• | | | | | | | | | |

    Gids als gesproken boek: nieuwe fase

    DoorTitia Liese

    Gids voor Verlaat Verdriet als gesproken boek

    ‘Het boek is klaargemaakt voor de opnamestudio. We kunnen starten!‘
    Gisteravond kwam Lydia bij me langs met de Gids voor Verlaat Verdriet. Het boek is dus klaargemaakt voor de studio. Voor mij in de studio, moet ik eigenlijk zeggen, want ik mag het zelf gaan voorlezen.
    Lydia is (nog even) coördinator van CBB, afdeling     Passend lezen. In mijn blog van 7 januari 2016 schreef ik over deze speciale uitgave: Gids voor Verlaat Verdriet als gesproken boek. 

    Van papieren boek naar gesproken boek

    De Gids voor Verlaat Verdriet gaat dus een nieuwe fase in: van papieren boek naar gesproken boek. Lydia geeft me het boek in handen. Een heel speciaal moment, om mijn eigen boek – dat klaar is gemaakt voor de studio – in mijn handen gelegd te krijgen. Iemand, ik weet niet wie en verzuim in mijn opwinding dat te vragen, heeft aanwijzingen voor gebruik in de studio in het boek geschreven. Ik zie het. Ik lees het. Maar ik heb nog geen idee hoe het daar gaat werken. Spannend!

    Onzichtbare verbinding

    ‘Denk eraan dat je leest voor één iemand, die naar je luistert’ zegt Lydia.
    ‘Iemand die naar jou luistert.
    Iemand die van jou de tekst van de Gids te horen krijgt.
    Het boek dat jij zelf hebt geschreven.
    Met jouw stem.
    Voor één iemand die naar je luistert.
    Iemand die jij niet kunt zien.
    Iemand die jij niet kunt horen.
    Iemand die geraakt zal worden door wat jij met je boek te vertellen hebt.
    Iemand die tijd nodig heeft om door te laten dringen wat je zegt’

    Ik schrik een beetje. Dat had ik me niet gerealiseerd.
    Ik spreek vaker voor groepjes en groepen mensen. Over Verlaat Verdriet. En over de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn. Ik heb daar normaal gesproken geen moeite mee.
    Maar dit is echt iets anders.
    Me richten op één iemand. Die ik niet kan zien.
    Iemand, hoogstwaarschijnlijk een Verlaat Verdriet-er,  met wie ik een – onzichtbare – verbinding aan zal gaan.

    Andere blik

    Ik lees mijn boek nog eens helemaal door, met een heel andere blik en een ander gevoel dan ik tot nu toe gedaan heb.
    Is het voor de lezer wel duidelijk, wat ik heb geschreven?
    Hoeveel verandert er voor iemand die niet met haar/zijn ogen leest, maar met haar/zijn oren?

    De week van de Gids

    Zo is deze week voor mij de week van de Gids voor Verlaat Verdriet geworden. Want ook deze week ben ik begonnen het boek voor te bereiden voor de Franse vertaling. Ook hier lees ik het boek vanuit een heel ander perspectief. Wat moet er veranderd worden? Wat moet er aangepast worden? Ook dat is deze week een heel bijzondere sensatie geweest!

    Zeventien maart 2016

    Op 17 maart 2016 zal ik weten hoe het voelt mij boek voor te lezen.
    Dan heb ik de eerste afspraak in de studio in Ermelo voor opname.
    ‘Komt helemaal goed met dat boek van jou’ zegt Lydia.
    Ik geloof haar.
    Graag!

  • | | | | | | | |

    Lezing in Arnhem, een verslag

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    ‘Ik ben verbijsterd over wat je vanavond allemaal hebt verteld’. Na afloop van de lezing op 24 februari 2016 in Arnhem komt iemand naar me toe. ‘Ik ben 51 jaar’, vertelt deze vrouw. ‘En zo lang zoekend geweest. Wat is er toch met me aan de hand? Ik heb verschillende therapieën gevolgd. Niemand die hier ooit aandacht aan heeft besteed.’

    Spannend

    Alleen al dit korte gesprekje na afloop van de lezing maakt het voor mij de moeite waard deze avond naar Arnhem gekomen te zijn.
    Een beetje spannend was het wel (weer).
    Hoeveel mensen zouden er komen?
    Niet alleen ik heb me druk gemaakt voor de organisatie van deze avond, ook Beate en Joek hebben hun deel aan het welslagen van deze avond bijgedragen. Maar: zoals gezegd: spannend is het ook deze keer weer geweest. Een mooie lokatie, maar: een prijzige zaal. Krijg ik het voor elkaar uit de kosten te komen?

    Aanmeldingen

    Anderhalve week tevoren staat de teller van de aanmeldingen op vier. Vier aanmeldingen! Zes weken geleden zijn we al begonnen met fly-eren. Met benaderen van kranten en omroep. Geen reactie. Nieuwe acties. Elke week opnieuw geprobeerd. Geen reactie. Opnieuw fly-eren. Facebook. Nieuwsbrief. Noem maar op.
    Op de laatste dagen voor de lezing komen de aanmeldingen binnen.
    Als ik naar Arnhem rijd, staat de teller op zestien. Da’s in ieder geval meer dan vier. 

    Dan komen de mensen binnen. Er heeft een kort – en tamelijk verminkt – artikeltje gestaan in het huis-aan-huis-blad. De dertig afgesproken stoelen raken vol. Er komen nog meer belangstellenden binnen. Ondanks het feit dat de zaal niet gemakkelijk te vinden blijkt te zijn. (De verleiding voor de Verlaat Verdriet-ers die naar Rozet zijn gekomen om daar benden in die grote hal te denken: Nou, dan maar niet moet groot geweest zijn. Hulde dus aan de mensen die zich niet hebben laten afschrikken. Gelukkig komt Beate op het idee beneden bij de ingang te gaan staan om de mensen door te verwijzen naar de zalen op de bovenverdieping.)
    Er komen nog meer mensen. Mensen die uit moeten wijken naar een zitplaats op één van de tafels achter in het zaaltje. Ongeveer vijfendertig mensen zijn er uiteindelijk gekomen. Een mooi aantal!

    Herkennen en erkennen

    ‘Ik vind het lastig je steeds over ‘wij’ te horen praten en over ‘Verlaat Verdriet-ers’, merkt één van de aanwezigen al snel op.
    In de loop van de avond blijkt dat gevoel zeker niet door iedereen gedeeld te worden. De herkenning en de erkenning geeft andere aanwezigen juist het bevrijdende gevoel niet de enige te zijn.
    Niet de enige te zijn die jong een ouder is verloren.
    Niet de enige te zijn die daar als volwassene nog de gevolgen van draagt.
    Niet de enige te zijn die daar nog mee worstelt.
    Niet de enige te zijn die daar graag veel eerder iets over had gehoord.
    Niet de enige te zijn die nog veel meer wil leren over de gevolgen van het vroege verlies van hun ouder.

    Gat in m’n ziel

    Het is de moeite waard om lezingen te geven. Voor mij, op mijn beurt, is het weer heel prettig, inspirerend en stimulerend om dat te ervaren.
    Er komen meer lezingen, op verschillende plaatsen in Nederland. Houd de blog’s in de gaten als je wilt weten waar en wanneer.
    Let wel op: de titel van de Verlaat Verdriet-lezingen – tot nu toe Teruggaan, om verder te kunnen  – is met ingang van 1 maart 2016: Gat in ’n ziel.

  • | | | | | | | | | | |

    Prachtig Terugkomweekend

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Afgelopen weekend een prachtig Terugkomweekend gehad, in het gastvrije en liefdevolle Arnold Janssenklooster , gelegen in de rust en de stilte van de Zuid Limburgse heuvels.

    Ik mag er zijn

    Een weekend rondom het – voor Verlaat Verdriet-ers – zo herkenbare thema: Ik mag er zijn.
    Werken met stress-reducerende, trauma-specifieke yoga-oefeningen van yoga- en meditatiedocent Albertine Richaerts , eenvoudige schrijfoefeningen die de deelnemers steeds weer even terugbrachten naar eigen woorden over eigen ervaringen, ontmoeten en (bij)praten.

    Deelnemers

    Voor alle deelnemers een Terugkomweekend, wat betekent dat iedere deelnemer aan dit Terugkomweekend recent – of (veel) langer geleden – een workshop en/of de jaartraining en/of een andere activiteit bij mij heeft gedaan.
    Enkele deelnemers kenden elkaar, sommige onderhouden al jaren intensief contact met elkaar. Andere kenden, behalve mij, geen van de andere deelnemers.
    Allemaal stapten we in een nieuw avontuur.

    Samen

    Bijzonder om, ook deze keer, weer mee te maken wat het met Verlaat Verdriet-ers doet zich herkend en erkend te voelen.
    Bijzonder weer om mee te maken hoe bereid Verlaat Verdriet-ers zijn elkaar te dragen, van elkaar te leren, elkaar te steunen, samen te zijn.
    Bijzonder ook om er getuige van te mogen zijn hoe de deelnemers die vaak zo’n moeite hebben hun plaats in te nemen in een groep en zich deel te voelen van een groep (Verlaat Verdriet-ers dus, die vaak zo’n moeite hebben voluit te voelen en te erkennen Ik mag er zijn) in dit weekend hun plek innamen – en kregen – in deze groep. Ook al ging het ook hier niet altijd bij iedereen helemaal vanzelf!

    Dankbaar

    Ik voel me dankbaar, dat ik dit weekend heb mogen werken met al deze mooie, krachtige, kwetsbare mannen en vrouwen.
    Ik voel me dankbaar dat ook ik dit weekend heb mogen genieten van het zorgvuldige en liefdevolle yoga- en meditatiewerk van Albertine.

    Dat ik niet de enige ben die dit zo heeft ervaren laten de reacties van deelnemers zien:
    Een bijzondere ervaring;
    Ik kijk terug op een mooi en inspirerend weekend;
    Bedankt voor dit weekend;
    Ik ben zo blij dat ik gekomen ben;
    Keep in touch! 

    Meedoen?

    Voor Albertine en mij de eerste keer om, naast onze al jarenlang bestaande samenwerking in de basisworkshop Dubbel Ouderverlies in dit Terugkomweekend Ik mag er zijn samen te werken – maar zeker niet de laatste keer.
    Spreekt Ik mag er zijn jou aan?
    Houd ons via de Blog’s en de Nieuwsbrief in de gaten! 

  • | | | | | |

    Diversiteit: uit de praktijk 1

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Ik las erover in de krant – de (politieke) zorgen om diversiteit in Nederland. De zorgen over de manier waarop we medelanders-met-een-kortere-familie-en-cultuurgeschiedenis-in-Nederland dan de Nederlanders die we autochtoon noemen, in de Nederlandse samenleving buitensluiten.
    Zit dat in onze genen?
    Zit dat vermaledijde, beschamende en tegelijkertijd schaamteloze woord APARTHEID in onze cultuur verankerd?
    Dat enige, onvervalst Nederlandse woord APARTHEID, dat de hele wereld kent?
    Is dat wat wij, Nederlanders, van nature doen?
    Leven op basis van buitensluiten?

    In de praktijk

    Ik heb het me vaak afgevraagd  in mijn Verlaat Verdriet-werk. Zelden, echt zelden, meldt zich iemand met roots – of delen van roots – uit andere dan de Nederlandse cultuur. Heel soms iemand met Indische of Surinaamse roots. Maar uit een van de andere ± 200 nationaliteiten in ons land? Nooit!

    Als ik mijn verwondering daarover uitspreek, krijg ik vaak als antwoord ‘Maar in andere culturen rouwen ze heel anders dan wij’ (sic!).
    Dat lijkt me zeer wel mogelijk, maar ondertussen lijkt het me geen afdoende verklaring voor de totale afwezigheid van deze Verlaat Verdriet-ers. Want, kort door de bocht gezegd: ik geloof er niets van, dat de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn niet zouden spelen bij deze volwassenen (indien wel: dan valt er zowel voor ons – Verlaat Verdriet-ers – als voor de hele Nederlandse samenleving een heleboel van deze mensen te leren!).

    Symposium en glossy

    Ik lees de zorgen rond diversiteit in de krant.
    Ik vraag me weer af: hoe komt het toch, dat ik nooit Verlaat Verdriet-ers zie of spreek die niet al generaties lang in Nederland wonen?
    In de voorbereidende fase van de organisatie van het symposium en het uitbrengen van de bij het symposium behorende glossy zie ik het al gebeuren: het symposium en de glossy gaan een wit feestje worden.
    En dat, terwijl niemand van ons – organisatoren – de bedoeling heeft het een wit feestje te laten worden. Integendeel!

    Samen

    Dus kom op, Verlaat Verdriet-ers van alle kleuren uit alle land- en windstreken – het is niet alleen aan ons, maar ook aan jullie om op deze dag te zorgen voor diversiteit. Voor veelkleurigheid!