• | | | | |

    Mijn avonturen met de verborgen bron Psoas

    DoorTitia Liese

    Mijn avonturen met de verborgen bron

    Vorige week schreef ik een blog over de Psoas-spier: De verborgen bron. Mijn belangstelling voor de Psoas ging voornamelijk uit naar Verlaat Verdriet-ers om me heen, die ik zag en hoorde worstelen met fysieke problemen. ‘Heb je ooit onderzocht of jouw Psoas hier mogelijk een rol in speelt?’ In de loop van de tijd veranderde mijn belangstelling voor deze verborgen bron van richting. Namelijk naar mijzelf. Naar mijn eigen lijf. En naar mijn eigen ervaringen. Zou er een connectie zijn met het feit dat ik, inmiddels al een aantal jaren, last heb van pijn rond mijn linker heup? En in mijn linkerbeen? Pijnen waarvan ik niet eens duidelijk maken waar ze zitten, behalve te kunnen vertellen dat de pijn de ene dag veel erger is dan de andere dag. En de ene dag op een heel andere plek zit dan de andere dag. Me op dagen hindert bij opstaan. Bij lopen. Me soms ’s nacht wakker maakt. Is het te gemakkelijk om ook hier weer van te denken: DE LEEFTIJD? ‘Je bent geen 25 meer!’ Zou er een connectie zijn tussen die pijn en de afgelopen super-turbulente jaren in mijn privéleven?

    Een geheel

    Vorige week werkten we in de yogales met de Psoas. Langzame, voorzichtige bewegingen. Geen haast. Geen druk. En al helemaal geen moeten. De volgende ochtend, na een heerlijke slaapnacht,  werd ik wakker met het gevoel ‘Hé, wat vreemd. Mijn lijf voelt als een geheel.’ Ik zou tegen niemand ooit gezegd hebben: ‘Mijn lijf voelt niet als een geheel.’ Want dat heb ik nooit als zodanig gevoeld. Maar nu voelde ik wel: ‘Hé, wat vreemd. Mijn lijf voelt als een geheel.’
    Afgelopen maandag heb ik, op mijn verzoek, een individuele sessie gedaan bij Tonja om, samen met haar, stap voor stap te onderzoeken: wat gebeurt er in mijn lijf met deze oefeningen. Wat een bijzondere ervaring! Er gebeurt van alles in mijn lijf. M’n voeten staan anders op de grond. Ik voel m’n voetzolen op een natuurlijke, aangename manier op de grond staan. Rol m’n voeten beter af. Gewoon omdat dat prettig voelt. Bij tijden zijn de pijnen helemaal weg. M’n lijf voelt als een geheel. Mijn lijf en ik zijn een geheel, zeg maar.

    Psoas

    Mijn avonturen met de verborgen bron gaan door. Met mezelf, en met Tonja. Wel zei Tonja me afgelopen maandag dat onze plannen om samen een dag te organiseren op dit moment niet door kunnen gaan. Zijzelf zit in een periode waarin ze als yogadocent onderzoekt wat haar lijf en haar geest nu en in de toekomst aan kunnen.
    Met alle respect voor het besluit van Tonja wil ik wel graag mijn avonturen met de Psoas hier met je delen. Mogelijk wil je zelf iets met deze ‘spier van de ziel’.

  • | | | | | |

    De weg van liefde, en die ene gedachte

    DoorTitia Liese

    Zeven gedachten die je leven kunnen veranderen

    1. Die ene gedachte waar je al een leven lang naar op zoek bent;

    2. Die ene gedachte die al zo lang diep in je zit;

    3. Die ene gedachte die zo graag geuit wil worden;

    4. Die ene gedachte die je wilt delen met mensen die je begrijpen;

    5. Die ene gedachte waarin je nieuwsgierigheid voelt;

    6. Die ene gedachte: waar vind ik een plek waar tijd, ruimte en begrip is voor mij, en voor mijn verhaal;

    7. Die ene gedachte die je te binnen schiet als je dit leest.

    Vraag

    Welke gedachte komt nu op bij jou?

    De weg van liefde

    Zaterdag 24  – vrijdag 30 oktober 2026

    Lees meer

    De weg van liefde

  • | | | |

    Als alles trauma is, wat is dan trauma?

    DoorTitia Liese

    Ruptuur en trauma

    In een tijd waarin ‘alles’ trauma lijkt te zijn, is het bij jong ouderverlies door overlijden des te belangrijker zorgvuldig te onderzoeken. Waar gaat het over? Wat is er gebeurd? Wat heeft dat voor mij betekend? En wat betekent dat nu nog voor mij?
    Wat betekent ruptuur? Wat betekent trauma?

    Stel

    Je verliest een ouder door een auto-ongeval.
    Is dat trauma? Zo ja: hoe? Wanneer?

    Je verliest een ouder door een auto-ongeval.
    Er is sprake van dood door schuld.

    Een andere persoon heeft het ongeval veroorzaakt.
    Is dat trauma? Zo ja: hoe? Wanneer?
    Jouw ouder heeft het ongeval veroorzaakt.
    Is dat trauma? Zo ja: hoe? Wanneer?
    Je ouder is verongelukt door een eenzijdig ongeval.
    Is er sprake van opzet? Is dat trauma? Zo ja: hoe? Wanneer?

    Je verliest een ouder door een auto-ongeval voor, of vlak na, jouw geboorte.
    Is dat trauma? Zo ja: hoe? Wanneer?

    Je verliest een ouder door een auto-ongeval. Jijzelf zat ook in die auto.
    Is dat trauma? Zo ja: hoe? Wanneer?

    Je verliest je beide ouders gelijktijdig door een auto-ongeval.
    Is dat trauma? Zo ja: hoe? Wanneer?

    Je verliest je beide ouders door een auto-ongeval. Jijzelf zat ook in die auto.
    Is dat trauma? Zo ja: hoe? Wanneer?

    Zoals je zult begrijpen als je dit leest: er is niet op elke gebeurtenis, op elke vraag, een pasklaar antwoord.
    Therapieën zijn vaak gericht op: hoe kom ik eraf. Een verlaat rouwproces begint bij de vraag: hoe ga ik het aan. Waar gaat het over? Wat is er gebeurd? Wat heeft dat voor mij betekend? En wat betekent dat nu nog voor mij?

    Lezen

    Zien

    Rouw kent geen tijd 

  • | |

    Een dag met een hele dikke gouden rand

    DoorTitia Liese

    ‘Titia, wil je voor ons een lezing komen houden in Winschoten?’
    Ons is Stichting TrOost Groningen. Stichting TrOost Groningen biedt ondersteuning, informatie en herdenkingsmogelijkheden bij verlies en rouw.
    Winschoten is de plaats waar ik, inmiddels lang geleden, ter wereld kwam.

    JA

    JA, antwoord ik meteen op de uitnodiging van Marian Ek, want zij is degene die me de uitnodiging stuurt. Een logische volgende stap voor verlies-/ en rouwbegeleider Marian, geïnspireerd door haar deelname aan ons symposium Teruggaan om verder te kunnen van afgelopen november.
    ‘Wat leuk om dat te doen in mijn geboortestad. Natuurlijk doe ik dat graag. Thuiskomen in Groningen. Bij de mensen en hun verhalen, hun kijk op het leven, de humor waar ik zo van hou. Maar: mag het alsjeblieft een informatiemiddag zijn in plaats van een lezing? Een lezing voelt voor mij zo gelikt en ik wil graag met de aanwezigen in gesprek gaan. Ik wil horen wat ze van me willen weten. Wat ze van mij willen horen.’ ‘Natuurlijk mag dat.’
    Ik vraag Annemieke Arendsen een artikel te schrijven om door te geven aan de kranten in het Noorden. En dat schrijft Annemieke. Een mooi, uitnodigend artikel dat (in verkorte versie) op verschillende plekken is gepubliceerd.

    Ik begrijp het nu veel beter

    Op 9 mei 2026, toevallig twee dagen na de geboortedag van mijn moeder (geboren 7 mei 1908, Ambt Almelo, overleden 26 december 1957, Wildervank), in de Vennekerk in Winschoten. Opgewekt maak ik me in de ochtend al vroeg klaar voor vertrek. Benodigdheden voor mijn verhaal. Twee doosjes boeken. Voor een vleugje Italië, natuurlijk wil ik ook graag in de plaats waar ik ben geboren de aanwezigen vertellen over Casa Matilda – Huis voor Levensverhalen in Codiponte, bak ik een Torta della Nonna. Vertrek om 9.30 uur en ben om 11.30 uur in Winschoten. Inmiddels toch wel een beetje gespannen. Hoeveel mensen zijn er straks? Hoe zal het gaan? Wat ga ik allemaal vertellen? Delen? Als ik op m’n plek zit, op de tafel in plaats van erachter, valt alles van me af. Na de eerste woorden begint het te stromen. Heb ik contact met de rond de twintig aanwezigen. ‘Door wat jij vertelt begrijp ik het allemaal veel beter’ hoor ik in de pauze, en na afloop terug. Niet alleen van Verlaat Verdriet-ers zelf, maar ook van hun partners. Van broers en zussen. Alleen dat al maakt het zo de moeite waard om dit te doen. Met recht: een dag met een hele dikke gouden rand.
    Stichting (Tr)Oost Groningen, Marian, dank voor de uitnodiging en voor al het werk dat jullie hiervoor hebben verzet. Wat mij betreft graag voor herhaling vatbaar. Het eerste verzoek daartoe is vanochtend al vroeg bij me binnen gekomen. Doen?

    Meer lezen