• | | | | |

    Mijn avonturen met de verborgen bron Psoas

    DoorTitia Liese

    Mijn avonturen met de verborgen bron

    Vorige week schreef ik een blog over de Psoas-spier: De verborgen bron. Mijn belangstelling voor de Psoas ging voornamelijk uit naar Verlaat Verdriet-ers om me heen, die ik zag en hoorde worstelen met fysieke problemen. ‘Heb je ooit onderzocht of jouw Psoas hier mogelijk een rol in speelt?’ In de loop van de tijd veranderde mijn belangstelling voor deze verborgen bron van richting. Namelijk naar mijzelf. Naar mijn eigen lijf. En naar mijn eigen ervaringen. Zou er een connectie zijn met het feit dat ik, inmiddels al een aantal jaren, last heb van pijn rond mijn linker heup? En in mijn linkerbeen? Pijnen waarvan ik niet eens duidelijk maken waar ze zitten, behalve te kunnen vertellen dat de pijn de ene dag veel erger is dan de andere dag. En de ene dag op een heel andere plek zit dan de andere dag. Me op dagen hindert bij opstaan. Bij lopen. Me soms ’s nacht wakker maakt. Is het te gemakkelijk om ook hier weer van te denken: DE LEEFTIJD? ‘Je bent geen 25 meer!’ Zou er een connectie zijn tussen die pijn en de afgelopen super-turbulente jaren in mijn privéleven?

    Een geheel

    Vorige week werkten we in de yogales met de Psoas. Langzame, voorzichtige bewegingen. Geen haast. Geen druk. En al helemaal geen moeten. De volgende ochtend, na een heerlijke slaapnacht,  werd ik wakker met het gevoel ‘Hé, wat vreemd. Mijn lijf voelt als een geheel.’ Ik zou tegen niemand ooit gezegd hebben: ‘Mijn lijf voelt niet als een geheel.’ Want dat heb ik nooit als zodanig gevoeld. Maar nu voelde ik wel: ‘Hé, wat vreemd. Mijn lijf voelt als een geheel.’
    Afgelopen maandag heb ik, op mijn verzoek, een individuele sessie gedaan bij Tonja om, samen met haar, stap voor stap te onderzoeken: wat gebeurt er in mijn lijf met deze oefeningen. Wat een bijzondere ervaring! Er gebeurt van alles in mijn lijf. M’n voeten staan anders op de grond. Ik voel m’n voetzolen op een natuurlijke, aangename manier op de grond staan. Rol m’n voeten beter af. Gewoon omdat dat prettig voelt. Bij tijden zijn de pijnen helemaal weg. M’n lijf voelt als een geheel. Mijn lijf en ik zijn een geheel, zeg maar.

    Psoas

    Mijn avonturen met de verborgen bron gaan door. Met mezelf, en met Tonja. Wel zei Tonja me afgelopen maandag dat onze plannen om samen een dag te organiseren op dit moment niet door kunnen gaan. Zijzelf zit in een periode waarin ze als yogadocent onderzoekt wat haar lijf en haar geest nu en in de toekomst aan kunnen.
    Met alle respect voor het besluit van Tonja wil ik wel graag mijn avonturen met de Psoas hier met je delen. Mogelijk wil je zelf iets met deze ‘spier van de ziel’.

  • | | | | | |

    De weg van liefde, en die ene gedachte

    DoorTitia Liese

    Zeven gedachten die je leven kunnen veranderen

    1. Die ene gedachte waar je al een leven lang naar op zoek bent;

    2. Die ene gedachte die al zo lang diep in je zit;

    3. Die ene gedachte die zo graag geuit wil worden;

    4. Die ene gedachte die je wilt delen met mensen die je begrijpen;

    5. Die ene gedachte waarin je nieuwsgierigheid voelt;

    6. Die ene gedachte: waar vind ik een plek waar tijd, ruimte en begrip is voor mij, en voor mijn verhaal;

    7. Die ene gedachte die je te binnen schiet als je dit leest.

    Vraag

    Welke gedachte komt nu op bij jou?

    De weg van liefde

    Zaterdag 24  – vrijdag 30 oktober 2026

    Lees meer

    De weg van liefde

  • | |

    Een dag met een hele dikke gouden rand

    DoorTitia Liese

    ‘Titia, wil je voor ons een lezing komen houden in Winschoten?’
    Ons is Stichting TrOost Groningen. Stichting TrOost Groningen biedt ondersteuning, informatie en herdenkingsmogelijkheden bij verlies en rouw.
    Winschoten is de plaats waar ik, inmiddels lang geleden, ter wereld kwam.

    JA

    JA, antwoord ik meteen op de uitnodiging van Marian Ek, want zij is degene die me de uitnodiging stuurt. Een logische volgende stap voor verlies-/ en rouwbegeleider Marian, geïnspireerd door haar deelname aan ons symposium Teruggaan om verder te kunnen van afgelopen november.
    ‘Wat leuk om dat te doen in mijn geboortestad. Natuurlijk doe ik dat graag. Thuiskomen in Groningen. Bij de mensen en hun verhalen, hun kijk op het leven, de humor waar ik zo van hou. Maar: mag het alsjeblieft een informatiemiddag zijn in plaats van een lezing? Een lezing voelt voor mij zo gelikt en ik wil graag met de aanwezigen in gesprek gaan. Ik wil horen wat ze van me willen weten. Wat ze van mij willen horen.’ ‘Natuurlijk mag dat.’
    Ik vraag Annemieke Arendsen een artikel te schrijven om door te geven aan de kranten in het Noorden. En dat schrijft Annemieke. Een mooi, uitnodigend artikel dat (in verkorte versie) op verschillende plekken is gepubliceerd.

    Ik begrijp het nu veel beter

    Op 9 mei 2026, toevallig twee dagen na de geboortedag van mijn moeder (geboren 7 mei 1908, Ambt Almelo, overleden 26 december 1957, Wildervank), in de Vennekerk in Winschoten. Opgewekt maak ik me in de ochtend al vroeg klaar voor vertrek. Benodigdheden voor mijn verhaal. Twee doosjes boeken. Voor een vleugje Italië, natuurlijk wil ik ook graag in de plaats waar ik ben geboren de aanwezigen vertellen over Casa Matilda – Huis voor Levensverhalen in Codiponte, bak ik een Torta della Nonna. Vertrek om 9.30 uur en ben om 11.30 uur in Winschoten. Inmiddels toch wel een beetje gespannen. Hoeveel mensen zijn er straks? Hoe zal het gaan? Wat ga ik allemaal vertellen? Delen? Als ik op m’n plek zit, op de tafel in plaats van erachter, valt alles van me af. Na de eerste woorden begint het te stromen. Heb ik contact met de rond de twintig aanwezigen. ‘Door wat jij vertelt begrijp ik het allemaal veel beter’ hoor ik in de pauze, en na afloop terug. Niet alleen van Verlaat Verdriet-ers zelf, maar ook van hun partners. Van broers en zussen. Alleen dat al maakt het zo de moeite waard om dit te doen. Met recht: een dag met een hele dikke gouden rand.
    Stichting (Tr)Oost Groningen, Marian, dank voor de uitnodiging en voor al het werk dat jullie hiervoor hebben verzet. Wat mij betreft graag voor herhaling vatbaar. Het eerste verzoek daartoe is vanochtend al vroeg bij me binnen gekomen. Doen?

    Meer lezen

  • | | | | |

    Een middag over jong ouderverlies in Winschoten met Titia Liese

    DoorTitia Liese

    ‘Het is ontzettend helend om met mensen te zijn die hetzelfde hebben meegemaakt.’

    Op zaterdag 9 mei organiseert TrOost Groningen een middag over jong ouderverlies in Winschoten. Deze middag staat in het teken van herkenning en erkenning van het verlies van mensen die als kind of jongvolwassene hun ouder verloren door overlijden. Spreker tijdens deze middag is Titia Liese, wier moeder op haar achtste overleed aan borstkanker. Dat zo’n ervaring een leven lang doorwerkt weet zij als geen ander, ze begeleidt al tientallen jaren mensen die dit ook meemaakten. Titia woont in Nunspeet, maar is geboren in Winschoten en heeft altijd een band met Groningen gehad. ‘Dat ik mag spreken over dit onderwerp op deze middag voelt een beetje als thuiskomen.’

    Waarom is dit onderwerp voor jou zo belangrijk?

    “Omdat ik zelf heb ervaren hoe helend het is om alsnog met jong ouderverlies aan de slag te gaan, ook al ben je volwassen. Zelf liep ik lang tegen veel problemen aan in mijn leven en ging het een hele tijd niet goed met mij. Toen ik rond mijn veertigste ontdekte dat dit met de vroege dood van mijn moeder te maken had was dat echt een eye-opener. Het speelde onderhuids een grote rol in mijn leven en ik voelde heel sterk dat ik ermee aan de slag moest.

    Verlaat Verdriet

    Door alsnog een rouwproces, ik noem het Verlaat Verdriet, aan te gaan heb ik zoveel gewonnen. Sindsdien heb ik het mijn levenswerk gemaakt om ook andere Verlaat Verdriet-ers in hun proces te begeleiden en herken ik veel patronen. Vaak krijgen mensen geen gehoor bij problemen en snappen ze maar niet waarom ze vastlopen. Ze hebben soms al een lange zoektocht achter de rug voor ze bij mij terechtkomen.”

    Wat zijn zoals de problemen die mensen op volwassen leeftijd tegen kunnen komen?

    “Ik hoor in al die jaren steeds dezelfde patronen: een basaal gebrek aan zelfvertrouwen en moeite hebben met grenzen stellen. Dit heeft te maken met overlevingspatronen die je ontwikkelt door de situatie waar je als kind noodgedwongen in terecht komt. Het is niet alleen de dood van de ouder, maar ook vaak de overgebleven ouder die ontredderd achterblijft. Veel Verlaat-Verdriet-ers hebben het gevoel dat ze alles alleen moeten doen, ze zitten gevangen in innerlijke eenzaamheid.”

    Waarom is deze middag nodig?

    “Het is belangrijk dat er meer bekend wordt over de gevolgen van jong ouderverlies op volwassen leeftijd, het is bijvoorbeeld in de hulpverlening nog een relatief onbekend onderwerp. Het kan al heel helend zijn om er met mensen over te praten die hetzelfde hebben meegemaakt.

    Schaamte

    Ik merk dat er vaak schaamte is, mensen hebben het gevoel dat ze dit ‘verwerkt’ moeten hebben en niet in het verleden mogen blijven hangen. Of, als ze heel jong waren toen hun ouder overleed, dat ze iemand ‘die ze niet gekend hebben ook niet kunnen missen’. Die schaamte, daar moeten we vanaf. Het is niet gek om hier als volwassene nog mee bezig te zijn, het is juist heel goed. Een van de deelnemers van mijn workshop zei laatst: ‘ik heb niet alleen mijn vader leren kennen, ik heb ook mezelf beter leren kennen.’”

    Tot slot: wat kunnen deelnemers aan deze middag verwachten?

    “De erkenning dat het heel normaal is om alsnog aandacht te besteden aan zo’n verlies in je kindertijd, het herkennen van verhalen en ervaringen van anderen, dat is vaak al ontzettend fijn. Ik zal in ieder geval mijn eigen ervaringen delen en wil mensen uitnodigen om met mij in gesprek te gaan. Ik hoop mensen te kunnen helpen om de puzzelstukjes in elkaar te laten vallen. Als geboren Groningse ben ik vereerd om mijn verhaal te komen doen. Dus ben je nieuwsgierig, herken je de patronen, wil je komen delen of gewoon luisteren, wees van harte welkom!”

    Kenmerkende Patronen bij Verlaat Verdriet

    • Je houdt graag alles onder controle.
    • Je vindt het moeilijk hulp te vragen
    • Je hebt het gevoel dat je ‘anders’ bent dan andere mensen
    • Je vindt het moeilijk om kritiek te incasseren
    • Je bent bang om afgewezen te worden
    • Je twijfelt veel aan jezelf en hebt het gevoel dat je alles alleen moet doen
    • Je vindt het moeilijk om onbevangen van het leven genieten
    • Je hebt moeite met grenzen aangeven
    • Je neemt altijd de zorg voor anderen op je
    • Je bewaart afstand in relaties
    • Je hebt weinig zelfvertrouwen

    Tekst: Annemieke Arendsen

    Bijzonderheden

    • Waar: Vennenkerk Winschoten
    • Wanneer: zaterdag 9 mei 2026
    • Tijd: 13.30 – ± 16.00. Inloop vanaf 13.00 uur
    • Entree: € 10,- pp
    • Aanmelden: info@troostgroningen.nl

    Lees meer