• | | | | | | | | |

    Wat schrijven met je doet!

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Verlaat Verdriet, wegen naar herstel

    Afgelopen donderdag, 17 september 2015, de Verlaat Verdriet-lezing Verlaat Verdriet, wegen naar herstel in Apeldoorn gehouden. Een heel bijzondere avond!

    Rieteke Klaucke: Wat schrijven met je doet!

    Rieteke Klaucke, één van de drie vrouwen die in Apeldoorn de aanstaande Verlaat Verdriet-lotgenotengroep organiseren – en gaan leiden – beet deze avond op mijn verzoek de spits af met haar ervaringsverhaal Wat schrijven met je doet!

    Wat gebeurde er met me?

    ‘Goh dat is wat voor jou!’
    ‘Wat ?’
    ‘Een lezing voor mensen die jong een ouder verloren door de dood!’
    ‘Ha en waar?’
    ‘In de Haag!’
    ‘Da’s mij te ver!  En wie doet dat dan?’
    ‘Titia Liese.’

    Maar.. eerlijk gezegd, mijn nieuwsgierigheid was toch wel gewekt!
    Een blik op het telefoonnummer en ik wist het al, in de buurt! Nunspeet, dat is heel wat dichterbij dan Den Haag.     Bellen dus.

    ‘Met Titia Liese!’
    ‘Met Rieteke Klaucke, ik las ergens dat u een lezing geeft in Den Haag, maar misschien dat u dat ook wat dichterbij doet?’
    ‘N    ee ik bel niet voor echt voor mezelf hoor, ik heb mijn vader zelfs helemaal niet gekend. Is lang geleden al gestorven,1948. Dus nee hoor, niet nodig!’
    ‘Nee, ik bel voor al die leden van ZorgSaam in Apeldoorn waar ik voor werk. Die kunnen wel zo’n lezing gebruiken, 7500 leden. Dat moet gaan lukken, om dat dicht bij huis te organiseren!’
    ‘Oh, en weet je het zeker dat het niet voor jezelf is?’
    ‘Tuurlijk, mevrouw Liese weet ik het zeker.’

    Mevrouw Liese, die kennelijk vaker met dat ontkenningsbijltje had gehakt, drong een beetje aan, beetje schuren en ja hoor, de twijfel kwam met een enkele traan omhoog.
    Hè wat gebeurde er met me?

    Levensverhaal

    Dat was het begin van mijn traject van familieopstellingen, herkennen, erkennen, aangaan en onderzoeken, om het tenslotte plaats te geven in mijn levensverhaal. Dat levensverhaal waar ik toen aan begon te schrijven, bleef schrijven, oeverloos, cascadeus. Er kwam geen einde aan.Vertellen aan mijn vader wat mij was overkomen, sinds die fatale dag dat ze hem opgaven en hij zelf ook opgaf. Hoe verder ik in mijn proces kwam, dat schrijven dat bleef..

    Inmiddels was ik door Titia opgeleid om lotgenotengroepen Verlaat Verdriet voor Humanitas te begeleiden samen met Grietje Krijgsheld  en Willemien Sanders.

    Door het graven in mijn verleden, waar bronnen waren opgedroogd en men zich mijn vader niet meer herinnerde, veranderde ook mijn verhaal.Toen wist ik het. Het moest een boek worden. Van het oorspronkelijke ik en vader en jij, werd het zij en hij. Korter ook. De nadruk verplaatste zich. De onrust verdween. Het werd een verhaal vanaf een afstand. Na nog 3 versies wist ik het. Het moest een monoloog worden met uitgesproken rollen voor mijn moeder, voor mijn surrogaatouders, voor mijn omgeving, met muziek en foto’s. Groot geprojecteerd en ik in de hoofdrol, met attributen om het verhaal kracht bij te zetten. Om te laten zien wat verwerken met iemand doet.

    Ik ben vrij!

    Het was een struisvogelei om te leggen met Grietje en Willemien als ‘de leestantes’. Hun suggesties of veranderingen zorgvuldig geformuleerd. Marjolijn van den Berg, theaterschrijfster, redigeerde mijn monoloog om mijn woorden kracht bij te zetten en het stuk voor publiek en professionals voor Verlaat Verdriet aantrekkelijk te maken. De titel Closure (wat letterlijk betekent: een gevoel van resolutie of conclusie aan het eind van een artistiek werk) heb ik misschien wel onbewust gekozen. Dat het inderdaad de absolute afsluiting zou worden kon ik niet bevroeden, toen niet. Ik ontdekte, dat – nu het zo ver is om er mee naar buiten te willen gaan – het eigenlijk heel ver van me af staat! Het is verwerkt. Het heeft de plaats gekregen die het verdient, de inspanningen waardig. Het is een document geworden.
    Ik voel het nu zo, alsof de wond niet meer kan worden opengemaakt. Er heeft een heling plaats gevonden, door te schrijven. De woorden vol van emotie, gevoel, het diepe voelen: het is er niet meer. Ingeruild voor plannen, ideeën. Bruisend van zin om van alles te ondernemen. Levendig, optimistisch, dat zware, dat gedragene, heb ik achter me gelaten.
    Ik ben VRIJ!!!.

     

  • | | | | | | | | | |

    Een boek schrijven

    DoorTitia Liese

    ‘Ik kan er wel een boek over schrijven.’
    Regelmatig spreek ik mensen die, meestal met een diepe zucht over hun leven zeggen ‘Mijn leven! Ik kan er wel een boek over schrijven!’
    Moeilijke levens. Bewogen levens. Levens met ingrijpende verliezen en transities. Levens die – ondanks alles – met humor worden beschreven. Interessante mensenlevens. Bijzondere mensenlevens. Gewone mensenlevens (mochten gewone mensenlevens al bestaan). Ingrijpende ervaringen. Levens-veranderende ervaringen. Moed. Strijd. Doorzettingsvermogen. Toewijding. Veranderkracht. Overwinningen.
    Onverwachte perspectieven.
    Zelfreflectie.
    Zelfkennis.
    Inzichten.
    Kennis.
    Inzichten doorgeven.
    Kennis doorgeven.
    Ervaringen doorgeven.

    Het nog doen ook

    Er zijn tal van redenen om te zeggen over je eigen leven: ‘Ik kan er wel een boek over schrijven.’ En het nog doen ook!
    Er zijn tal van redenen om het te doen.
    Je hebt gedichten geschreven, en je wilt ze graag in een mooi boek onderbrengen.
    Je bent je levensverhaal aan het schrijven – en wilt je verhaal in boekvorm zetten.
    Je wilt je ervaringen delen met familie. Met vrienden. Met andere mensen, van wie je het gevoel hebt dat ze kunnen leren van jouw ervaringen.
    Je kunt je boek in kleine oplage uitbrengen.
    Je kunt je boek in grote oplage uitbrengen.

    ‘Is dat niet verschrikkelijk duur?’ wordt me vaak gevraagd. Zeker: het kost wat, maar verschrikkelijk duur is het niet (meer).
    ‘Hoe doe je het dan met de verkoop?’ is de vraag als je van plan bent je boek te koop aan te bieden.

    Uitgeven in eigen beheer

    Uitgeven in eigen beheer. Het kan allemaal. Je kunt het zelf. Had je vroeger een uitgever nodig om je boek uit te geven: tegenwoordig kun je de regie over het hele proces zelf in handen nemen en houden. Je kunt ondersteuning zoeken bij het uitgeven van je boek – en vinden. Bijvoorbeeld bij www.1miljoenboeken.nl of op Heel Nederland schrijft .

    Er kan veel meer dan je denkt

    Oriënteer je –  er kan veel meer dan je denkt.
    Je kunt een boek schrijven over je leven – en het nog zelf uitgeven ook!

  • | | | | | | |

    Rondom Allerzielen 3

    DoorTitia Liese

    ‘Er worden zoveel glossies gemaakt tegenwoordig’ zegt Mary als we elkaar nader spreken over het symposium/seminar rondom Allerzielen. ‘Waarom maken jullie geen glossy bij het symposium/seminar?’
    ‘We maken een boekje als begeleider bij het seminar’ opperde Carin al meteen in het eerste gesprek. ‘We vragen de inleiders, en degenen die de workshops verzorgen, daar een bijdrage aan te leveren.’
    Dat kan heel goed als je een drukkerij ter beschikking hebt! En een boekje: daar ben ik altijd voor te vinden. Maar een glossy (!). Zelf heb ik helemaal niets met glossies. Althans: niet om te lezen. Maar om te maken (!), da’s een heel ander verhaal, merk ik direct.
    Voor mij voelt het meteen als een goed plan. Zeker als Mary zegt de interviews voor haar rekening te willen nemen. En mee te willen denken bij het vorm en inhoud geven van de glossy. Stof voor inhoud heb ik genoeg. Ik kan makkelijk meer glossies vullen ook!
    Maar ja: ik hoef de uitvoering van de glossy niet te doen. Daar moet Carin enthousiast voor worden (en haar fiat aan geven!). Ik heb er alle vertrouwen in dat Carin net zo enthousiast zal zijn al ik. Maar ja: Carin heeft wel aangegeven het zo druk te hebben!

    Glossy

    Vlak voordat ik naar Terschelling vertrek, heb ik nog een gesprek met Carin. Ik leg haar het idee van Mary voor de glossy voor. En ja: Carin pakt het plan meteen. Even enthousiast als Mary en ik. En: toewerkend naar 2016: dat moet lukken! Dan zouden we in januari 2016 een eerste blad uit kunnen brengen.

    Foto’s

    ‘In een glossy moet vooral ook goed en mooi fotomateriaal’, reageert Carin meteen. ‘We moeten op zoek naar fotografen die mee willen werken aan onze glossy’.

    Op zoek naar fotografen

    Ben je fotograaf (of ken je een fotograaf)? Wil je mee werken aan het tot stand brengen van onze glossy?
    Neem dan contact op met Titia Liese via fotograag@verlaatverdriet.nu

  • | | | | | | | |

    Rondom Allerzielen 2

    DoorTitia Liese

    Ik ben enthousiast over onze plannen rondom Allerzielen en naarmate de tijd verder gaat word ik steeds enthousiaster. Wat een mooie kans om mijn beide harten (voor Verlaat Verdriet en voor boeken) een plek te geven!
    Tijdens mijn tweede en derde gesprek met Carin krijgen onze ideeën verder vorm en inhoud. Dit (eerste) symposium/seminar zal gaan over ouderverlies en de helende kracht van schrijven. Over kinderen die een ouder hebben verloren door de dood, of gaan verliezen. Over volwassenen die in hun jeugd een ouder hebben verloren door de dood en daarover hebben geschreven, gaan schrijven of willen gaan schrijven. Over volwassenen die hun ouder(s) hebben verloren, of gaan verliezen door de dood en daarover hebben geschreven, gaan schrijven of willen gaan schrijven.
    We spreken af dat ik contact opneem met mensen die mee zouden kunnen werken aan de invulling van deze dag. Bijvoorbeeld door het verzorgen van een workshop. Onder hen Mary de Keijzer. Jaren geleden interviewde Mary ons – drie dochters-zonder-moeder – voor de radio (NPS). Wie weet heeft Mary zin, en tijd, om ons bij te staan bij het verder maken van onze plannen.

    Gesprek met Mary

    Ik bel Mary meteen dezelfde dag. Leg haar uit waar we mee bezig zijn en vraag haar of ze het leuk vindt mee te denken in het proces van voorbereiding. Mary reageert meteen even enthousiast als wij zijn. ‘Doe ik graag’ roept ze prompt. ‘En ik heb wel ideeën ook!’ We maken een afspraak. Binnenkort komt Mary naar me toe. Ben ik heel erg blij mee!

    Niet in 2015

    Intussen krijg ik bericht van Carin. ‘Het lukt me niet om al in oktober 2015 een symposium/seminar te organiseren. Er is teveel gaande in mijn werk en oktober 2015: dan moeten we nu al beginnen met de PR. Dat lukt me echt niet. Sorry, ik hoop dat je het begrijpt.’
    Ik begrijp het. Was eigenlijk al een beetje nieuwsgierig hoe Carin deze klus er ineens bij kon nemen. Ik begrijp heel goed dat ze dat op korte termijn niet voor elkaar krijgt.

    Allerzielen 2016

    Wel betekent het, dat ik een aantal mensen die ik had gevraagd mee te werken aan de invulling van het symposium/seminar moet laten weten dat 2015 niet door kan gaan. Heel jammer om dat te laten weten aan de mensen die –  even enthousiast als ik ben – hun medewerking voor 2015 direct hebben toegezegd. Gelukkig kan ik ze zeggen dat we uit zullen wijken naar 2016.
    Een datum rondom Allerzielen is toch wel een hele mooie datum voor dit symposium/seminar!