• | | | | | | | | | | |

    Verlaat Verdriet-lezing in Hoorn (NH)

    DoorTitia Liese

     

    Gat in mijn ziel

    Wegen naar herstel

    Lezing in Hoorn over de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn, door Titia Liese.

    Datum

    Woensdag 9 november 2016

    Tijd

    19.30 tot ± 22 uur

    Plaats

    Praethuys ’t Slot
    Van Beijerenstraat 89
    1623 JD  Hoorn

    Verlaat Verdriet

    Ruim een miljoen volwassen Nederlanders verloor als kind – op een leeftijd jonger dan 20 jaar – een ouder door overlijden. De impact van dit vroege, onomkeerbare verlies wordt in veel gevallen niet, of onvoldoende,  onderkend.
    De gevolgen op de langere termijn uiten zich onder meer in angst- en paniekaanvallen, moeite intieme relaties aan te gaan, twijfel aan bestaansrecht, controle, stressgevoeligheid en gezondheidsproblemen.

    Lezing

    In de lezing Gat in m’n ziel geeft Titia Liese informatie over de problematiek die speelt bij veel volwassenen die in hun jeugd een ouder verloren door overlijden.
    Ze toont de mogelijkheden voor Verlaat Verdriet-ers om dit verlies alsnog te verwerken en te helen en biedt ruimte voor vragen.

    Doelgroep

    Deze lezing is bestemd voor ieder die geïnteresseerd is in de levenslange invloed van het vroege verlies van een ouder. Dus zowel voor Verlaat Verdriet-ers, als voor professionals, familieleden en anderszins belangstellenden.

    Titia Liese

    Titia Liese ontwikkelde in de afgelopen decennia, vanuit ervaring, haar veelzijdige kennis op het gebied van Verlaat Verdriet en verlate rouw bij Verlaat Verdriet. Ze is tevens auteur van Gids voor Verlaat Verdriet, Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek en Teruggaan, om verder te kunnen.

    Kosten

    De kosten voor deze lezing bedragen € 10,-, contant aan de zaal te voldoen.

    Aanmelden

    In verband met de beschikbare ruimte is het raadzaam tevoren aan te melden voor deze lezing lezinghoorn@verlaatverdriet.nu

    Bijzonderheid

    Gat in m’n ziel wordt georganiseerd door Titia Liese, in samenwerking met ervaringsgenoten Marjo en Margreet.

    Informatie

    Titia Liese: 06- 537 658 43 info@verlaatverdriet.nu

    Marjo: 06-431 209 06
    Margreet: 06-107 107 34

    Meer informatie over Verlaat Verdriet op deze site.

  • | | | | | | | | |

    Moedertaal

    DoorTitia Liese

    Afgelopen weekend schreef ik twee blog’s die over mijn moeder gingen: Droom van mijn vader en Mammie

    Nu mijn moeder weer zo in mijn gedachten is, komt er iets bij me boven over Moedertaal.
    Gedurende en na mijn middelbare schooltijd heb ik sterk het gevoel gehad dat er enorme gaten zaten in mijn algemene ontwikkeling. De tweede vrouw van mijn vader nam een totaal andere cultuur mee, dan de cultuur waarin ik tot dan toe was opgegroeid. Het verlies van van mijn moeder betekende dus niet alleen het fysieke verlies van haar, maar betekende ook het verlies van haar cultuur: een grote cultuurbreuk in mijn (jonge) leven.

    Cultuurbreuk

    De vermeende cultuurbreuk heb ik in de loop van mijn beroeps-opleidingen voor mijn gevoel – en tot mijn grote vreugde – hersteld. Hoewel de cultuurbreuk – de breuk met de vanzelfsprekende manier waarop de cultuur van mijn moeder deel zou zijn geworden van mijn leven – toch wel altijd voelbaar is gebleven als een soort van gemis.

    Moedertaal

    In de tijd dat ik begon te schrijven begon zich een ander gevoel te manifesteren. Voorheen had ik dat gevoel van gemis altijd gelinkt aan de cultuurbreuk. Nu begon me het gevoel steeds duidelijker te worden: het lijkt wel of ik mijn moedertaal niet goed heb geleerd. Of misschien kan ik hier beter zeggen: het lijkt wel of ik mijn moedertaal niet helemaal volledig heb geleerd.
    Wat ik hiermee bedoel, is het gevoel dat ik niet op een natuurlijke wijze (dus via mijn moeder) de gevoelstaal en de betekenis van gevoelstaal heb geleerd. De binnenkant van taal, de vrouwentaal zeg maar.

    Benieuwd

    Waar ik heel benieuwd naar ben: kennen andere dochters/zoons zonder moeder dit gevoel?
    Zo ja: wanneer ben jij dat op gaan merken?
    Wat merk jij? Of heb je gemerkt?
    Heb je er iets mee gedaan?
    Wat heb je er dan mee gedaan?

    Ik hoor het graag, ben er echt heel benieuwd naar.

  • | | | | | | | | | | | |

    Mammie

    DoorTitia Liese

    In de Verlaat Verdriet-workshop besteed ik er altijd aandacht aan: hoe noem jij, in jezelf (dus: als je in gedachten bij je vroeg overleden ouder bent), je moeder of je vader? Denk je dan mama? Papa? Mammie? Pappie?
    Dus: hoe noemde jij als kind je moeder/je vader?
    Een moment van bewustwording. Zeker bij de deelnemende Verlaat Verdriet-ers, die op dat moment voelen hoe groot de afstand is geworden tussen hen en hun overleden ouder.

    Zelf ben ik me er zeer van bewust dat ik, als ik in gedachten bij mijn moeder ben, mijn moeder denk. Hoe iets in mij zich altijd weer verzet om mammie te denken. (Niet dat ik gewend ben met mijn broer te praten over het verlies dat ons als kind is overkomen: maar ‘onze moeder’ klinkt in mijn- noordelijke – oren toch vreemd, en mammie: dat lukt me dus niet).

    Gisteren schreef ik de Droom van mijn vader. In mijn droom sprak ik met mijn vader. Op dat moment kostte het me geen enkele moeite om mammie te zeggen, en voelde het ook volkomen natuurlijk om mammie te schrijven.
    Zestig jaar vielen weg.
    Mijn moeder was echt op dat moment weer heel gewoon wat ze voor mij als kind was: mammie.

    PS

    Uit de tijd, dat ik zelf nog verschillende therapieen volgde, herinner ik me therapeuten die mama zeiden als het over mijn moeder ging (en dat gebeurde in die tijd nogal eens!).
    Zodra ik mama hoorde was ik weg.
    Dan ging het niet meer over mijn mammie.
    En dan ging het dus ook niet meer over mij!

  • | | | | | | | | | | |

    Droom van mijn vader

    DoorTitia Liese

    Vannacht droomde ik van mijn vader.
    Ik droom niet zo heel vaak van mijn vader, maar vannacht dus wel. Voor zover ik me herinner zag ik hem niet. Horen deed ik hem des te beter.
    ‘Ik heb altijd wel geweten dat je maar een heel klein middelmaatje was’ zegt hij tegen me. ‘Een heel klein middelmaatje?’ vraag ik hem. ‘Ja, bij de hele kleine middelmaatjes bungelde jij ergens onderaan’, zegt hij gedecideerd tegen me.

    ‘Als mammie niet was doodgegaan, zou ik dan ook een heel klein middelmaatje zijn geweest?’ piep ik verschrikkelijk ongemakkelijk terug.
    ‘Ja’, zeg hij, even gedecideerd. ‘Als mammie niet was doodgegaan zou je ook ergens onderaan de hele kleine middelmaatjes bungelen’.

    Ongemakkelijk word ik wakker.
    Wat een confrontatie met mijn vader die altijd alles wist!
    Tot ik bij m’n positieven kom.
    Wat een dijk van een hardnekkige zelf ondermijnende overtuiging heb ik hier te pakken. Wat een schaduwpatroon!

    Uren later. Ik kijk naar buiten.
    Inmiddels schijnt de zon volop.
    Wat doe je op een zonnige herfstdag op Terschelling?
    Cranberries plukken, natuurlijk.
    Dat ga ik lekker doen.
    En dan, al cranberry-plukkend in de stilte van de Koegelwiek, ga ik nog eens stevig mediteren op deze hele hardnekkige zelf ondermijnende overtuiging.
    Want ja: als ik goed nadenk ken ik deze zelf ondermijnende overtuiging al zo verschrikkelijk lang!
    Wat goed om die nu in volle omvang te voelen (ook al was dat vannacht nou niet meteen verschrikkelijk fijn).
    Hier moet ik iets mee.
    Hier kan ik iets mee.
    Tijd voor verandering!