haar verplicht om mezelf wél te doorgronden en te ontdekken wat ik wil. Dat het nu lukt, geeft een heel fijn gevoel. Door het vroege verlies van mijn moeder was ik mezelf kwijt, maar ik ben weer terug bij wie ik daarvoor was: het blije meisje dat wil genieten van het leven.’ 

Anouk

……..‘Mensen zijn vaak bang voor de dood en praten met moeite over ziekte. Ik niet. Ik weet hoe belangrijk het is om er open over te zijn, want dat maakt minder eenzaam.’

Carla

…….’ Het doorleven van mijn verdriet heeft mij verbinding met mijzelf en anderen gebracht. De reis was prachtig. Ik dacht na over wat ik ben kwijtgeraakt, maar ook over wat ik heb overwonnen. Ik voel me sterk, rustig, en ben blij met wat ik heb. Ik hoop dat mijn moeder trots op me is.’
(Op de foto boven deze blog: Carla).

PS

In het PS ter afsluiting van het artikel in Libelle:
Jaarlijks verliezen ruim zesduizend minderjarige kinderen een of beide ouders. Uit onderzoek blijkt dat mensen die op jonge leeftijd een ouder verliezen later drie keer meer kans hebben op depressies.
Verlaat Verdriet (www.verlaatverdriet.nu) is er voor mensen die jong een ouder verliezen. 
Meer lezen: Gids voor Verlaat Verdriet. Titia Liese, Uitgeverij Funale 

Interview met acteur Patrick Stoof

Interview in het Algemeen Dagblad van 2 september 2017 met acteur Patrick Stoof (1967), 6 jaar toen hij zijn biologische vader verloor, 18 jaar toen de tweede man van zijn moeder overleed.

…………....’Een van de lastigste dingen: dat je als acteur soms weken niets te doen hebt. Vroeger lag hij dan dagen op de bank, en dan niet bij wijze van spreken, maar echt, hij kwam er niet af. Ook niet om te slapen. ,,Ik ben geen Mike Boddé (cabaretier, red.), iemand met een heftige aanleg voor depressie, maar kan wel overspoeld worden door een groot gevoel van eenzaamheid en verdriet.’’

Zo’n tien jaar geleden besloot hij daar wat aan te doen. De directe aanleiding was de geboorte van zijn dochter. ,,Toen zij zo’n 1,5 jaar was, dacht ik: nu moet ik echt gelukkiger worden. Want ik kan straks wel dingen tegen haar gaan roepen als ‘volg je droom’, maar wat als ik dat zelf niet eens doe? Ik ben in therapie gegaan. Intensieve regressietherapie.’’

Daar ging het ook over zijn familie met ‘de twee dooie vaders’. Zijn biologische vader overleed plotseling toen hij 6 was, en de tweede man van zijn moeder toen hij 18 was. ,,Ik heb mijn eerste vader nauwelijks gekend. Voor mij was mijn gezin gewoon: mijn moeder, mijn oudere broer en zus. De dood van mijn tweede vader was heftiger. Dat het zomaar kon dat iemand verdween. Ik dacht: ik moet het helemaal zelf doen.’’

Had dat ‘grote gevoel van eenzaamheid’ iets te maken met de dood van je vaders?

,,Dat zou voor dit verhaal wel lekker simpel zijn, hè? Maar nee. Dat kwam, denk ik, omdat ik me als kind onbegrepen voelde. En nu nog wel. Ik ben me later gaan afzetten tegen mannen die me vertelden wat ik moest doen…………………

Lees meer

Artikel Algemeen Dagblad 02/09/2017

Patrick Stoof

Berichtnavigatie

Pagina 5 van 75« Eerste...34567...Laatste (75) »