• Liese Vijfeijken

    DoorTitia Liese

    Met gepaste trots

    Met gepaste trots stellen we de komende dagen de workshopleiders van symposium ZEER op 13 mei 2017 – en hun bijzondere workshops – aan je voor.
    Met dank aan alle workshopsleiders die hun medewerking aan het symposium als vrijwilliger verlenen.

    Liese Vijfeijken

    Ik ben Liese Vijfeijken, psycholoog en psychotherapeut. Ik heb een eigen praktijk in Hasselt (BE) waarbij ik focus op rouw en verlies.
    Het verlies van mijn vader toen ik 16 was, en de intense weg die ik hierdoor afgelegd heb, zorgt voor een sterke voeling met en interesse voor dit thema.

    Onze overlevingsstrategieën: een tipje van de sluier opgelicht

    Workshop

    De dood van onze ouder(s) heeft ons leven serieus op z’n kop gezet. De ouder was weg voor altijd, en alles veranderde. Hoe blijf je dan als kind staan? Je ontwikkelt strategieën die je helpen om met de situatie om te gaan, om te overleven. Ieder doet dit op zijn eigen manier, bijvoorbeeld door zich onzichtbaar te maken, door alles perfect te doen, door zich af te zetten tegen de omgeving, door de emoties te verstoppen, door te zorgen voor de mensen rondom zich……………
    Lees meer over de workshop van Liese: ‘Onze overlevingsstrategieën: een tipje van de sluier opgelicht’.

    Informatie over Liese

    Liese Vijfeijken
    Psycholoog
    Psychotherapeut
    ik en gij, een psychologenpraktijk met de focus op rouw en verlies

    www.ikengij.be
    facebook.com/ikengij.be

    Zorg dat je erbij bent

    Zorg dat je erbij bent op 13 mei 2017
    Meld je aan voor het symposium

    Lees meer

    Lees meer over Liese en haar workshop Onze overlevingsstrategieën: een tipje van de sluier opgelicht

    Lees meer over de diverse workshops die je kunt volgen bij symposium ZEER.

  • | | | | | | | | | | |

    Wolf Biermann – Tot op de dag van vandaag

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

     

    ‘Tot op de dag van vandaag wordt uw leven bepaald door een man die u maar één keer bewust hebt gezien. U was nog geen 4 jaar oud en de ontmoeting duurde nog geen half uur.
    ‘Het ingebakken verdriet om mijn vader is de wet waar ik naar leef’

    Wolf Biermann

    In Volkskrant Magazine van vandaag (4 maart 2017) lees ik het interview met de bekende Duitse zanger Wolf Biermann (geboren in 1936).
    Op zeven-jarige leeftijd verloor Biermann zijn vader. Zijn – Joodse – vader stierf in 1943 in vernietingskamp Auschwitz.

    Bezoek aan zijn vader

    Als kind van vier bezocht hij met zijn moeder zijn vader die toen gevangen zat in de gevangenis in Bremen.
    …………..’In de kantine stonden twee stoelen met een lange tafel ertussen. Mijn moeder nam mij op schoot. Toen werd mijn vader binnengeleid. Hij had pyama-achtige kampkleding aan, zijn hoofd was geschoren. Mijn moeder mocht hem niet aanraken’……….

    Vertrouwd

    ‘Vond u het spannend?’ ‘Nee. Geen kloppend hart, geen spoortje verlegenheid. Hij was even vertrouwd en even dichtbij als mama.’

    Hoe kan dat?

    ‘Voordat mijn moeder ging werken bij de stomerij Dependorf vertelde ze me elke avond een verhaaltje over hem voor het slapengaan. En iedere ochtend een goedmorgenverhaaltje. Ze had een geweldige truc: elke ochtend legde ze iets in mijn kraanwagentje, dat in het trappenhuis stond. Een snoepje, een hostie of een koekje, een suikerklontje, een kippenveer, een knikker. Bij het ontbjt vertelde ze dan over de avontuurlijke wijze waarop deze kostbaarheden van Bremen dwars door de Lüneburger Heide, over de Elbe, naar mij toe waren gekomen. De regen trotserend en de dieven te slim af, die mijn cadeau hadden willen stelen. Net zoals de katholieken met de hostie het lichaam van Jezus tot zich nemen, at ik iedere ochtend de hostie met mijn vaders lichaam, in de waarste zin van het woord……..’

    Mijn moeder

    ‘Mijn moeder was naaister, een sterke, slimme, volkse Moeder Courage.’

    Mijn vader

    ‘…………..Ik ben al mijn hele leven in Auschwitz. Vanaf het begin, altijd weer. Iedere schoorsteen herinnert me aan mijn vader’

  • | |

    Je ziet mij nooit meer terug

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

    Sonja Barend
    Je ziet me nooit meer terug

    is de recent verschenen autobiografie van Sonja Barend.

    Dagblad Trouw op vrijdag 24 februari 2017

    ……….Zonder opsmuk of emotie beschrijft Barend de sleutelscène van de tragiek die haar leven tot vandaag de dag stuurt.
    Althans, zoals haar moeder haar de summiere detalis rond haar dertiende uit de doeken deed.

    Het is 1942.
    Er is aangebeld, moeder deed open.
    Twee Nederlandse mannen kwamen de trap op.
    Op de vraag of haar man thuis was, antwoordde mevrouw Barend: ‘Ja meneer’.
    En weg was Sonja’s vader, precies zoals de laatste woorden te    gen zijn vrouw voorspelden: ‘Je ziet mij nooit meer terug’.

    Zoektocht zonder einde

    Had haar moeder niet moediger kunnen zijn? vraag Barend zich af in haar memoires.
    Zou ze het zelf anders hebben aangepakt?
    En waarom raakte haar moeder minder dan een jaar nadat haar man was verdwenen zwanger van haar stiefvader?
    Talloze vragen dwalen rond in haar hoofd, het is een frustrerende zoektocht zonder einde.

    De vraag die ze niet durfde stellen

    …………. Duizenden vragen heeft ze gesteld.
    Ministers ontfutselde Sonja Barend informatie, maar ook pedofielen en werklozen gunden haar hun verhaal.

    Hoe streng ze zichzelf voor ieder bezoek ook moed insprak om vragen te stellen over het verleden, hield zowel Barend als haar moeder over de oorlog de kaken op elkaar.

    De moedigste programmamaker van haar generatie

    ‘De moedigste progammamaker van haar generatie’ noemt Twan Huys Sonja Barend.
    Op Barends redactie hing een lijst met een aantal punten waaraan een interview moest voldoen.
    ‘Is er nog wat te lachen’, stond daarop.

    Lees meer

    Je ziet mij nooit meer terug

     

     

  • | |

    Leven in de schaduw van zelfdoding

    DoorTitia Liese

    Leven in de schaduw van zelfdoding

    Mogelijk verloor je in je jeugd je ouder als gevolg van zelfdoding.
    Mogelijk deed je ouder verschillende pogingen tot het definitieve einde daar was.
    Een dreiging die overal in zat. Die constant aanwezig was.

    Ook als je weg was, was er altijd de vraag: hoe vind ik haar/hem als ik weer thuiskom?
    Mogelijk was jij degene die je ouder na haar/zijn dood vond.
    Leven in de schaduw van zelfdoding.

    Onveilig

    Altijd was er die onveiligheid. Dat tekort aan geborgenheid. Niet alleen door de dreiging die uitging van de ouder die een einde maakte aan haar/zijn leven. Ook je andere ouder kon niet naar behoren functioneren. Ook je andere ouder raakte aangetast door de (langdurige) situatie.
    Je paste je aan.
    Je probeerde zo weinig mogelijk overlast te bezorgen.
    Je ging zorg dragen voor jouw ouder(s), in plaats van de zorg te krijgen die jij als kind van je ouder(s) hoorde te krijgen.
    Gevoelens van schaamte, machteloosheid, verdriet, boosheid, schuld gingen deel uitmaken van je leven.

    Taboe

    Met wie kon je praten over wat er bij jou thuis gebeurde?
    Waar moest je heen?
    Naar wie kon je toe?
    Wie ving jou op?
    Wie zag wat er bij jou thuis gaande was?
    Wie zorgde er voor jou?

    Schaduw

    Wat betekende het voor jou dat je ouder de verantwoordelijkheid voor de pogingen tot zelfdoding in jouw schoenen schoof? Niet alleen omdat jij dat zo voelde of dacht, maar omdat dat in de werkelijkheid gebeurde.
    Uit ervaring kan ik hier iets over zeggen. In mijn geval was het de tweede vrouw van mijn vader die in ernstige mate suïcidaal was. De ‘schuld’ kreeg ik wel in mijn schoenen geschoven.
    Ik weet waarover ik praat als ik het heb over de dreiging.
    De onveiligheid.
    De beschuldiging dat het aan jou ligt.
    Uit ervaring kan ik zeggen: bevrijd je van die last.
    Kom uit de schaduw van de zelfdoding gvan je ouder.
    Nu.
    Het is tijd voor je.

    Belast

    Tot op de dag van vandaag kun je je belast voelen met de gevolgen. Niet alleen door het verlies van je ouder, maar ook door de wijze waarop je ouder overleed.
    Een last die niet thuishoort op jouw schouders.

    Last

    Het was niet jouw schuld dat je ouder het leven niet meer aankon.
    Het is niet jouw schuld dat je ouder ervoor koos uit het leven te stappen.

    Bevrijden

    Het leven en het lijden van je overleden ouder was haar/zijn verantwoordelijkheid.
    Toen.
    En nu.
    Zoek hulp bij het je bevrijden van deze ondragelijke last die jou verhindert voluit te leven.
    Van deze last die niet op jouw schouders hoort.

    Je bent het waard!