• | | | | |

    In een klein hoekje verborgen

    DoorTitia Liese

    Een jaar of vier geleden kocht ik een nieuwe parasol voor m’n Terschellingse plek. Tamelijk lichtgewicht, maar wel met een lange stok. Jarenlang was ik gewend geweest aan een zware, ondeelbare houten stok. Altijd weer een worsteling om de parasol uit en in het schuurtje te krijgen. Maar altijd weer lukte het. Ook met de nieuwe parasol worstelde ik keer op keer met ‘schuurtje uit, schuurtje in’. Nooit drong tot mij door dat sommige parasolstokken wel deelbaar zijn. Tot ik vorige week de parasol in m’n schuurtje zag staan. Helft van de stok met parasol, naast de andere helft. Ken je die verbijstering die je kunt voelen als je iets wat zo voor hand liggend is – een deelbare parasolstok – gewoon jarenlang over het hoofd hebt gezien? Hoe dom kun je zijn?

    In een klein hokje verborgen

    Onmiddellijk voel ik weer al die keren tijdens mijn eigen verlate rouwproces waarin ik iets maar niet kon begrijpen. Tot op een dag ineens het kwartje valt, en je iets ziet wat je nooit hebt gezien, maar wat zo voor de hand liggend kan zijn. In een klein hoekje verborgen. Meestal op een moment dat je nou juist niet met je probleem bezig bent, gebeurt het. Ineens. Nieuw inzicht. Hoe verrast kun je zijn?

    Ben je al in de kleren?

    Voortvarend plaats ik de twee delen van de parasol op de parasolvoet. Natuurlijk heb ik gesnapt hoe je dat doet. Au. Oei. Au. Au.  Duim tussen de twee delen geklemd. Bloed. Pijn. Krachtwoord. Zo goed en zo kwaad als het gaat leg ik met mijn linkerhand een pleister om mijn heftig bloedende rechterduim. De volgende ochtend bloedt m’n duim nog steeds. Ik bel de huisartsenpraktijk, zodra die bereikbaar is. Aanvankelijk is de assistente niet onder de indruk van mijn verhaal. Tot ik vertel ‘In die arm heb ik geen lymfeklieren meer.’ ‘Ben je al in de kleren?’ vraagt ze. ‘Dan wil ik je meteen zien.’

    Ik ga straks kijken

    De dokter is overduidelijk een arts die met pensioen is, en waarneemt. ‘Je reageert zo rustig en adequaat’ zegt hij. ‘Wat heb je gestudeerd?’ ‘Niks’ zeg ik (niet geheel naar waarheid). ‘Ik werk vanuit ervaringsdeskundigheid. Ooit gehoord van Verlaat Verdriet?’ Hij kijkt me onderzoekend aan. Kennelijk heeft mijn vraag bij hem iets geraakt. Verborgen. In een klein hoekje. ‘Fijne dag verder’ zegt hij bij het afscheid. ‘Verlaat Verdriet. Daar ga ik meteen naar kijken.’

  • | | | |

    Dichtbij – Babette van Drunen

    DoorTitia Liese

    Dichtbij

    Steeds meer mensen – Verlaat Verdriet-ers ook – kiezen ervoor hun boeken uit te geven in eigen beheer. Babette van Drunen stuurde mij haar boek dat ze recent in eigen beheer heeft uitgegeven. Ze verloor haar vader in haar vroege jeugd.

    Babette van Drunen

    In dit indringende en persoonlijke boek neem ik je mee op een reis door rouw, herinnering en geloof. Na het verlies van mijn vader op jonge leeftijd, bleef een ondraaglijk verdriet achter – én een diep verlangen om hem te leren kennen. Maar hoe leer je iemand kennen die er al twintig jaar niet meer is? Door de verhalen van anderen. Hun woorden werden spiegels waarin ik stukje bij beetje mijn vader leerde zien, en mezelf.

    De weinige herinneringen die ik aan hem heb, werden mijn ankerpunten. Eén moment – op zijn schoot, na het avondeten – werd mijn veilige haven. Later begreep ik: dit beeld werd ook de basis van mijn Godsbeeld. In de zoektocht naar mijn vader vond ik de weg terug naar mijn Hemelse Vader.

    Dit boek is een rauw, eerlijk en hoopvol verhaal over verlies en herstel. Over gebrokenheid, heimwee en het zoeken naar een thuis dat niet met mensenhanden gemaakt is. Over hoe verhalen – van mensen én van God – ons helpen onszelf terug te vinden. Het is een uitnodiging om mee te wandelen, te voelen, te reflecteren. En misschien, net als ik, weer thuis te komen.

    Rouw

    Als ik maar kon herinneren hoe je stem klonk
    op de dagen waarop de pijn mij doordrong
    als ik maar kon voelen hoe jouw handen
    op mijn schouders een steun zouden zijn
    op dagen waarop ik mijzelf niet
    wist vast te houden
    de woorden die je mij toe zou fluisteren
    als ik me geen raad wist
    maar jij altijd zou luisteren

    Kennis maken

    Maak kennis met Babette van Drunen op Kenniscentrum Verlaat Verdriet 

    Bestellen

    Dichtbij

     

  • | | | | |

    Mama wil weg – een zoektocht naar mijn moeder

    DoorTitia Liese

      Mama wil weg – Een zoektocht naar mijn moeder

      Mirjam van Biemen

      Mirjam van Biemen was acht jaar oud toen haar moeder een einde aan haar leven maakte in een psychiatrische inrichting. Jarenlang bleven de ware toedracht en motieven achter deze daad verborgen. In het gezin rustte er een taboe op Mirjams moeder – haar leven leek in één klap uitgewist, alsof ze niet bestaan had.

      In dit literaire non-fictieboek gaat Mirjam op zoek naar wie haar moeder was en wat haar dreef, geholpen door haar moeders’ dagboeken en gesprekken met betrokkenen. Het resultaat is een indringende, maar ook prachtig geschreven pageturner die geen lezer onberoerd zal laten.

      Zoektocht

      ‘Alles aan dit boek is mooi. De zoektocht naar wie haar moeder écht was, terwijl ze als kind alleen hoorde: Je moeder was gek. En dan nu, op deze leeftijd, haar een eerbetoon geven en dat beeld rechtzetten. Het gaat over wegkijken, vastgeroeste rolpatronen en de angst om alleen achter te blijven. Maar bovenal over de liefde van een dochter voor haar moeder. En andersom.
      Sophie Hilbrand

      Zien

      Mama wil weg – een zoektocht naar mijn moeder
      https://www.vpro.nl/speel~RBX_NTR_733981~mama-wil-weg~.html

      Bestellen

      Mama wil weg

       

    • | | | | |

      Marijke van Oosterzee: Vreemde kamers

      DoorTitia Liese

      Boek van Marijke van Oosterzee over identiteit en thuiskomen na vroeg ouderverlies.

      We kennen elkaar al jaren, Marijke en ik. Lang geleden deed Marijke mee aan een Verlaat Verdriet-workshop. Met enige regelmaat verbleef ze in Vierhouten. Nu ze zich daar definitief heeft gevestigd ontmoeten we elkaar vaker. Inmiddels schreef ze haar boek over haar levenservaringen, voor en na het verlies van haar moeder toen ze acht was. Haar boek is verschenen. Ik deel het graag met je.

      Vreemde kamers

      Vreemde kamers gaat over het leven van een meisje van haar derde en haar achttiende. Als achtjarige verliest ze haar moeder, ze verhuist vijf keer naar een ander land, waar ze telkens een nieuwe naam krijgt en later krijgt ze te maken met een vrij harteloze stiefmoeder.

      Toch is het geen treurig boek. Er wordt haar niets verteld, maar ze luistert aan de deuren en bovenaan de trap naar de gesprekken van de volwassenen en komt zo aan snippertjes informatie over wat er gebeurt. Soms bespreekt ze dat met haar oudere zus of een lieve tante. Verder gaat ze naar school, leert ze zwemmen, de nieuwe taal en maakt ze nieuwe vrienden en vriendinnen. 

      Waargebeurde gebeurtenissen

      De auteur heeft de waargebeurde gebeurtenissen voorzien van kleuren en geuren uit haar herinnering en de overgeleverde anekdotes over toen. Het boek is geschreven in de ‘ik-vorm’ en in het hier-en-nu, waardoor het tot leven komt en de gebeurtenissen invoelbaar worden. 

      Commentaren van lezers

      • ‘Hartverscheurend, hartverwarmend.’
      • ‘Ontroering, verwondering en bewondering bij het lezen.’
      • ‘Persoonlijk, maar met genoeg afstand, knap geschreven.’

      Fragment

      De vader na het gesprek met de klassenleraar: “Ik weet niet wat ik hoor. Mijn ingetogen, stille, kleine dochter, die hier thuis rustig zit te borduren en heel gehoorzaam is, dat meisje dat in de klas zit weg te dromen, die gilt op het schoolplein de hele school bij elkaar van onder tot boven. Ik wist niet dat je zo’n stem in je had.” Hij valt stil, vervolgt: “Ik begrijp trouwens wel beter waarom je zo vaak je botten breekt.”

      Interview

      Interview met auteur op RTV-Nunspeet