• | | |

    Artikel van Joep van Deudekom in PLUS-Magazine

    DoorTitia Liese

    Door mijn dominante broer was ik lang onzeker

    ‘……. Vroeger had ik een gelukkige jeugd. Maar mijn sterkste herinneringen aan die tijd zijn toch die aan de dood van mijn vader. Ik was 6 toen hij op 41-jarige leeftijd aan een hartinfarct overleed. Ik weet nog dat hij lag opgebaard en dat de familie zei dat ik maar beter niet kon gaan kijken. Dat zou traumatisch zijn. Maar van mijn moeder mocht het toch, en het was helemaal niet eng. Ik heb mijn hand op de zijne gelegd en voelde dat mijn vader koud was. Daar – op dat moment – heb ik afscheid van hem genomen en dat had ik niet willen missen…….. ‘

    ‘……. Vreemd genoeg kreeg ik op mijn 35e alsnog problemen met de vroege dood van mijn vader. Dat is een fenomeen waar zelfs een stichting voor bestaat: Verlaat Verdriet. *  Kinderen die op jonge leeftijd ouders verliezen, hebben daar vaak tot hun dertigste geen last van. Maar tussen hun 30e en 40e – als ze zelf een gezin gaan stichten – komen er plotseling emoties boven. Dat is bij mij ook gebeurd. Van de ene op de andere dag ontwikkelde ik een soort astma waardoor ik altijd moest hoesten. Ineens wilde ik ook van alles over mijn vader weten. Maar omdat mijn moeder door zijn vroege dood maar twaalf jaar met hem getrouwd is geweest, kon ze mij niet alles vertellen ……’

    ‘….. Daarna het ik het liedje Foto geschreven. Drie weken later was mijn astma over! Dat is gewoon de spanning geweest, van het toeleven naar de dag dat ik mijn vader in leeftijd zou passeren……’   

    Lezen

    PLUS-Magazine, juni 2024, nr. 6
    Door mijn dominante broer was ik lang onzeker 

    Joep van Deudekom

    Zien

    Verborgen verleden

    NB

    De stichting Verlaat Verdriet die Joep van Deudekom hier noemt bestaat niet meer. Wel is veel informatie over de gevolgen van jong ouderverlies in de volwassenheid beschikbaar op de website www.verlaatverdriet.nu
    Lees meer over Verlaat Verdriet en verlate rouw:
    Verlaat Verdriet
    Verlate rouw  

  • | | |

    Gebeurt nu het onbeschrijfelijke in Malmö?

    DoorTitia Liese

    Songfestival

    Mensen die mij kennen weten dat ik geen televisiekijker ben. Er staat niet eens een televisie in mijn huis. Al heel lang niet. Wel volg ik via hem nieuwssites en de krant. Joost Klein. De man die zich uit over het vroege verlies van zijn ouders. Het onbeschrijfelijke vertaalt naar de muziekvorm die hem past. De aanloop naar het Songfestival. De keuze voor hem om Nederland te vertegenwoordigen. Zijn (voor)optreden deze week heb ik niet gezien. Voor de verdeelde reacties op hem, en op zijn muziek, kan ik begrip opbrengen. Niet iedereen hoeft alles mooi te vinden. Over de echtheid waarmee hij het onbeschrijfelijke laat zien, het verlies van zijn beide ouders door de dood, lees ik. En dat doet veel met me. Veel omdat Verlaat Verdriet nog altijd een taboe-onderwerp is. Wat is het dan bijzonder dat iemand zich zo uitspreekt. De wereld laat weten wat het verlies van zijn ouders met hem heeft gedaan. Wat het nog steeds met hem doet. Het uitschreeuwt.

    Incident

    En dan gebeurt er iets in Malmö. Incident. Iets waar naar buiten toe onduidelijkheid over is. Geheimzinnigheid. Ik merk dat me dat raakt. Dat het me onrustig maakt. Me uit m’n evenwicht brengt. Hoe deze man Joost Klein nu middelpunt is van veel commotie. Ik vraag me af: gebeurt nu het onbeschrijfelijke in Malmö? Breekt dat waarvan hij heeft gedroomd – zijn ouders eren op dit podium – hem dat bij de handen af op het punt dat hij zijn droom bijna heeft bereikt?

    Ik zou naast hem willen zitten. Nu. Zou hem vast willen houden. Ik zou tegen hem willen zeggen – Joost, je bent niet de enige. Je bent niet alleen.

  • | | |

    Nora Fischer – Ga vooral haar voorstelling zien!

    DoorTitia Liese

    Vanmiddag (zondag 5 mei 2024) de voorstelling DE SPRONG gezien van Nora Fischer. Anderhalf uur een heftig levensverhaal verteld, zonder ook maar een seconde sentimenteel te zijn. Een muisstille zaal. Een staande ovatie. Als je in de gelegenheid, bent: ga vooral DE SPRONG van Nora Fischer meemaken!

    De nieuwe muze

    ……….‘O, my God…. Hallo!’ zegt zangeres Nora Fischer wanneer ze voor het publiek staat en er volgt direct applaus. Ze herpakt zich direct: ‘Ik heb mijn best gedaan om een sfeer van intimiteit te creëren, het liefst had ik u allemaal bij mij in de huiskamer gevraagd, maar dat lukte niet. Ik sta voor het podium en dat gaat zo blijven, ik ga u vertellen waarom ik de afgelopen vier jaar niet heb kunnen zingen. Ik trok de stekker uit mijn carrière toen ik op mijn hoogtepunt stond, maar ik verloor mijn stem als gevolg van een verkramping.’  Zelf noemt ze het ‘een omgekeerd imposter syndroom’: zo’n rottig stemmetje in je hoofd dat steeds maar blijft herhalen: ‘Zie je wel, je bent een fraudeur, je kan helemaal niet zingen en dit moest een keer gebeuren!’……..

    De theaterkrant

    ………. In haar solovoorstelling De sprong vertelt Nora Fischer een aangrijpend verhaal. Net als Ariël verloor ze haar stem vier jaar geleden, precies op het hoogtepunt van haar zangcarrière. Burn-out, knobbeltjes noch heesheid waren de oorzaak, maar de hoge druk van het leven als zangeres speelde een rol.
    De voorstelling combineert verhalenvertelling, foto’s, muziek en oude videofragmenten. Fischer neemt je mee door bergen en dalen, en onthult haar hyper-perfectionistische aard. Haar dagboek fungeert als een rode draad, maar soms vertraagt het de voortgang van de voorstelling.
    Op een rustige toon kondigt ze aan dat haar zus jarenlang ongelukkig was en op 37-jarige leeftijd een einde aan haar leven maakte. Dit moment laat je ademloos achter en plaatst alle puzzelstukjes op hun plek……

    Lees meer

  • | | |

    SAMEN, een prentenboek van Jane Chapman

    DoorTitia Liese

    In de week voorafgaand aan de samenkom-dag van De weg van liefde 2023 op zondag 7 april j.l. trof ik in de boekhandel een stapeltje prentenboeken. Precies het aantal van de deelnemers aan die dag. Zelf heb ik een zwak voor prentenboeken. Een heel groot zwak. Ik zag de boeken. Voelde meteen: deze wil ik kopen om mee te geven.

    Het boek zelf kan ik hier niet met jullie delen. Maar als je de woorden leest die bij de platen horen, dan begrijp je vast meteen waarom ik dat boek moest kopen voor een groep die tijdens de schijfretraite De weg van liefde zo intens heeft gewerkt met woord en beeld.

    De woorden uit samen

    Onder de groene bladeren
    komt een klein
    gezichtje tevoorschijn.
    Stil. Alleen. 

    De wereld
    is vreemd en vol
    enge schaduwen.

    Maar regenwolken brengen 
    zoet water,
    de wind brengt de geur van eten….

    en iets anders.
    iets nieuws, 
    Iets groots.
    Iets…..

    engs.

    Maar achter dat enge gezicht
    zit vriendelijkheid.
    Een zachte hand.

    Een vriend die zijn eten met
    je deelt….

    die je laat
    lachen….

    en de wereld weer
    veilig maakt…

    en zelfs een
    beetje magisch.

    Soms lijkt de
    wereld nog vol enge schaduwen.

    Maar je hebt een vriend
    met wie je
    avonturen
    beleeft….

    en weer gelukkig wordt….

    samen. 

    Samen

    De deelneemster wier verhaal ik vanochtend deelde sloot, geïnspireerd door de tekst in het prentenboek SAMEN, onze samenkom-dag af met een hartverwarmend doorschrijf-Elfje:

    Samen
    Samen alleen
    Liefdevol samen alleen
    Samen, liefdevol, gelukkig veilig
    Samen

    Samen
    Allemaal samen
    Iets groots beleven
    Samen delen in veiligheid
    Hand

    Hand
    Samen aangereikt
    Daar waar nodig
    Samen het avontuur beleven
    Codiponte

    Codiponte
    Verdwenen schaduw
    De schaamte voorbij
    De magie van delen
    Warmte

    Kopen

    SAMEN

    Meer lezen

    De weg van liefde