• | | | | | | | | | | | |

    Verloren in het kraambed

     

     

     

     

     

     

    Stel: je bent het jongste kind van zes.
    Stel: je verloor je moeder in het kraambed.
    Stel: je moeder overleed onmiddellijk na jouw geboorte.
    Stel: je komt als baby thuis. In een huis waar je vijf broertjes en zusjes hun moeder hebben verloren. En je vader zijn vrouw.
    Stel: niemand zegt het ooit, maar toch voel jij dagelijks de zwaarte van de onuitgesproken beschuldiging: jij bent de moordenaar van mijn moeder.

    Stel: je bent het eerste kind van je moeder en je vader en het enige kind van je moeder.
    Stel: je moeder overleed in het kraambed.
    Stel: je moeder overleed onmiddellijk na jouw geboorte.
    Stel: je groeide op in het liefdevolle gezin van de zus van je moeder.
    Stel: je hebt regelmatig contact met je vader.
    Stel: op een dag laat je vader zich ontvallen: ‘Het zou beter zijn geweest als jij niet was geboren.’

    Jij was zo jong

    Dan is het toch niet te hebben, als ‘de buitenwereld’ bij heel jong ouderverlies zegt (of erger nog: denkt):
    ‘Ach, jij was zo jong. Je hebt je moeder niet gekend.
    Dan kun je er ook geen last van hebben.’

  • | | | | | | |

    Licht maken

     

     

     

     

     

     

    ‘Ik kan altijd zelf licht maken’ 
    Wintertijd.
    Ze hangen weer: de lichtjes.

    Lang geleden, in een tijd van langdurige depressie, besloot ik in de wintertijd een trosje lichtjes voor mijn raam te hangen.
    Ik zag in een najaar zo’n trosje kerstboomlichtjes hangen voor het raam van een vriendin van me. Het inspireerde me.
    ‘Zo kan je elke dag je eigen lichtje aansteken’
    ging door me heen.
    Zo gedacht, zo gedaan.
    Ook ik hing een trosje kerstboomlichtjes voor m’n raam. E
    lke dag dat het langdurig somber en donker was deed ik ze aan. Het verbond me elke keer weer met het gevoel: ‘Ik kan elke dag m’n eigen licht maken’. 

    Licht maken

    Elk jaar, als de wintertijd ingaat, hang ik de lichtjes op.
    Elk jaar hangen ze tot de zomertijd weer ingaat.
    Op dagen van regen, somberheid en donkerte maak ik licht.
    ‘Ik kan altijd een lichtje voor mezelf maken’.

    Ritueel

    Een simpel ritueel.
    Het werkt.
    Echt.
    (En wat ook werkt, is het gevoel dat de mensen die gedurende de wintertijd langs mijn huis komen mogelijk ook denken: Hé, kijk! Je kunt altijd een lichtje voor jezelf maken.
    Licht doorgeven: ook mooi!).

  • | | | | | | | | | | |

    Lezing in Hoorn, terugblik

     

     

     

     

     

     

    Gisteravond vond de Verlaat Verdriet-lezing Gat in m’n ziel plaats in Hoorn (NH). Een avond georganiseerd in samenwerking met Margreet en Marjo. Net als vorige week bij de lezing in Groningen: wat is het fijn zo’n avond samen te organiseren. Wat voel ik me welkom.
    Wat is het fijn als er vanzelfsprekende handen zijn die helpen bij wat nodig is:
    zorgen dat dat wat nodig is er ook werkelijk is (flip over, koekjes enzovoort);
    Klaarzetten van tafels en stoelen;
    Mensen verwelkomen;
    Koffie en thee verzorgen;
    Eigen ervaring en kennis van Verlaat Verdriet delen met aanwezige ervaringsgenoten;
    Financiën regelen;
    Opruimen.
    Zo’n avond start dan ook voor mij met een warm gevoel van verbondenheid.
    Van samen dat dragen wat gedaan moet worden om Verlaat Verdriet meer in de wereld te zetten.
    Van rust.
    Margreet en Marjo: ook van deze plaats nogmaals heel veel dank!

    Je kunt je moeder niet missen

    Ruim twintig mensen zijn bij deze lezing aanwezig. Met name Verlaat Verdriet-ers. Elke lezing opnieuw is een bijzonder avontuur. Elke lezing opnieuw vinden er speciale voorvallen plaats. Zo ook met de vrouw wier moeder vijf minuten na haar geboorte stierf.
    Wat is het toch verschrikkelijk onwaar: die hardnekkige veronderstelling dat je geen last zou kunnen hebben van het verlies van een ouder als je die ouder niet hebt kunnen leren kennen, omdat zij of hij kort na je geboorte is overleden. Als je geen herinneringen hebt.
    ‘Je kunt je moeder/je vader helemaal niet missen. Je hebt haar/hem niet gekend.’
    Wat is dat toch verschrikkelijk onwaar!

    Gat in je ziel.
    Dat is waar!

    Voorkomen

    ‘Hoe kun je nou voorkomen dat kinderen er later last van krijgen?’, vraagt één van de aanwezigen, werkzaam in het onderwijs.
    Je kunt het niet voorkomen, zoveel is mij al heel lang duidelijk. Hoe graag volwassenen ook willen geloven dat je het kunt voorkomen: je kunt het alleen voorkomen als je zou kunnen voorkomen dat kinderen een ouder/ouders verliezen door de dood. En dat lijkt me tamelijk onhaalbaar.

    Wat je wel kunt voorkomen, is dat volwassenen die in hun jeugd een ouder hebben verloren door de dood, op volwassen leeftijd maar door blijven modderen met onbegrepen problemen.
    Wat je wel kunt voorkomen is blijven focussen op iets wat je niet kunt voorkomen, in plaats van adequate hulp aan Verlaat Verdriet-ers te bieden.
    Jong ouderverlies wordt pas werkelijk serieus genomen als Verlaat Verdriet serieus wordt genomen!

    Wij gaan door met de strijd!

  • | | | | | | | | | | |

    Genieten van Groningen

     

     

     

     

     

     

    Ik logeer een nachtje bij Els. Ze haalt me van de trein.
    Het is – zo nu & dan – een prachtige dag. Alle herfsttinten. De zon.
    Als we in de auto zitten, merk ik het al. Het lijkt wel alsof ik een totaal nieuwe stad zie. Ik ben er zelfs enigszins confuus van!

    Genieten in Groningen

    ‘Heb je zin de stad even in te fietsen’ vraagt Els de volgende ochtend.
    Kan het? Heb ik tijd?
    Al snel beslis ik: ‘Graag!’
    We pakken de fiets en rijden de stad in. Opnieuw ervaar ik dat ik een hele nieuwe stad zie.
    We lopen een eindje door de stad.
    We lunchen op een plek, vlak bij waar ik heb gewoond.
    Waar ik jaren lang vrijwel dagelijks liep. Fietste.
    We fietsen terug naar het huis van Els.
    Weer zie ik een totaal andere stad.
    Ja: veertig jaar verandering maakt de stad anders dan toen.

    En toch.
    En toch. 

    Het zijn niet die veranderingen die alles anders maken.
    Ik ervaar de stad totaal anders.
    Wat het anders maakt, is dat ik voluit van de stad geniet.
    Ik voel me verbonden.
    Verbonden met mezelf.
    Verbonden met m’n omgeving.
    Dat maakt echt alles anders!