• | | | | | | | | | |

    Mijn Geheim Special

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

     

     

    Gisterochtend (13 april 2016) ontving ik een presentexemplaar van Mijn Geheim Special.
    Enige maanden geleden mailde Isabel Beije, eindredacteur van Mijn Geheim me. ‘Ik heb een vriendin die jong haar moeder is verloren. Ik weet hoe ze daar nog steeds mee worstelt. Wil je mee werken aan een interview voor Mijn Geheim?
    ‘Natuurlijk wil ik dat, ook bij jouw lezeressen/lezers zullen veel vrouwen en mannen zijn die Verlaat Verdriet-problematiek  herkennen. Hetzij bij zichzelf, hetzij bij naasten. Ik doe graag mee’.

    Channah Kalmann

    ‘Je krijgt bericht over het interview’ antwoordde Isabel en jawel: een paar dagen later stond Channah Kalmann, freelancer voor Mijn Geheim op mijn antwoordapparaat en nog een paar dagen later zaten Channah en ik samen aan tafel voor het interview. Een mooi gesprek volgde. Een paar dagen later mailde Channah me het interview, waar ik weinig aan hoefde te veranderen.

    Betekenis geven

    En nu ligt Mijn Geheim dus bij mij thuis met een groot interview. ‘Ik heb de dood betekenis gegeven’ is de titel.

    Column Carry

    In de vervolgcolumn op het artikel over Verlaat Verdriet schrijft freelance journalist Carry: ‘Mijn moeder heeft die deur – met al dat verdriet erachter – nooit kunnen openen. Ik zou willen dat ze het gekund had, vooral voor zichzelf.’ 

  • | | | | | | | |

    Vrij van verslaving

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

    Verslaving

    Onlangs sprak ik een Verlaat Verdriet-er, die me vertelde een drugsverslaving ontwikkeld te hebben. ‘Ik heb er genoeg van’ vertelde deze Verlaat Verdriet-er. ‘Het is tijd voor een ander leven. Ik wil van die verslaving af. De eerste stappen heb ik gezet. Het zal best tijd nodig hebben, maar ik heb een duidelijk beeld van hoe ik wil dat mijn leven er uit gaat zien. Heel anders dan nu dus.
    Niet meer die afhankelijkheid.
    Niet meer die leugens.
    Niet meer die zelfverachting.
    Ik kijk er naar uit!’

    Vrij van verslaving

    Al pratend komen herinneringen aan mijn eigen alcohol-afhankelijkheid terug. Het is nu ruim tien jaar geleden dat ik van de ene op de andere dag besloot: en nu is het klaar. Ik stop NU met drinken (en met roken).
    Rigoureus, op die dag – eigenlijk nacht – van het  ene op het andere moment: ik stop ermee. Maar dat dan wel na een strijd van vele jaren!
    Een strijd tegen alcohol.
    Tegen mezelf.
    Tegen ………..
    Voor……….

    De kracht van innerlijk beeld

    Anders dan de Verlaat Verdriet-er die ik sprak, had ik al die jaren van strijd geen innerlijk beeld van hoe mijn leven eruit zou zien zonder alcoholafhankelijkheid. Dat beeld had ik namelijk niet (en ik weet nu hoe belangrijk het is je wel een innerlijk beeld te vormen van hoe je leven er dan uitziet!).

    Waarom?

    Ik leg de Verlaat Verdriet-er een van mijn vele vragen van toen voor: dronk ik om de pijn van het verlies van mijn moeder niet te hoeven voelen? Hoe zit dat bij jou? Weet jij dat?
    In diverse therapieën (en aanverwanten) heb ik daar zelf altijd weer naar gezocht: kon/wilde ik de pijn van het verlies niet verdagen? Altijd weer werd juist dát aspect bevestigd.
    En ja: dat was het vast ook.
    Maar altijd was er ook het gevoel in mij: het dekt de lading niet. Dat is het niet alleen.
    Maar waarom wel?
    Wat was het dan wel?

    Bijzondere realisatie

    Het gesprek met de Verlaat Verdriet-er maakt iets bijzonders in mij los.
    Heel basaal, niet in mijn hoofd, maar diep in mijn lijf.
    Ineens weet ik in volle omvang: de overweldigende innerlijke paniek om de verantwoordelijkheden van een volwassen leven te moeten dragen.
    Daar zat het!

  • | | | | | | |

    Naar het altaar

    DoorTitia Liese

    ‘Je moet wel snel gaan kijken, op zondag (in dit geval op zondag 10 april 2016) worden alle berichten van PostSecret weggehaald en worden er nieuwe berichten geplaatst’.
    Juliette belt me op om te vertellen over het bericht dat ze heeft gelezen op PostSecret. ‘Ik heb me zo vaak afgevraagd hoe dat op mijn trouwdag zou gaan’ zegt Juul. Ik hoor aan haar stem hoe het bericht op PostSecret haar heeft geraakt – en raakt – in haar eigen pijn van het verlies, en het gemis, van haar vader die ze jong verloor. ‘Wie zou mij weg mogen geven? Wie zou mij naar het altaar mogen brengen?’

    Naar het altaar

     

    Op haar trouwdag geeft de vrouw die onderstaand bericht – met foto’s – op PostSecret  plaatste op een hele bijzondere manier haar vader een plaats in haar gang naar het altaar.

    Bericht op PostSecret

    My father, who I was very close to, passed away when I was 21 very suddenly and unexpectedly. 2 years later I met the man of dreams and could not imagine getting married without my dad there.
    To this day, whenever anyone asks me who walked me down the aisle the true and honest answer is: “My dad did”.
    Maybe someone else out there will find this to be a small comfort during the sadness of not having their dad.

    Niet de enige

    Op de site postsecret.com kun je zien en lezen (Tip: scroll wel helemaal door naar onderaan de pagina) dat deze vrouw niet de enige is, die haar overleden vader een plaats geeft op haar trouwdag.  

    PostSecret

    PostSecret is an ongoing community art project where people mail in their secrets anonymously on one side of a postcard. Your secrets, posted here, every Sunday.

  • | | | | | | | | | | | |

    Bijbellezen 2

    DoorTitia Liese

    Bij dit bijbellezen kan ik dus wel wat hulp van buitenaf gebruiken.
    Ik bel mijn vrienden I. en T.
    I.: vriendin van vele jaren, en haar man T.: emeritus predikant. T. weet de weg in de bijbel, zoveel weet ik in ieder geval zeker.
    I. krijg ik aan de telefoon. Ik vertel haar waarom ik bel: ‘Ik ben op zoek naar Handelingen der Apostelen, 10-11 En toen ze naar de hemel staarden. Ik wil graag graag weten: Hoe kom ik daar?’
    ‘Ah’, roept I. prompt. ‘Bekend! Niet naar de hemel staren, maar het hier op aarde doen.’

    Wat staat gij daar en ziet op naar den hemel

    ‘Ja, maar hoe kom ik daar’ piep ik nogal gegeneerd.
    ‘Ik geef je T., die weet de weg.’
    En jawel – met wat hulp van T. (‘Ik dacht dat jij de bijbel kende, wrijft hij nog wat extra zout in de wonde van mijn schaamte) kom ik waar ik zijn wil. ………………‘en nadat hij dit gesproken had, werd Hij opgenomen, terwijl zij het zagen, en een wolk onttrok Hem aan hun ogen. En toen ze naar de hemel staarden terwijl hij hemelvoer, zie, twee mannen in witte klederen stonden bij hen, die ook zeiden: Galilese mannen, wat staat gij daar en ziet op naar den hemel? Deze Jezus, die van u opgenomen is naar den hemel, zal op dezelfde wijze wederkeren, als gij Hem ten hemel hebt zien varen. Toen keerden ze terug ………

    Ander perspectief

    Als Ernst de volgende dag belt roep ik meteen mijn nieuwe kennis in de telefoon: ‘Niet naar de hemel staren, maar het werk hier – op aarde – doen.’
    ‘Ik weet het’, zegt Ernst, ‘dat is meestal de verklaring die hieraan gegeven wordt. Maar ik wil het graag benaderen vanuit een ander perspectief. Namelijk de opdracht aan deze beide mannen uit Galilea: Keer terug naar waar je vandaan komt’.

    Teruggaan, om verder te kunnen

    Ik ben verrast door dit perspectief.
    Het perspectief dat ik Verlaat Verdriet-ers graag meegeef: verbind je weer met je overleden ouder.
    Keer terug naar waar je vandaan komt.
    Keer terug naar je oorsprong.
    Teruggaan, om verder te kunnen noemt Ernst dit in ons telefoongesprek.
    Wat bijzonder om aan de hand van de dominee (van twee dominees, mag ik wel zeggen) mijn werk zo in bijbels perspectief gezet te krijgen.
    Daar krijg ik het best een beetje warm van!

    Interview in kerkblad

    Het korte interview voor het kerkblad op Terschelling zal in de eerste week van mei verschijnen.
    Ernst ga ik om toestemming vragen het interview t.z.t. ook in mijn blog op te nemen.