• | |

    De schoonheid van littekens

    Schoonheid

    Soms voel je dat er iets in je gaande is. Er gebeurt iets. Verandert iets. Maar wat, dat kun je niet pakken. Je kunt het nog niet in woorden uitdrukken. Inmiddels ben ik gelukkig ervaren genoeg in innerlijke veranderprocessen om niet in paniek te schieten. Het proces z’n gang te laten gaan. Ik herinner me hoe ik, lang geleden – in een tijd van ook zo’n innerlijke aardverschuiving – aan mijn inmiddels overleden collega Marijke, religiewetenschapper en ritueelbegeleider vroeg: ‘Marijk, denk jij dat reïncarnatie in levenden lijve mogelijk is?’ ‘JA’ antwoordde Marijke onmiddellijk en hardgrondig. Waarmee ze mij voor altijd geruststelde over innerlijke processen. Ook als die innerlijke veranderingsprocessen voelen als aardverschuivingen. Als reïncarnatie in levenden lijve. Ik leerde de schoonheid zien van Verlaat Verdriet en verlate rouw. Marijke: voor altijd dank hiervoor.

    In deze tijd maak ik weer zo’n innerlijk veranderproces mee. Ik heb een paar grote besluiten genomen. Besluiten die heel veel doen. Die van grote invloed zijn, niet alleen  op mijn binnenwereld, maar ook op een wereld buiten mij. Waarin mijn binnenwereld en de buitenwereld met enige regelmaat niet op elkaar aangesloten (b)lijken te zijn.

    Implosie

    Gisteren bracht ik een bezoek aan de tentoonstelling van Levi van Veluw in Singer Museum in Laren. Bij deze tentoonstelling vielen mijn binnenwereld en de buitenwereld weer even helemaal samen. Implosie, the collaps of cohesion is een van zijn werken van deze tentoonstelling (zie beeld bovenaan deze blog). Op deze bijzondere expositie kom ik terug in een volgende blog. Mocht dit alvast jouw nieuwsgierigheid wekken: kijk op de site van Singer Museum Laren.

    De schoonheid van littekens

    De besluiten die ik heb genomen brengen veel teweeg in mijn binnenwereld. In mijn binnenwereld worden op een bijzondere manier oude thema’s aangeraakt. Thema’s van verlies. Van verdriet. Gevoelens van ontreddering en machteloosheid. Van rouw. Ik ben mij er weer van bewust wat breuk in mijn binnenwereld heeft veroorzaakt. Heeft betekend. Nu nog in mijn leven betekent. Mooi en bijzonder om dan een boek op mijn pad te krijgen van filosoof Daniël Schreiber: Thuis. Vandaag in huis gekregen. En meteen begonnen aan het laatste hoofdstuk: De schoonheid van littekens. Ook over dit boek in een volgende blog meer.

    Lees meer

  • | |

    Mijn vader is een foto: Joep van Deudekom

    Vorige week plaatste ik mijn blog over het artikel van cabaretier Joep van Deudekom in PLUS-Magazine, waarin hij schrijft over zijn vader – en over wat het vroege verlies van zijn vader voor hem heeft betekend, en nu nog betekent.
    Joep van Deudekom (1960) was 6 jaar toen hij zijn vader verloor.

    Ik deel hier graag zijn herkenbare lied met je: Mijn vader is een foto.

    MIJN VADER IS EEN FOTO

    Mijn vader is een foto
    Van een man van 41
    Je ziet iets van een glimlach
    Dat wat aardigs doet vermoeden
    En als ik aan hem denk
    Is hij altijd even oud
    Mijn vader is een foto
    Geen gezeur, geen stem, geen goed of fout

    Het verdriet is afgesleten
    Het gemis, allang vergeten
    Al is er soms een flits
    Van een man die naar me lacht
    Of zijn dat de verhalen
    Dezelfde paar verhalen
    Waarbij ik in de jaren
    Beelden heb bedacht 

    Een oude onbekende
    Een foto in een lijst
    Terwijl ik verder ging
    Is hij steeds blijven staan
    De beelden, die vervagen
    Van een man die niet meer is
    En wat is het toch merkwaardig
    Dat ik die man steeds vaker mis

    Mijn vader is een foto
    Van een man van 41
    En ik vraag me steeds meer af
    Hoeveel van jou zit er in mij
    En nu nadert het moment
    Nadert het moment
    Nadert het moment
    Dan ben ik even oud als jij

    Luisteren

    Lees meer

  • | |

    Eva Hoeke: Een nieuwe richting in

    In Volkskrant Magazine van vandaag (8 juni 2024) een mooie column van Eva Hoeke over haarzelf en de betekenis die het verlies van haar vader voor haar door de jaren heen heeft gehad – en vandaag de dag nog steeds heeft (Rob Hoeke, zanger, pianist, songwriter. The Rob Hoeke Rhythm & Blues Group. 1939-1999). Eva Hoeke was 20 jaar toen ze haar vader verloor.

    Een nieuwe richting in

    Ik kan helaas niet de hele column met jullie delen, maar een citaat uit de column wel. De integrale column Een nieuwe richting in is de moeite van het lezen zeer waard. Dus mocht je ergens Volkskrant Magazine van 6 juni 2024 tegenkomen: lees vooral de column van Eva Hoeke: Een nieuwe richting in.

    …… Wat ik níét had voorzien, is hoe een lullig, zwart-wit artikeltje in de zijdeur van een tweedehands Toyota me 25 jaar later een nieuwe richting in zou gidsen. Elke keer wanneer ik nu de auto in stap zie ik hem zitten, mijn vader met zijn lange, donkere haar, de mond achter een volle snor, zonder te lachen, de kwetsbaarheid die hij desondanks uitstraalt, en omdat hij daar zit zeg ik ‘hallo’, hardop, ‘hoi papa’. Soms vertel ik er wat bij, soms niet. Soms zie ik alleen de weg, de lucht, en speelt er een piano in mijn hoofd, een blues. Het is een flinter saamhorigheid, een trilling, meer is het niet. Maar het is er……

    Lees ook

    Het is nooit te laat voor verlate rouw

  • | |

    Dochter van twee Verlaat Verdriet-ers

    Vorige week op Terschelling ontmoette ik Alberta. Meer dan tien jaar geleden was Alberta deelneemster aan de biografische cursus De reis van je leven op Terschelling die ik indertijd gaf, samen met ritueelbegeleidster Marijke Serné.

    Vader

    Alberta, nu 70+, verloor niet zelf jong een ouder, maar is de dochter van twee Verlaat Verdriet-ers. Haar vader verloor als heel jong kind zijn vader. Hij bleef achter met zijn moeder en zijn broertje. Abrupt werden beide nog zo jonge kinderen uit huis geplaatst. De vader van Alberta kwam terecht in een liefdeloos, hardvochtig pleeggezin waar hij opgroeide tot een zwaar beschadigde, kwetsbare en emotioneel gehandicapte man. Zijn moeder en zijn broertje heeft hij nooit meer gezien.

    Moeder

    Haar moeder verloor als heel jong kind haar moeder. Ze werd geboren in een samengesteld gezin waar al eerder ingrijpende verliezen waren geleden. Na de lagere school moest haar moeder als dienstmeisje de kost verdienen. Ook zij was zwaar beschadigd, emotioneel instabiel, met een kwetsbare fysieke gezondheid.

    Alberta

    Na de geboorte van Alberta volgden in rap tempo nog zes andere kinderen. Zoveel mogelijk kinderen, was de mening van de pastoor. De kwetsbare geestelijke en fysieke gezondheid van de moeder, die haar ongeschikt maakten om zo’n groot gezin te runnen, was van ondergeschikt belang. Haar moeder leunde zwaar op Alberta, haar oudste kind. Vanaf haar aller-vroegste jeugd werd Alberta belast met taken die ze helemaal niet aankon.

    De reis van je leven

    In de week van De reis van je leven was me al duidelijk geworden hoezeer Alberta had geleden als kind van twee zwaar beschadigde Verlaat Verdriet-ers. Hoeveel invloed dat heeft gehad op haar moeizame leven. ‘De reis van je leven is voor mij het begin geweest van mijn zoektocht. De zoektocht naar ‘wie ben ik eigenlijk’ vertelt Alberta me als ik haar spreek op Terschelling. ‘Wie was mijn vader? Wie was mijn moeder? En wie ben ik? Meer dan tien jaar heb ik gewerkt om de puzzelstukjes bij elkaar te zoeken. In de loop van die jaren schreef ik aan mijn verhaal. Mijn levensverhaal. Wil je het lezen?’

    Terug van Terschelling vind ik het boek van Alberta in mijn brievenbus. Ik ben gaan lezen. Herken haar verhaal uit De reis van je leven. Haar moeizame leven. Lees over de helende werking van de puzzelstukjes die in elkaar zijn gelegd. Die woorden hebben gekregen. Betekenis. ‘Ik had niet durven hopen dat het werken aan de verhalen me zo zou helpen en me zoveel moois zou brengen’ schrijft Alberta in haar nawoord.

    Lees meer

    Verlaat Verdriet (Ver)WerkboekTips voor mensen in je omgeving, blz 181 e.v.
    Bestellen 

    NB

    In verband met de privacy is dit bericht met aanpassingen geanonimiseerd.