Je kent dat vast ook wel: je bent in gesprek met iemand, en die iemand zegt iets over wat jij een tijd geleden hebt gezegd. Ineens komt dat wat jij hebt gezegd in een ander daglicht te staan. Niet zo’n fijn daglicht, meestal. Wat de ander zegt raakt je pijnlijk.

Mij overkwam dat (weer eens) afgelopen zondag in een telefoongesprek met een vriendin.
‘Hoe gaat het met je?’ vroeg ze me.
‘Met mij gaat het goed.’ antwoordde ik meteen.
‘Vorige keer klaagde je nog over je gezondheid’.
‘Klaagde ik over m’n gezondheid? Daar weet ik niks meer van.’
Ik probeer terug te halen wat ik indertijd heb gezegd en kan niet anders dan bedenken dat ik iets heb gezegd over iets in mijn gezondheid dat niet helemaal lekker liep.
Dat was geen klagen. Dat was iets zeggen over een feit dat ik constateerde. Een feit dat op dat moment niet helemaal positief was.
Maar klagen: nee, zo heb ik dat zelf helemaal niet gevoeld.

Klaagmuur

Wat is de Klaagmuur dan toch een goed idee. Een plek waar je een briefje in kunt stoppen waarop je iets hebt geschreven wat op dat moment niet helemaal lekker loopt. Niet helemaal lekker voelt.
Zo kan het van je hart.
Het lucht je op.
Je creëert ruimte voor nieuwe ideëen.
Voor andere gevoelens.
Je bent het kwijt, en niemand draagt je na wat je kwijt wilde.
Noem het klagen.
Of verwerken.
Of gewoon: loslaten.