Vandaag is het 26 februari 2015.
Kort gezegd: ondanks de toezegging: niets meer vernomen van de huisarts.
Lees meer over Naar de huisarts: Praktijkvoorbeeld 1, Praktijkvoorbeeld 2 Praktijkvoorbeeld 3
In maart ga ik het weer proberen: contact opnemen met de bedoelde huisartsenpraktijk.
Zojuist zag ik in de bibliotheek in mijn woonplaats Nunspeet een vooraankondiging voor de boekenweeklezing van de Belgische schrijfster Griet op de Beeck, op 10 maart a.s. in De Dialoog in Ermelo.
Griet op de Beeck is de schrijfster van het – voor Verlaat Verdriet-ers zeker – prachtige boek Kom hier dat ik u kus.
Ik heb even op de site gezocht van Griet op de Beeck – in Agenda – en zag dat ze in de komende tijd op diverse plaatsen in Nederland en België lezingen geeft.
Mogelijk ook in jouw buurt.
Deze tip geef ik graag aan je door!
Kom hier dat ik u kus is een roman over Mona, als kind, als vierentwintigjarige, en als vijendertigjarige. Een verhaal over waarom we worden wie we zijn, geschreven met humor, scherpte en veel schaamteloze eerlijkheid. Over ouders en kinderen. Over kapotte mensen en hoe zij ongewild anderen ook kapot maken. Over waar verantwoordelijkheid eindigt en schuld begint. Over geheimen en eenzaamheid. Over ziekte en zwijgen. Over de gevaren van sterk zijn. Over vergeten en niet kunnen vergeten. Over jezelf durven redden. En natuurlijk ook nog over de liefde. Omdat dat alles is wat we hebben, of toch bijna.
Meer dan een miljoen volwassen Nederlanders verloren in hun jeugd een ouder – of beide ouders – door overlijden. Veel van deze mensen, en dat betreft zowel mannen als vrouwen, ondervinden in hun volwassenheid moeilijkheden die te maken hebben met het vroege verlies van hun ouder(s). Ze hebben bijvoorbeeld angst niet ouder te worden dan hun ouder, hebben het gevoel altijd alles alleen te moeten doen, voelen zich een buitenstaander. Ze voelen zich overal verantwoordelijk voor, leggen de lat voor zichzelf heel erg hoog, passen zich altijd aan. Ze twijfelen aan alles en iedereen, en nog het meest aan zichzelf. Ze kunnen niet genieten, hebben moeite met (intieme) relaties, houden altijd alles onder controle. Verliesangst manifesteert zich in al hun levensgebieden, met als gevolg overgevoeligheid voor stress, voor depressie, voor burn-out en voor angst- en paniekaanvallen. Veel van hen hebben gezondheidsklachten.
Tal van complicaties dus, die niet alleen de Verlaat Verdriet-er zelf raken, maar die ook een negatieve impact hebben op mensen in de omgeving van de Verlaat Verdriet-er.
(H)Erkenning
Ondanks het feit dat Verlaat Verdriet een grote groep mensen betreft, is er nog steeds relatief weinig (h)erkenning voor deze problematiek. Zowel bij hulpverleners als bij Verlaat Verdriet-ers zelf. Te veel Verlaat Verdriet-ers krijgen niet de hulp die ze nodig hebben. Ervaring wijst uit dat ze zich in hun hulpvraag niet gehoord en gezien voelen. Ze trekken zich in zichzelf terug. Blijven rondlopen met schijnbaar onoplosbare problemen. Of worden afhankelijk van verslavingen of van medicijnen.
Anders
Dat dit anders kan laat Titia Liese, Verlaat Verdriet-specialiste en auteur van diverse boeken rond Verlaat Verdriet en verlate rouw, zien in haar lezing Verlaat Verdriet: verwerken & helen op 4 februari in Apeldoorn. Deze lezing is zowel bedoeld voor volwassenen die in hun jeugd een ouder – of beide ouders – verloren door overlijden, als voor hulpverleners als voor andere belangstellenden. Datum: 4 februari 2015. Tijd: 19.30 – 22.00 uur. Kosten: € 10,- per persoon, contant te betalen bij entree. Meer informatie over deze lezing en over Verlaat Verdriet: wp.ronalt.nl/
Woensdag 4 februari 2015
Apeldoorn
Wijkcentrum De Stolp
Violierenplein 101
7329 DR Apeldoorn
19.30 – 22.00 uur
€ 10,- p.p., aan de zaal contant af te rekenen
Er is beperkt ruimte. Om zeker te zijn van een plaats bij deze lezing, meld je je per mail aan vóór dinsdag 3 februari a.s.: lezing@verlaatverdriet.nu
Dertig jaar geleden kocht ik in Nunspeet een huis. Het huis waarin ik nu woon & werk. Vierendertig was ik, en alleenstaand. Compleet met keurig leraresseninkomen. Een huis kopen was dus mogelijk. En dat deed ik. Een huis kopen voor mezelf lukte goed. Blij was ik met deze, grote, stap.
De strijd om de vraag of ik het wel of niet aan zou durven een kind te krijgen was op dat moment nog lang niet gestreden. ‘Stel dat ik besluit dat het kan, een kind krijgen. Dat ik het kan, een kind krijgen. Stel dat ik dan doodga, voordat het kind volwassen is. Dan moet dat kind toch geld genoeg hebben om een fatsoenlijke studie te doen.’ De dochter-zonder-moeder-in-mij aan het woord. De dochter-zonder-moeder-in-mij won (zoals zo vaak indertijd, maar da’s een ander verhaal). Ik kocht mijn huis op basis van levensverzekering.
‘In 2014 keert – bij leven en welzijn – de levensverzekering uit’, vertelde de toenmalige bankman me. Het drong wel tot me door, maar: 2014! Da’s over dik honderd jaar. En misschien ben ik dan allang dood.
Zo goed als honderd jaar voorbijgaan, zo gaan ook dertig jaar voorbij. Het werd oktober 2014. Dertig jaar nadat ik mijn huis-op-basis-van-levensverzekering kocht. ‘In de goede tijd afgesloten’ verzekerde de huidige bankman me. En inderdaad: in oktober 2014 ontving ik een groot bedrag op mijn rekening. Groot genoeg om een droom in te lossen: een nieuw huisje op Terschelling. ‘Elk nadeel hep se foordeel.’ Het nadeel: dochter-zonder-moeder-zijn inclusief de grote worsteling van toen: wel kind/geen kind, leverde me dus nu een foordeel op: een nieuw huisje op Terschelling. (Cruijff kan het weten. Hij verloor als kind z’n vader).
Afgelopen week werd ons nieuwe huisje, een mobil-home, in twee helften naar Terschelling getransporteerd. Over zee, vervolgens nog ruim tien kilometer over de weg op Terschelling en dan nog onze camping op. Het weer had niet slechter kunnen zijn. Storm & regen. En niet zo zuinig ook. Dag in. Dag uit.
Ik was erbij. Helaas niet bij de overtocht, maar een dag later was ik er wel. Genoten heb ik in deze week. Al moet ik bekennen dat dit genieten vooral bestond uit het kijken naar 2, 3, 4 of 5 hard werkende mannen, die in – zo nu & dan vliegende – storm, regen (hoosbuien) & modder twee identieke huisjes (samen met ons kocht een mede-campingeigenaar eenzelfde huisje), dus vier! helften, op hun plaats hesen. En van vier helften twee huisjes maakten.
Beide huisje zijn casco afgeleverd. Wat betekent: niets erin. Geen stroom. Geen gas. Geen wanden (behalve de buitenwanden, die zijn er uiteraard wel). Niets. Alles moet dus in de komende maanden gemaakt en aangebracht worden.
Na ruim dertig jaar LAT-relatie overleg ik nu met mijn partner. ‘Hoe moet de badkamer eruit gaan zien.’ ‘Hoe groot moet de slaapkamer worden.’ ‘Hoe groot het bed.’ ‘Welke vloer komt er in.’ ‘Hoeveel kasten en waar.’ ‘Wat voor keuken moet er in.’ Enzovoort. Enzovoort.
Da’s heel wat, voor twee doorgewinterde LAT-ters. Dan is soms ineens het foordeel (van in mijn huis altijd overal alleen over te kunnen beslissen) weer een nadeel. Want overleggen over de inrichting van mijn/ons nieuwe huisje: mijn sterke kant is het (nog) niet. Maar: je bent nooit te oud om te leren.
Dat doe ik. Ik leer.
En ik geniet. Van klussende mannen in mijn – ons – huisje.