• | | |

    De vlamberken, roman van Lars Mytting

    DoorTitia Liese

    De vlamberken

    ……  ‘En jij?’ vroeg de dominee. ‘Hoe ga jij het verwerken?’ Ik slikte. Besefte dat er in je leven een paar van dit soort keerpunten komen, dat je naar het wolkendek staart en jezelf belooft dat van nu af aan alles anders gaat worden. Maar ook de meest rigoureuze voornemens vervagen na verloop van tijd, zodat je de belofte moet afleggen terwijl het nog pijn doet. Mijn hoofd en de macht der gewoonte duwden me in de richting van mijn opa, waardoor ik ook een zoutpilaar zou worden. Maar mijn lichaam wilde iets anders. Dat wilde ontreddering en huilbuien, bliksemflitsen en doldrieste daden, al was het alleen maar om te laten zien dat ik niet zo afgestompt en gevoelloos was als hij. Want ik besefte dat wat ik het allermeest miste, het voelen van een echt gemis was……

    blz 101/102

    Grote, onbeantwoorde vragen

    In de herfst van 1971 komt een Noors echtpaar om het leven in een bos in Frankrijk. Hun driejarige zoontje Edvard blijft ongedeerd en groeit op bij zijn grootvader op een afgelegen boerderij in Noorwegen. Wanneer deze twintig jaar later overlijdt, blijft Edvard alleen achter, met grote, onbeantwoorde vragen. Wat deden zijn ouders in dat afgesloten bos, en was het toeval dat ze op een oude gasgranaat uit de Eerste Wereldoorlog stapten? En wie heeft die prachtige doodskist gestuurd voor zijn grootvaders begrafenis. Een ongekend staaltje vakmanschap, gemaakt van een houtsoort die niemand ooit heeft gezien? Zijn zoektocht naar antwoorden voert Edvard van Frankrijk naar de Shetland-eilanden. Naar de duistere krochten van zijn familieverleden, dat nauw verbonden is met de grote Europese tragedies van de twintigste eeuw.

    .…  Hanne kwam naar mij toe en nam mijn hoofd tussen haar handen. ‘Arme jongen,’ zei ze. ‘Het is je niet eens aan te zien.’ ‘Ik voel het anders wel’, zei ik. ‘Ergens diep in mijn middenrif.’ ‘Maar je lijkt net als anders. Misschien had je al zoveel pijn in je dat er geen plek is voor meer.’ Dat had ik nodig. Ik rukte me los en ging met mijn hoofd tegen de muur zitten huilen. Het welde op als uit een overstroomde kelder. Hoe zou het geweest zijn als ik iemand had gehad? Wat voor man zou ik geworden zijn met ouders, misschien broers en zussen, met jonge mensen om me heen, familie met wie ik mijn tijd wilde doorbrengen? 
    Mijn handen en voeten maakten geen deel meer uit van mijn lichaam. Ik had het gevoel alsof ik een reusachtig hart was, een zwellende, vormeloze homp die tranen naar buiten pompte die daar twintig jaar op hadden moeten wachten …… 

    blz 61/62

    Bestellen

     De vlamberken 

  • | | |

    Artikel van Joep van Deudekom in PLUS-Magazine

    DoorTitia Liese

    Door mijn dominante broer was ik lang onzeker

    ‘……. Vroeger had ik een gelukkige jeugd. Maar mijn sterkste herinneringen aan die tijd zijn toch die aan de dood van mijn vader. Ik was 6 toen hij op 41-jarige leeftijd aan een hartinfarct overleed. Ik weet nog dat hij lag opgebaard en dat de familie zei dat ik maar beter niet kon gaan kijken. Dat zou traumatisch zijn. Maar van mijn moeder mocht het toch, en het was helemaal niet eng. Ik heb mijn hand op de zijne gelegd en voelde dat mijn vader koud was. Daar – op dat moment – heb ik afscheid van hem genomen en dat had ik niet willen missen…….. ‘

    ‘……. Vreemd genoeg kreeg ik op mijn 35e alsnog problemen met de vroege dood van mijn vader. Dat is een fenomeen waar zelfs een stichting voor bestaat: Verlaat Verdriet. *  Kinderen die op jonge leeftijd ouders verliezen, hebben daar vaak tot hun dertigste geen last van. Maar tussen hun 30e en 40e – als ze zelf een gezin gaan stichten – komen er plotseling emoties boven. Dat is bij mij ook gebeurd. Van de ene op de andere dag ontwikkelde ik een soort astma waardoor ik altijd moest hoesten. Ineens wilde ik ook van alles over mijn vader weten. Maar omdat mijn moeder door zijn vroege dood maar twaalf jaar met hem getrouwd is geweest, kon ze mij niet alles vertellen ……’

    ‘….. Daarna het ik het liedje Foto geschreven. Drie weken later was mijn astma over! Dat is gewoon de spanning geweest, van het toeleven naar de dag dat ik mijn vader in leeftijd zou passeren……’   

    Lezen

    PLUS-Magazine, juni 2024, nr. 6
    Door mijn dominante broer was ik lang onzeker 

    Joep van Deudekom

    Zien

    Verborgen verleden

    NB

    De stichting Verlaat Verdriet die Joep van Deudekom hier noemt bestaat niet meer. Wel is veel informatie over de gevolgen van jong ouderverlies in de volwassenheid beschikbaar op de website www.verlaatverdriet.nu
    Lees meer over Verlaat Verdriet en verlate rouw:
    Verlaat Verdriet
    Verlate rouw  

  • | | |

    Nora Fischer – Ga vooral haar voorstelling zien!

    DoorTitia Liese

    Vanmiddag (zondag 5 mei 2024) de voorstelling DE SPRONG gezien van Nora Fischer. Anderhalf uur een heftig levensverhaal verteld, zonder ook maar een seconde sentimenteel te zijn. Een muisstille zaal. Een staande ovatie. Als je in de gelegenheid, bent: ga vooral DE SPRONG van Nora Fischer meemaken!

    De nieuwe muze

    ……….‘O, my God…. Hallo!’ zegt zangeres Nora Fischer wanneer ze voor het publiek staat en er volgt direct applaus. Ze herpakt zich direct: ‘Ik heb mijn best gedaan om een sfeer van intimiteit te creëren, het liefst had ik u allemaal bij mij in de huiskamer gevraagd, maar dat lukte niet. Ik sta voor het podium en dat gaat zo blijven, ik ga u vertellen waarom ik de afgelopen vier jaar niet heb kunnen zingen. Ik trok de stekker uit mijn carrière toen ik op mijn hoogtepunt stond, maar ik verloor mijn stem als gevolg van een verkramping.’  Zelf noemt ze het ‘een omgekeerd imposter syndroom’: zo’n rottig stemmetje in je hoofd dat steeds maar blijft herhalen: ‘Zie je wel, je bent een fraudeur, je kan helemaal niet zingen en dit moest een keer gebeuren!’……..

    De theaterkrant

    ………. In haar solovoorstelling De sprong vertelt Nora Fischer een aangrijpend verhaal. Net als Ariël verloor ze haar stem vier jaar geleden, precies op het hoogtepunt van haar zangcarrière. Burn-out, knobbeltjes noch heesheid waren de oorzaak, maar de hoge druk van het leven als zangeres speelde een rol.
    De voorstelling combineert verhalenvertelling, foto’s, muziek en oude videofragmenten. Fischer neemt je mee door bergen en dalen, en onthult haar hyper-perfectionistische aard. Haar dagboek fungeert als een rode draad, maar soms vertraagt het de voortgang van de voorstelling.
    Op een rustige toon kondigt ze aan dat haar zus jarenlang ongelukkig was en op 37-jarige leeftijd een einde aan haar leven maakte. Dit moment laat je ademloos achter en plaatst alle puzzelstukjes op hun plek……

    Lees meer

  • | | |

    De weg van liefde: een bijzondere en verruimende weg

    DoorTitia Liese

    Gisteren, zondag 7 april 2024 kwamen wij, deelnemers aan De weg van liefde 2023, bij elkaar om een dag samen te zijn. Te delen met elkaar. Hoe kijken we terug naar die mooie, bijzondere en verruimende week in Codiponte, in oktober 2023. Wat gebeurde er toen. Hoe gaat het nu met je. Wat heeft De weg van liefde bij jou in beweging gezet.

    Een van de deelnemers aan De weg van liefde schreef voor deze samenkom-dag over haar ervaringen. Deelde haar ervaringen met ons. Met de toestemming van deze deelnemer deel ik haar woorden graag ook met jou.

    De weg van liefde 2023

    De dagen nadat ik terug was uit Italië voelde ik me sterk en trots. Ik had behoefte aan rust. Voelde verbinding, verbinding met mama. Mama is een stukje van mij. Voel onvoorwaardelijke liefde.

    In Italië vond ik de natuur inspirerend. Bijzonder om te ervaren wat het stromende water teweeg kan brengen. Zo intens, hoe ik dat kon voelen.

    Schrijven, het effect van schrijven. Voor mij een nieuwe manier om te delen en te helen. En het kan altijd. Veel momenten thuis pak ik pen en papier en geeft het verlichting. Verlichting omdat ik mijn gedachten en gevoelens verwoord.

    Voor mij was het heel bijzonder om bij het grote verdriet, de leegte in mij, te kunnen komen. Het voelde als er doorheen gaan, maar er sterker van te worden. Voor mij onvergetelijke momenten die mij sterker hebben gemaakt. Sterker doordat ik mij meer verbonden voel met mama, en een stuk geheeld.

    De maanden nadat ik terug was uit Italië voelde ik me sterk. Maar op sommige momenten juist kwetsbaar. Doordat er muren weg zijn, kwamen sommige situaties extra binnen. Maar ik heb ervaren dat ik er uiteindelijk sterker van werd.

    Ik heb in Italië allerlei emoties ervaren. Van verdriet tot lachen.
    Dit samen heeft mij een onvergetelijke week laten hebben.
    Een week met veel lieve mensen. Een week met een heerlijke Italiaanse keuken in een schitterende omgeving.

    Samenvattend het mooiste kado, dat ik me ooit heb kunnen bedenken.

    De weg van liefde

    Lees meer over De weg van liefde 

    Privacy

    In verband met de privacy worden ervaringen van deelnemers nooit gedeeld zonder toestemming, en altijd geanonimiseerd.