Het gaat goed met me

Gepubliceerd op vrijdag
Beantwoorden

Het gaat goed met me. Ik heb het heel erg moeilijk gehad met mijzelf. Maar ik weet nu dat het de moeite waard is om het proces door te werken totdat je er de leuke dingen van hebt. Je hebt een leven te winnen. En dat leven heb ik gewonnen. Zover ben ik nu. En als je eenmaal op dat pad zit, blijkt het leven veel simpeler te zijn dan je altijd hebt gedacht, wat trouwens iets anders is dan gemakkelijk.

Jezelf leren kennen

Wel kun je een eind komen door jezelf te leren kennen. Door je af te vragen wat goed is voor je en jezelf ook te gunnen wat goed voor je is. Ergens in mijn boek heb ik gezegd ‘voor sommige mensen is het proces pas afgelopen als ze niet alleen de weg naar zichzelf terug gevonden hebben, maar als ze ook weten wie ze zijn’. Op het moment dat je weet wie je bent, weet je hoe je voor jezelf moet zorgen. Dan hoef je niet steeds meer naar manieren te zoeken om voor jezelf te zorgen, dan hoef je niet meer zo verschrikkelijk op jezelf gericht te zijn.

Simpel

Dan is het leven ineens heel simpel. Door eenvoudig duidelijk te maken wat je graag wilt, bijvoorbeeld dat iemand een kop koffie voor je zet of een broodje voor je maakt.

Grenzen

Mensen van de meest uiteenlopende leeftijden komen naar de workshops, van begin twintig tot ver in de zeventig, maar de meeste mensen komen bij me als ze tussen de 35 en 55 jaar zijn. Wat blijkt is dat ze hun leven lang getraind zijn in kijken en voegen als een kameleon. Regelmatig geef ik workshops voor mensen met verlaat verdriet. Een van de dingen die bij verlaat verdriet een rol spelen is het slecht om kunnen gaan met grenzen en dus amper weten wat de normale gang van zaken is.

Kameleon

Je bent gewend om je aan te passen aan omstandigheden die niet goed voor je zijn, dat is een tweede natuur geworden. Kijken en voegen, kijken en voegen als een kameleon in combinatie met het gevoel dat je steeds denkt dat het aan jou ligt; ìk ben niet goed bij mijn hoofd. En dan is de verwarring compleet als je iets zegt, want daarmee word je nog niet gehoord. Mensen denderen daar zomaar overheen en ook dat laat je dan weer zelf gebeuren. Ik laat zien dat je inzicht en regie kunt krijgen, dat het de moeite waard is om een stap te zetten en het proces aan te gaan.

SYMPOSIUM ZEER

Ben je Verlaat Verdriet-er?
Herken je je in bovenstaand fragment?
Dan is symposium ZEER op 13 mei 2017 geschikt voor jou.
Weet dat je welkom bent.
Meld je aan!

INTERVIEW

Bovenstaande tekst is afkomstig uit het interview dat Joyce de Schepper (redactie glossy ZEER) een paar jaar geleden met Titia Liese had.
In de komende dagen meer delen uit dit interview in de blogs.

VERMENIGVULDIGEN DOOR DELEN

Help mee zo veel mogelijk mensen te bereiken voor dit symposium.
Deel ZEER- berichten in je eigen netwerk!

Er kwam een moment dat ik merkte dat ik vast zat

Gepubliceerd op donderdag

Er kwam een moment dat ik merkte dat ik vast zat in mijn leven

Er kwam een moment dat ik merkte dat ik vast zat in mijn leven. Ik kon daar geen kant mee op. Ik deed in mijn leven allerlei dingen waarvan ik vooraf wist dat ik het niet kon. Ik koos voor een opleiding beeldende vorming en ging lesgeven, terwijl ik helemaal niet van lesgeven hield. Ik voelde me de enige tekenlerares in Nederland die niet kan tekenen.

Geen levensdoel

Het was ook niet mijn levensdoel om dat te kunnen, maar wat mijn doel dan wel was, daar had ik geen idee van. En toch heb ik die opleiding gehaald omdat ik mijn hele leven als het ware een omweg heb bewandeld. Wat ik ook ondernam, ik verontschuldigde mezelf bij voorbaat voor het feit dat ik ging falen. Die omweg werd een soort sluiproute. Uiteindelijk heeft me dat heel veel opgeleverd. Maar pas nadat ik me bewust werd wat ik aan het doen was.’

Geen kinderen

Ik heb geen kinderen, dat heb ik niet gedurfd. Ik heb ervaren hoe erg het mis kan gaan, hoe je het niet moet doen. En ik heb ervaren dat mijn oorspronkelijke basis niet uitgewerkt is naar een moment waarop ik mij, in mijn puberteit, heb kunnen verzetten tegen mijn oorspronkelijke opvoeders, mijn moeder en mijn vader. Dat deel van een normale puberteit, de tijd waarin je je afzet tegen je opvoeding en de cultuur waarin je bent opgegroeid. Waarin je leert, om op eigen kracht, met steun van je ouders, je leven op poten te zetten, heb ik niet gehad. Het heeft me, net als zoveel andere mensen die in hun jeugd een ouder of beide ouders hebben verloren, kwetsbaar gemaakt. In veel opzichten te kwetsbaar. Ik wist van heel veel belangrijke zaken in het leven wel hoe het niet moest, maar niet hoe je ze wel kunt doen.

Verantwoordelijkheid nemen

Lijdelijk verzet plegen tegen de gang van zaken, dat kon ik goed. Ik functioneerde als de beste als alles mis leek te gaan en andere mensen niet wisten wat ze moesten doen. Maar verantwoordelijkheid nemen voor een goede gang van zaken? Dan gaf ik liever niet thuis. Want hoe je dat moest doen? Dat wist ik niet. Bovendien wilde ik een kind niet aandoen wat mijzelf was overkomen: opgroeien zonder moeder; een angst die veel vrouwen voelen die jong hun moeder hebben verloren, dat zij dat hun kind ook aan zullen doen. Een vrouw die trouwt met je vader en denkt dat ze je moeder is geworden. Een stiefmoeder die suïcidaal was en mijn aanwezigheid in huis daarvan de schuld gaf. Met aan de andere kant mijn vader die me in een situatie manoeuvreerde en een beroep op me deed met ‘wees maar de verstandigste’. Dat was aan alle kanten vreselijk voor ons allemaal. Inmiddels heb ik zelf ervaren wat het is om een soort stiefmoeder te zijn, vanwege mijn LAT-relatie met een man die vader is. Ik voel dat als een haast onmogelijke opgave die je bijna niet goed kunt doen. Tenzij het geluk aan je zijde is, of je met ongelofelijk veel geduld en offers van alle betrokkenen er in slaagt toch een goede relatie op te bouwen.

Titia heeft haar eigen leven

Gepubliceerd op donderdag
Beantwoorden

Titia heeft haar eigen leven

In 1959, ik was toen tien jaar, schreef mijn vader in een brief aan mijn tante: Titia heeft haar eigen leven. En zo was het. Ogenschijnlijk maakte ik deel uit van het gezin dat in het huis woonde aan de Vijverlaan, maar dat was alleen maar de buitenkant. Van binnen leefde ik mijn eigen leven en probeerde ik mezelf op te voeden zoals ik dacht dat mijn moeder dat gedaan zou hebben.

Eenzaam

Dat was een eenzaam bestaan, met weinig meer perspectieven dan ik mezelf te bieden had. Wat dat leven me wel bood, was veel vrijheid van handelen. Ik was in grote mate mijn eigen baas. En zo is het nog steeds. Ik ga in mijn privé leven mijn eigen gang en maak de mensen in mijn directe omgeving zelden of nooit vooraf deelgenoot van wat ik ga doen of ga laten. Ik denk er uit mezelf niet aan om verantwoording achteraf af te leggen. Niet omdat ik dat niet zou willen, maar omdat het niet bij me opkomt om het te doen.’

Stiefmoeder

Nu nog heb ik moeite om ‘mijn‘ stiefmoeder te zeggen, ze was niks van mij. Toen ze net met mijn vader getrouwd was had ik het over ‘mijn moeder’, als ik het over haar had. Toen ik uit huis was, ben ik de term stiefmoeder gaan gebruiken. Pas in de laatste jaren zeg ik ‘de tweede vrouw van mijn vader’. Ze was zijn vrouw, en ik kon me, voor mijn gevoel, niet genoeg van haar distantiëren. Dat is zo gebleven tot ze vorig jaar overleed. Hoewel ik niet bij haar overlijden betrokken ben geweest, heeft haar dood me wel een gevoel van bevrijding gegeven. Voor mij was ze de tweede vrouw van mijn vader.

Moeder-achtige

Na zijn scheiding heeft hij in de laatste jaren van zijn leven een vriendin gehad. Ze hadden een LAT-relatie in Haarlem, ik woonde in Groningen. Ik zag ze niet zo heel erg vaak, maar zijn vriendin heeft wel veel betekenis voor me gehad. Ze haalde vaak aan dat het belangrijk is om een doel te hebben in je leven. Ik begreep nooit wat dat was: een doel in je leven hebben. Toen ik het wel begreep was ze al jaren dood. Ik heb haar helaas nooit kunnen vertellen dat zij daarmee het belang van een doel in me wakker heeft gemaakt. Aan haar, ze had vier kinderen groot gebracht die ouder waren dan ik, heb ik ook kunnen zien wat een moeder is, en dat was mooi. Hoewel mijn relatie met haar nooit vanzelfsprekend is geweest, zover kon ik mij in die tijd helemaal niet openstellen, heb ik in haar wel kunnen ervaren hoe moeders met vanzelfsprekendheid om kunnen gaan.’

Symposium ZEER

Ben je Verlaat Verdriet-er?
Herken je je in bovenstaand fragment?
Dan is symposium ZEER op 13 mei 2017 geschikt voor jou.
Weet dat je welkom bent.
Meld je aan!

Interview

Bovenstaande tekst is afkomstig uit het interview dat Joyce de Schepper (redactie glossy ZEER) een paar jaar geleden met Titia Liese had.
In de komende dagen meer delen uit dit interview in de blogs.

Vermenigvuldigen door delen

Help mee zo veel mogelijk mensen te bereiken voor dit symposium.
Deel ZEER- berichten in je eigen netwerk!

Robert Terpstra

Gepubliceerd op donderdag
Beantwoorden

Robert Terpstra

Robert-Terpstra2.0.jpg

Mijn naam is Robert Terpstra, als kind ben ik beide ouders verloren en daarmee een stukje van mijn vrijheid om te zijn zoals ik ben. Letterlijk kan ik makkelijker zijn zoals ik ben wanneer ik ‘bewegingsvrijheid’ in mijn lichaam ervaar. Dit is wat we gaan doen in de workshop Bewegingsvrijheid.

Bewegingsvrijheid

Workshop

We gaan bewegen binnen de mogelijkheden van het lichaam. We zullen een ‘free flow of movement’ ontdekken en merken dat dit heerlijk voelt.

Informatie over Robert

Robert Terpstra
Oefentherapeut Mensendieck | Trager Practitioner
Praktijk voor Bewegingsvrijheid
www.bewegingsvrijheid.eu

Zorg dat je erbij bent

Zorg dat je erbij bent op 13 mei 2017!
Meld je aan voor het symposium

Lees meer

Lees meer over Robert en zijn workshop Bewegingsvrijheid.
Lees meer over de diverse workshops die je kunt volgen bij symposium ZEER.

Toen mijn moeder stierf, stierf mijn vader mee.

Gepubliceerd op woensdag

Mijn vader

Mijn vader is plotseling overleden toen ik 34 jaar was. Ik moet altijd denken wanneer hij ook weer doodging, bij mijn moeder weet ik dat precies. Mijn vader en ik hadden een oppervlakkige relatie. Ik was een absoluut vaderskind. Toen mijn moeder stierf, stierf mijn vader mee. Hij heeft zich daar nooit meer werkelijk van kunnen herstellen. Ik verloor niet alleen mijn moeder, ik verloor ook mijn grote, sterke pappie die alles kon.

Liefdevolle man

Hij was een liefdevolle, zorgende man, levend in de waan dat mijn moeder afhankelijk was van hem. Het slechte huwelijk daarna heeft alle ruimte tussen hem en mij ingenomen. Ik heb nooit meer met mijn vader over mijn moederkunnen praten, bang om hem nog meer verdriet te doen dan hij al had. Mijn moeder leek onaanraakbaar te zijn geworden. Wat mijn vader en ik niet meer samen konden, maakte het overgrote deel uit van onze relatie. Mijn vader voelde zich schuldig over hoe het gegaan was. Ik was boos. We hebben die afstand niet meer kunnen overbruggen en dat vervult mij nog steeds van spijt.

Plotselinge dood

Hij overleed plotseling en onverwacht toen ik 34 was. Mijn vader was een goede man in de goede betekenis van het woord, maar na zijn dood heb ik hem geen seconde gemist, hij was al lang weg voordat hij stierf. Mijn stiefmoeder, de tweede vrouw van mijn vader, deed op haar manier haar best en heeft daar weinig moois voor teruggekregen. Onze karakters waren onverenigbaar. Bovendien nam ze een totaal andere cultuur mee, een cultuur waar ik me helemaal niet in kon vinden, die ik vreselijk vond en waar ik me, vanaf het begin, tegen heb verzet.

Gelukkig: die kinderen hebben weer een moeder

Ongelukkig genoeg kreeg ze de positie van moeder. Ook de ‘buitenwereld’ denkt dan: oh, gelukkig, die kinderen hebben weer een moeder. Maar ze was mijn moeder niet en kon dat ook helemaal niet zijn omdat ze zelf geen idee had wat een moeder eigenlijk was. Haar eigen moeder werd na haar geboorte opgenomen in een psychiatrische inrichting en overleed toen zij acht jaar was. Ze is opgevoed door haar veertien jaar oudere zusje en heeft dus nooit een moeder gekend. Ik heb nog lang aan alle kanten kunnen voelen hoe ze haar onverwerkte verleden op mij heeft geprojecteerd. Ik vond haar zieliger dan ik mijzelf vond. Voor haar vond ik het erg wat haar was overkomen. Dat van mezelf, dat viel wel mee. Dit gegeven zag ik lang als een onoverkomelijk obstakel in mijn leven.

Doorgegeven problematiek oplossen

Uiteindelijk heeft het me wel laten zien wat de consequenties van doorgegeven problematiek kunnen zijn. En hoe belangrijk het is, ook voor de volgende generatie, om wel een verlaat rouwproces aan te gaan, hoe pijnlijk dat ook moge zijn. Als moeder heb ik haar dus nooit geaccepteerd, als opvoeder heb ik haar al helemaal nooit serieus genomen en ik vermoed dat ik zelfs nooit enige poging heb gedaan om dat te verbloemen.

Symposium ZEER

Ben je Verlaat Verdriet-er?
Herken je je in bovenstaand fragment?
Dan is symposium ZEER op 13 mei 2017 geschikt voor jou.
Weet dat je welkom bent.
Meld je aan!

Interview

Bovenstaande tekst is afkomstig uit het interview dat Joyce de Schepper (redactie glossy ZEER) een paar jaar geleden met Titia Liese had. In de komende dagen meer delen uit dit interview in de blogs.

Vermenigvuldigen door delen

Help mee zo veel mogelijk mensen te bereiken voor dit symposium.
Deel ZEER- berichten in je eigen netwerk!

Harriët van Veen

Gepubliceerd op woensdag
Beantwoorden

Met gepaste trots

Met gepaste trots stellen we de komende dagen de workshopleiders van symposium ZEER op 13 mei 2017 – en hun bijzondere workshops – aan je voor.  Met dank aan alle workshopsleiders die hun medewerking aan het symposium als vrijwilliger verlenen.

Harriët van Veen

Mijn naam is Harriët van Veen. Ik ben 38 jaar, getrouwd, moeder, Verlaat Verdriet-er en psychosociaal therapeut.
Persoonlijk doorliep ik een intensief Verlaat Verdriet traject, waarin ik ontdekte wat het vroege verlies van mijn moeder teweeg had gebracht. Maar vooral ook ontdekte ik hoe Harriët er weer mocht zijn doordat haar hart gehoord werd.
Tegenwoordig bied ik met mijn praktijk ‘Heel je LEV’ (LEV betekent hart) plek aan mensen die het LEV hebben de reis naar hun hart te maken. De plek waar zowel (verlaat) verdriet als passie en oorsprong liggen.

Op welk fundament bouw jij?

Workshop

Herken jij je in de patronen van Verlaat Verdriet?
Worstel jij met zóveel meer dan alleen het verlies van je ouder?
Merk je bijvoorbeeld dat je het moeilijk vindt om jezelf en anderen te vertrouwen, weet je soms niet wat jij zelf wilt en wat jouw passies zijn? V
ind je het moeilijk om hulp te vragen of om je grenzen aan te geven?

In deze workshop Op welk fundament bouw jij? wil ik teruggaan naar jouw roots.

Informatie over Harriët

Mijn praktijk voor psychosociale therapie en coaching heet ‘Heel je LEV’.
www.heeljelev.nl
Email:

Zorg dat je erbij bent

Zorg dat je erbij bent op 13 mei 2017
Meld je aan voor het symposium

Lees meer

Lees meer over Harriët en haar workshop Op welk fundament bouw jij?
Lees meer over de diverse workshops die je kunt volgen bij symposium ZEER.

Liese Vijfeijken

Gepubliceerd op woensdag
Beantwoorden

Met gepaste trots

Met gepaste trots stellen we de komende dagen de workshopleiders van symposium ZEER op 13 mei 2017 – en hun bijzondere workshops – aan je voor.
Met dank aan alle workshopsleiders die hun medewerking aan het symposium als vrijwilliger verlenen.

Liese Vijfeijken

Ik ben Liese Vijfeijken, psycholoog en psychotherapeut. Ik heb een eigen praktijk in Hasselt (BE) waarbij ik focus op rouw en verlies.
Het verlies van mijn vader toen ik 16 was, en de intense weg die ik hierdoor afgelegd heb, zorgt voor een sterke voeling met en interesse voor dit thema.

Onze overlevingsstrategieën: een tipje van de sluier opgelicht

Workshop

De dood van onze ouder(s) heeft ons leven serieus op z’n kop gezet. De ouder was weg voor altijd, en alles veranderde. Hoe blijf je dan als kind staan? Je ontwikkelt strategieën die je helpen om met de situatie om te gaan, om te overleven. Ieder doet dit op zijn eigen manier, bijvoorbeeld door zich onzichtbaar te maken, door alles perfect te doen, door zich af te zetten tegen de omgeving, door de emoties te verstoppen, door te zorgen voor de mensen rondom zich……………
Lees meer over de workshop van Liese: ‘Onze overlevingsstrategieën: een tipje van de sluier opgelicht’.

Informatie over Liese

Liese Vijfeijken
Psycholoog
Psychotherapeut
ik en gij, een psychologenpraktijk met de focus op rouw en verlies

www.ikengij.be
facebook.com/ikengij.be

Zorg dat je erbij bent

Zorg dat je erbij bent op 13 mei 2017
Meld je aan voor het symposium

Lees meer

Lees meer over Liese en haar workshop Onze overlevingsstrategieën: een tipje van de sluier opgelicht

Lees meer over de diverse workshops die je kunt volgen bij symposium ZEER.

Acht jaar

Gepubliceerd op woensdag
Beantwoorden

Acht jaar

Titia: Ik was acht jaar toen ik in 1957 mijn moeder verloor. Door dit vroege verlies veranderde mijn leven ingrijpend, ook al ging mijn leven ogenschijnlijk gewoon door. 

Te zwaar

Tot diep in mijn veertigste heb ik heel vaak het gevoel gehad dat mijn leven te zwaar was om het te leven. Ik wilde vaak liever dood zijn, of anders gezegd; ik wilde liever niet meer leven, omdat ik helemaal niet wist hoe je dat moest doen ‘leven’. Totdat ik geconfronteerd werd met borstkanker, of eigenlijk met het apparaat voor de mammografie. Toen ik daarvoor stond, dacht ik in een flits ‘dat van liever dood willen zijn is niet waar, ik wil helemaal niet dood’.

Ommekeer

Dat is één van de momenten in mijn leven geweest, waarop er iets in me gebeurde dat ruimte gaf voor grote veranderingen binnen mijzelf. Een ommekeer zou je kunnen zeggen. Tot die tijd was ik ervan overtuigd dat mijn leven totaal verziekt was door het overlijden van mijn moeder en doordat mijn vader hertrouwde. Een slecht huwelijk dat na bijna veertien jaar eindigde in een scheiding. Een hele slechte gang van zaken voor een kind, voor mij dus, dat door de ziekte van haar moeder en de dood die daarop volgde het vertrouwen in het leven toch al behoorlijk had verloren.

Buikpijnen

Rond mijn zeventiende, ik woonde al niet meer thuis, had ik vaak heftige buikpijnen waar medisch gezien geen verklaringen voor waren. Ik kan me niet herinneren dat ooit iemand op het idee gekomen is dat het wel eens te maken zou kunnen hebben met de ervaringen die ik had gehad. In ieder geval heeft nooit iemand dat tegen mij gezegd.

Depressief

Na mijn twintigste was ik hele lange periodes (rand)depressief. Met heel veel moeite kroop ik steeds weer uit die depressieve periodes. Om meteen weer angstig af te wachten wanneer de volgende zou komen. Aan de buitenkant is dat nooit zo te zien geweest. Die buitenkant ging gewoon door, ook voor de mensen die dichtbij me stonden.

Symposium ZEER

Ben je Verlaat Verdriet-er?
Herken je je in bovenstaand fragment?
Dan is symposium ZEER op 13 mei 2017 geschikt voor jou.
Weet dat je welkom bent.
Meld je aan!

Interview

Bovenstaande tekst is afkomstig uit het interview dat Joyce de Schepper (redactie glossy ZEER) een paar jaar geleden met Titia Liese had.
In de komende dagen meet delen uit dit interview in de blogs.

Vermenigvuldigen door delen

Help mee zo veel mogelijk mensen te bereiken voor dit symposium.
Deel ZEER- berichten in je eigen netwerk!

Weggestopt

Gepubliceerd op dinsdag

Weggestopt

Als verlies zo ver is weggestopt, zo niet bespreekbaar is, maar ondertussen zo in àlles zit… in de manier waarop mensen in hun leven staan, in hun relaties, in hun werk. Hoe het verdriet in het leven van alledag zit, in het gezin van herkomst, in de relatie met broers en zussen.
Als verdriet door je leven heen sijpelt, het zich in de kruipruimten van je bestaan nestelt en je blijft het negeren, dan veronachtzaam je een deel van je leven van wat je toekomt.

Buitensluiten

Dan sluit je een deel van jezelf buiten en de kans is groot dat dat eigenlijk je meest krachtige deel is, liefde, ook voor jezelf.
Veel mensen stoppen hun verdriet zó ver weg dat ze niet eens merken dat ze het negeren.

Publiciteit

Vandaar dat publiciteit over dit onderwerp zo belangrijk is. Pas als je erover leest, denk je, weet je; dit gaat over mij, niet een beetje, maar dan ook totaal. Dit gaat he-le-maal over mij, dit is mijn verhaal.
Hoe verschillend de verhalen ook zijn, uiteindelijk gaan alle verhalen over hetzelfde.
Ze gaan over eenzaamheid, zich niet gehoord en gezien hebben gevoeld, over gevoelens van machteloosheid.

Symposium ZEER

Ben je Verlaat Verdriet-er?
Herken je je in bovenstaand fragment?
Dan is symposium ZEER op 13 mei 2017 geschikt voor jou.
Weet dat je welkom bent.
Meld je aan!

Interview

Bovenstaande tekst is afkomstig uit het interview dat Joyce de Schepper (redactie glossy ZEER) een paar jaar geleden met Titia Liese had.
In de komende dagen meer delen uit dit interview in de blogs op deze site.

Vermenigvuldigen door delen

Help mee zo veel mogelijk mensen te bereiken voor dit symposium.
Deel berichten over ZEER zoveel als je kunt in je eigen netwerk!

Lezing in Veenendaal: Gat in m’n ziel

Gepubliceerd op dinsdag
Beantwoorden

Gat in m’n ziel 

Gevolgen van ouders verliezen op jonge leeftijd
Gastspreker: Titia Liese

Veenendaal

In de lezing Gat in m’n ziel geeft Titia Liese op 14 maart 2017, op uitnodiging van café Doodgewoon in Veenendaal, informatie over de problematiek die speelt bij volwassenen die in hun jeugd een ouder verloren door overlijden.
Ruim een miljoen volwassen Nederlanders hebben dit meegemaakt. De impact van dit vroege, onomkeerbare verlies wordt in veel gevallen niet, of onvoldoende, onderkend.
De gevolgen op de langere termijn uiten zich onder meer in angst- en paniekaanvallen, moeite intieme relaties aan te gaan, twijfel aan bestaansrecht, controle, stressgevoeligheid en gezondheidsproblemen.

Verwerken

Titia toont de mogelijkheden voor Verlaat Verdriet-ers om dit verlies alsnog te verwerken, ook als dit verlies naar boven komt op het moment dat het einde van het eigen leven in zicht komt.

Voor wie

Deze lezing is bestemd voor ieder die geïnteresseerd is in de levenslange invloed van het vroege verlies van een ouder. Dus zowel voor Verlaat Verdriet-ers, als voor professionals, familieleden en anderszins belangstellenden.

Datum

Woensdag 14 maart 2017

Locatie

De Cultuurfabriek

Adres

Kees Stipplein 74
Veenendaal

Thema

Gat in m’n ziel, gevolgen van ouders verliezen op jonge leeftijd.

Gastspreker

Titia Liese

Inloop

19.00 uur

Aanvang

19.30 uur

Meer informatie

www.cafedoodgewoonveenendaal.nl

www.verlaatverdriet.nu