• | | |

    Het verlangen van Verlaat Verdriet-ers naar het paradijs

    DoorTitia Liese

    ‘Herkenbaar.’
    ‘Heel herkenbaar.’
    Ik lees de reacties van Verlaat Verdriet-ers op mijn blog van gisteren Ontreddering: gezien en gehoord worden

    Ik denk nog even verder na over deze blog en de reacties. Want – weet je – als mijn moeder niet was doodgegaan, dan had ze daar gewoon gestaan. Wachtend op het schoolplein. Tot ik terug zou komen van mijn schoolreisje. Heel gewoon. Tussen de andere moeders en vaders. Gewoon. Niets bijzonders. Niets aan de hand.
    Er was pas iets aan de hand toen mijn moeder daar niet meer kon staan. Omdat ze dood was.

    Het verlangen naar het paradijs

    Hoe wrang is het dan als andere mensen – en helaas hebben hulpverleners daar helemaal een handje van – gaan zeggen: ‘Je idealiseert je moeder.’ ‘Je idealiseert je vader.’
    Het verlangen van Verlaat Verdriet-ers naar het paradijs is geen verlangen naar een ideale moeder of een ideale vader. Is geen verlangen naar een ouder zonder smetje. Een super-papa. Of een super-mama.

    Het verlangen van Verlaat Verdriet-ers naar het paradijs is het verlangen naar de tijd van voor het overlijden van je ouder. Toen je leven nog gewoon was. Een heel gewoon kinderleven. Met een moeder die bij school stond als je terugkwam van je schoolreisje. Een vader die bij school stond als je terugkwam van je schoolreisje.

    Heel gewoon

    Heel gewoon.
    Niets aan de hand.
    Tussen de andere moeders en vaders.
    Omdat jij terugkwam van je schoolreisje.

  • | |

    Ontreddering: gezien en gehoord worden

    DoorTitia Liese

    Je denkt dat ‘het verwerkt’ is. Het speelt voor je gevoel allang geen rol meer in je leven. En dan, ineens, speelt het weer op. Er gebeurt ‘iets’ waardoor ontreddering, oud verdriet, oude pijn en eenzaamheid weer – voor even – aangeraakt worden.

    Mij overkwam dat vorige week toen ik naar m’n plek op Terschelling ging. Ik was alleen. In mijn huisje was ik al sinds januari niet meer geweest. Het werd al donker. Het was een beetje koud buiten. Ineens overviel me – totaal onverwacht – een gevoel van ontreddering. Van pijn. Verdriet. Eenzaamheid. Even duurde het voor ik begreep wat er aan de hand was. Maar toen drong het tot me door…

    Verlatenheid

    Op mijn 8e verloor ik mijn moeder. Het leven leek gewoon door te gaan. Met mijn schoolklas ging ik een dag op schoolreis. Hoe? Geen idee meer. Waarheen? Geen idee meer. Of het een leuke dag was? Geen idee meer. Maar ineens voelde ik weer hoe het was. Al die moeders – en een enkele vader – die bij het hek van de school stonden om hun kind op te wachten. Voor mij was er niemand die op mij wachtte. Niemand die me meenam naar huis. Het was die ontreddering, die intense eenzaamheid die ik weer even voelde. Die verlatenheid.

    Alleen naar huis

    De weg naar huis ging ik alleen. Thuisgekomen was er niemand die vroeg hoe mijn dag was geweest. Niet omdat er niemand was. Er was wel iemand. Namelijk ‘mijn stiefmoeder’. Maar die was niet geïnteresseerd in mijn verhaal. En riep alleen maar dat ik wel vuil geworden zou zijn. En trouwens: mocht ze wel geïnteresseerd zijn geweest, dan was ik heus niet van plan geweest haar te vertellen of het leuk  was geweest. Of juist niet leuk.

    Pijn, verdriet en eenzaamheid

    Op Terschelling voelde ik even weer die pijn. Die intense eenzaamheid, die verlatenheid van toen. Dat verdriet. Niet gezien. Niet gehoord. Ontreddering. Het was goed dat die gevoelens weer even werden aangeraakt. Want ik realiseerde me ook hoe vaak ik toch nog primair reageer vanuit die oude gevoelens. Ze zijn er dus nog. Ze zijn deel van mij. En dat mag. Nu wel.

    Je gezien en je gehoord voelen

    Even weet ik weer, letterlijk aan den lijve, hoe belangrijk het is je gezien te voelen. Gehoord. Ik weet weer even helemaal waarom ik in mijn Verlaat Verdriet-werk Verlaat Verdriet-ers juist dat wil geven. Gezien worden in de ontreddering van toen. Gehoord worden.

  • | | |

    TROOST: BeeldTaal delen in tijden van corona

    DoorTitia Liese

    Troost

    Wie troostte jou?
    Waaraan ontleende jij als kind troost?
    Wat troost jou nu, als volwassene?

    BeeldTaal

    Troost is een groot en specifiek thema voor Verlaat Verdriet-ers.
    Wie zag jou? Wie hoorde jou?
    Met wie kon je delen wat er was gebeurd? Wat er gebeurde?
    Met wie kon je delen wat er met jou was gebeurd? Wat er met jou gebeurde?
    Met wie wilde je delen wat er was gebeurd? Wat er gebeurde?
    Met wie wilde je delen wat er met jou was gebeurd? Wat er met jou gebeurde?

    Wie begreep wat je nodig had?
    Wat heb jij gemist?
    Hoe vulde jij de leegte?

    Wie ziet jou nu? Wie hoort jou nu?
    Hoe vul je nu de leegte?

    BeeldTaal helpt je jouw thema’s rondom troost te ontrafelen. Ze te onderzoeken.
    Wat betekende troost voor je in de tijd dat je je ouder(s) verloor? In de tijd daarna? Wat betekent troost nu voor je?
    BeeldTaal helpt je de leegte die je voelt te vullen met jouw eigen woorden. Met jouw eigen beelden.

    Nieuwe aflevering van BeeldTaal Speciaal

    Vandaag,1 mei 2020, komt de nieuwe aflevering van BeeldTaal beschikbaar voor abonnees van BeeldTaal Speciaal 2020 FASE III: TROOST.

    Laatste fase

    Gezien de ontwikkelingen rondom de corona-maatregelen zal naar verwachting fase III de laatste fase zijn van het aanbod je gratis te abonneren op BeeldTaal. Ook in deze laatste fase kun 3 afleveringen verwachten, namelijk de aflevering van vandaag – 1 mei TROOST – en op de 2 nog volgende vrijdagen in mei 2020.

    Gratis abonneren

    Je kunt je alsnog gratis abonneren op BeeldTaal Speciaal 2020.

    Praktische informatie

    • Meld je – zolang de coronamaatrgelen duren – aan voor een gratis abonnement op BeeldTaal Speciaal 2020 via beeldtaalspeciaal@verlaatverdriet.nu
    • Je ontvangt per mail elke week op vrijdag een nieuwe aflevering van BeeldTaal speciaal 2020;
    • Vraag desgewenst – voor je je aanmeldt – de voorwaarden aan voor deelname aan BeeldTaal Speciaal 2020 via beeldtaalspeciaal@verlaatverdriet.nu

    Lees meer

    Kenmerkende patronen bij Verlaat Verdriet
    Gids voor Verlaat Verdriet 

  • | |

    Weet je…. ik weet een beetje hoe het werkt

    DoorTitia Liese

    Weet je….. ik weet een beetje hoe het werkt.
    Je verloor als kind je ouder(s). Je bent een Verlaat Verdriet-er. Of je bent het niet. Misschien weet je nog niet dat je het bent. Of je ontkent dat je het bent.

    Verlaat Verdriet

    Je bent vastgelopen in je leven. Duikt het web op. Op zoek naar informatie. ‘Wat is er toch met mij aan de hand?’
    Je ontdekt www.verlaatverdriet.nu
    ‘HELP! Dit gaat over mij!’ Je leest. Herkent. Besluit: ‘Ik moet hier iets mee doen.’ Maar dan. ‘Als ik ga huilen houdt het nooit meer op.’ Ondertussen gaat het weer wat beter met je. Je hebt jezelf herkend. Voelt je erkend. ‘Ik doe het later maar eens. Niet nu die beerput openen.’

    Verlate rouw

    Je bent bekend met Verlaat Verdriet en verlate rouw. Hebt je eerste stappen gezet. Boeken gelezen. Een Verlaat Verdriet-basisworkshop gedaan. Euforie. ‘Het gaat goed met me.’
    Je Verlaat Verdriet gaat langzaam weer naar de achtergrond. Alle andere ‘dingen’ dringen voor. Je loopt weer vast. In je relatie. Je werk. In jezelf. Je kent de weg. Neemt contact op. Bijvoorbeeld met Titia
    Je deelt met Titia. Via de mail. Of via de telefoon. Het gaat weer beter met je. Je kunt er weer even tegenaan. Daar ben je blij om. Zo blij, dat je denkt: ‘Niet nu. Gaat het net weer een beetje goed met me, ga ik niet weer die ellende aan. Laat die beerput maar even zitten.’

    Als je dit allemaal leest. Wat denk je dan?

    Tips