• | | |

    Uit je hoofd, in je lijf

    DoorTitia Liese

    Een paar weken geleden liep ik door Equi Terme. Een klein – deels middeleeuws – dorp, op 10 kilometer afstand van Codiponte. Een bergdorp in de Apuaanse Alpen. Ook in Equi Terme wordt het wereldberoemde witte marmer van de Apuaanse Alpen gewonnen (de marmergroeven van Carrara liggen aan de andere zijde van de bergrug).
    Zoals de naam al zegt is Equi Terme een plaats met – al sinds de Romeinse tijd – een thermaal bad. Met natuurlijke bronnen. En met een grot die in de pre-historie al bewoond is geweest. Zoals dat hoort bij een badplaats, heeft ook Equi Terme een promenade. Langs de promenade staan twee wit-marmeren beelden. Het ene beeld (hierboven) is een vrouwen-figuur dat een enorm uitgedijd hoofd torst. Een blokhoofd, zeg maar. Ik zag het beeld en dacht meteen: Verlaat Verdriet. Foto maken. Blog schrijven. Wat een herkenbaar symbool!

    In je hoofd

    Altijd weer is ‘in je hoofd zitten’ een groot thema voor Verlaat Verdriet-ers. Je kent het gebaar vast wel. Je handen links en rechts naast je hoofd. Vervolgens een hand boven je hoofd en een hand onder je kin. Om aan te duiden: IK ZIT ALTIJD IN MIJN HOOFD.

    Uit je hoofd

    Wat kun je ernaar verlangen uit je hoofd te komen. Uit die gedachten die eeuwig in je hoofd lijken rond te draaien. Hardnekkige overtuigingen. Negatieve oordelen. Over jezelf. Over andere mensen. De wereld om je heen. Over schuld. Over verantwoordelijkheid. Angst. Boosheid. Wanhoop.
    Gevoel & verstand.
    Je bent er moe van. Doodmoe. Je wilt wel anders. Maar hoe?

    In je lijf

    Ongetwijfeld niet toevallig staat naast het beeld met het ‘blokhoofd’ een ander – ook marmeren – beeld. Eveneens een vrouwenfiguur. Deze vrouwenfiguur strekt zich schijnbaar moeiteloos uit over haar linkerbeen. Heeft haar voet vast. Kijkt verwachtingsvol de wereld in.

    Steeds meer komen we tot de ontdekking dat alleen psychologische hulp niet toereikend is. In ons hoofd weten we het allemaal wel. Maar in ons gevoel …….. Hoe bang zijn we om te voelen. Contact te maken met ons lijf. Te voelen dat we bestaan. Dat we er zijn. ‘Ik voel niks’ hoor ik Verlaat Verdriet-ers vaak roepen. ‘Ik kan niet bij m’n gevoel! komen!’ De wanhoop hoor je in hun stem. Alsof dat niet voelen is!
    Voelen kun je leren. Een eerste stap is al je te realiseren hoe wanhopig je je kunt voelen als je denkt dat je niet kunt voelen. Je voelt wel. Je voelt alleen niet wat je zou willen voelen. Dat kun je ook niet voelen. Je gevoelens van wanhoop, van twijfel, van cynisme zitten ervoor.

    Doen

    Ga eens voor de spiegel staan.
    Zie jezelf eens dat gebaar maken waarmee je zichtbaar maakt ‘Ik zit in m’n hoofd.’
    Kijk in de spiegel.
    Zie jezelf.
    Hoe voelt het om dat te doen?
    Hoe voelt het om dat te zien?

    Ga vervolgens voor de spiegel zitten.
    Strek je been uit.
    Buig je over je been.
    Pak je voet eens vast. Als het je lukt: pak je voet eens liefdevol vast.
    Kijk in de spiegel.
    Zie jezelf.
    Wat zie je nu?
    Wat ervaar je nu?

    Lezen

    Deze website: Gevoel en verstand
    Deb Dana: De polyvagaaltheorie in therapie
    Gabor Maté: Wanneer je lichaam nee zegt
    Peter A. Levine: De stem van je lichaam
    Michel Le Van Quyen: Wat stilte met je hersenen doet
    David Emerson en Elizabeth Hopper: Traumaverwerking door yoga (niet meer in de boekhandel verkrijgbaar)

    Kijken

    Rouw kent geen tijd: Ruptuur

  • | | |

    Daar plukken wij de vruchten van

    DoorTitia Liese

    Stephanie schreef recht uit haar hart tijdens de (schrijf)retraite De weg van liefde in Codiponte, 2023.
    Ze deelt haar gedachten en gevoelens graag op deze plek met je.

    Daar plukken wij de vruchten van.
    Als individu, met een gemeenschappelijke levenservaring, komen.
    Als een grote (zeer) hechte vriendenkring gaan, denk wel meer.
    Samen, en toch ieder alleen, haar of zijn weg van liefde aangaan.
    Samen, raakvlakken, overeenkomsten.
    Elkaar begrijpen wat er achter de traan verscholen gaat.
    Geen schaamte hebben voor tranen, iedereen begrijpt ze door en door.
    Een traan, op welke wijze dan ook, helpt een ander weer om verder te komen en gaan.
    We plukken allemaal vruchten, soms groot, soms klein, maar zo waardevol.

    Daar plukken wij de vruchten van.
    Delen van onomkeerbare levenservaringen.
    Hoe we door zijn gegaan op een leeftijd dat we onze ouder(s) nog zo hard nodig hadden.
    De strubbelingen van het leven en onze overleefkracht.
    De (nog steeds) aanwezige boosheid met elkaar delen.
    Luisterende oren, eerst zo vreemd, later zo waardevol.
    De stiltes, zo waardevol.
    Aandacht voor iets wat de wereld nauwelijks/niet voor ons (wil hebben) heeft.
    Wij hebben het elkaar cadeau gedaan.
    We plukken allemaal vruchten, soms groot, soms klein, maar zo waardevol.

    Daar plukken wij de vruchten van.
    De liefde en warmte die wij elkaar schonken.
    Knuffels in overvloed, die we zo hard nodig hebben.
    Knuffels van verbondenheid, van groei en kracht.
    Ze waren er deze weg van liefde in overvloed.
    Een aanraking, een hand op een knie, even elkaars hand vasthouden.
    Geen kou voelen, maar voelen stromen wat verbondenheid met je doet.
    We plukken allemaal vruchten, soms groot, soms klein, maar zo waardevol.

    Daar plukken wij de vruchten van.
    Loslaten van het steeds maar zorgen voor anderen.
    Echt verzorgd worden en echt niets mogen.
    Ja, met jezelf bezig zijn.
    Je eigen weg naar liefde en gelijkgestemden toelaten op je weg.
    Tijdig je individuele weg weer bewandelen, en toch zo verbonden voelen.
    We plukken allemaal vruchten, soms groot, soms klein, maar zo waardevol.

    Daar plukken wij de vruchten van.
    De liefde van het huis en Codiponte.
    Ieder zijn eigen stekkie en toch zo verbonden.
    De aanwezige begeleiding, altijd liefdevol afgestemd.
    De liefdevolle maaltijden van Davide en Maartje.
    Alles uit handen geven en ons laten verrassen door liefdevolle eenvoud.
    Het lijkt zo gewoon, maar wat is ‘gewoon’ voor de buitenwereld die ons niet (wil) begrijpen?
    We plukken allemaal vruchten, soms groot, soms klein, maar zo waardevol.

    Stephanie 16 oktober 2023

  • | | |

    Mijn hart stroomt over van liefde

    DoorTitia Liese

    De weg van liefde 2023 komt dichterbij. Volgende week zondag, 1 oktober, vertrekken we. We rijden in één dag naar Codiponte. Een lange rit. Maar gelukkig kennen we de plaats van bestemming goed. Zelfs in het donker vinden we onze weg.

    Een bijzondere start

    In de loop van de dagen voorafgaand aan de (schrijf)retraite druppelen vrienden en deelnemers aan De weg van liefde binnen. Op hun eigen tijd. Op hun eigen reis-wijze. Een vriend die alles wil weten van ons project op het pleintje van CodiponteCastello is al onderweg met camper, motor en fiets. Als wij aankomen in Codiponte zal hij al bewoner zijn van de camping in het nabijgelegen Casola.

    Twee dagen na onze aankomst arriveert Els Pronk, samen met een van de deelnemers. Els assisteert mij dit jaar bij De weg van liefde. Wat een mooie voortzetting van een samenwerking die al lang geleden is begonnen! Eén van de appartementen op de Concia is voor hen gereserveerd.
    Andere deelnemers arriveren in de loop van de week. Ieder op haar/zijn eigen tijd. Ieder op haar/zijn eigen reis-wijze. Ook voor hen zijn alvast plekken beschikbaar op de Concia en/of in Villa le Muse (‘het gele huis’).
    Wat een bijzondere start van De weg van liefde!

    De weg van liefde

    En dan een week samen werken met een mooie groep Verlaat Verdriet-ers in De weg van liefde. Ieder aan haar/zijn thema’s. Ieder op haar/zijn eigen wijze. Uitgenodigd om te helen door schrijven – en dat wat op dat moment goed is om te kunnen doen wat goed is. Wat helend is. Gedragen in de liefdevolle gastvrijheid van Maartje en Davide. In Codiponte. Waar oud zeer kan helen.

    Mijn hart stroomt over van liefde

    Waar, in de week na afloop van de (schrijf)retraite, een dierbaar gezelschap samenblijft. De een wat korter. De ander wat langer. Waar Albertine, met wie ik al jaren samen de workshops Dubbel Ouderverlies geef, met haar man Jurjen een paar dagen aansluit bij het aanwezige gezelschap.

    Hans, ik zie er naar uit je mee te nemen naar het pleintje op CodiponteCastello. CASA BODINI te verkennen. Van buiten. En van binnen.
    Steef, ik zie uit naar onze reis naar De weg van liefde, en alles wat er in Codiponte op ons pad komt.
    Els, ik verheug me op jouw kennismaking met Codiponte, en zie uit naar onze samenwerking in De weg van liefde.
    Albertine en Jurjen: ik verheug me op jullie kennismaking met Codiponte. Ik weet zeker dat jullie je welkom zullen voelen.
    Maartje en Davide: ik zie uit naar De weg van liefde 2023. Insieme. Samen met jullie.

    Aan de deelnemers van De weg van liefde: hoe je ook reist: ik wens je een goede en mooie reis naar Italië, en een hartelijk welkom in Codiponte!
    Mijn hart stroomt over van liefde voor De weg van liefde 2023.

    Lees meer

  • | | |

    Het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden

    DoorTitia Liese

    Het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden, maar moet voorwaarts worden geleefd

    Veel mensen kennen dit citaat van Sören Kiekegaard, Deens theoloog en filosoof (1813-1855). Kierkegaard verloor niet zelf jong een ouder. Wel was hij een kind van een zeer zwaarmoedige vader, die het vroege verlies van zijn eerste vrouw nooit heeft kunnen verwerken.

    Verlies in retrospectief

    Pas in retrospectief – pas als je terugkijkt – kun je zien wat de werkelijke impact is geweest van het vroege verlies van je ouder(s). Voor veel Verlaat Verdriet-ers is het nog altijd niet vanzelfsprekend thema’s die spelen in je volwassen leven te relateren aan het verlies van je ouder in je jeugd. Mogelijk spelen ook in jouw leven verschillende thema’s die je niet goed thuis kunt brengen, zoals bijvoorbeeld

    • Je relaties lopen steeds stuk;
    • Je voelt je altijd overal verantwoordelijk voor;
    • Voor jezelf leg je de lat altijd heel erg hoog;
    • Intimiteit is een probleem voor je;
    • Een diepe angst voor afwijzing;
    • Je hebt het gevoel dat je altijd alles alleen moet doen;
    • Na de geboorte van je eerste kind ben je in een depressie geraakt waar je maar niet uit komt;
    • Je twijfelt altijd aan alles, en nog het meest aan jezelf;
    • Je weet zeker dat er veel meer in je zit dan je nu kunt laten zien.

    Kenmerkende patronen bij Verlaat Verdriet

    Verloor je in je jeugd je ouder – of je beide ouders – door overlijden?
    Heb je het gevoel dat dit ook over jou zou kunnen gaan?
    Lees dan eens de Kenmerkende patronen bij Verlaat Verdriet 

    Teruggaan om verder te kunnen

    Is het voor jou tijd om nader kennis te maken met Verlaat Verdriet?
    Wil je verder kunnen? Lees dan eens het boek van Titia Liese Teruggaan om verder te kunnen.